II SA/Łd 576/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, , , po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. i K. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie stanu technicznego budynku p o s t a n a w i a: odrzucić skargę W dniu 28 kwietnia 2006 r. Wojewódzki Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., działając jako organ pierwszej instancji, wydał decyzję Nr [...],mocą której odmówił B. i K. K. wznowienia postępowania w sprawie stanu technicznego budynku. W treści decyzji organ zawarł pouczenie o możliwości złożenia środka odwoławczego od powyższej decyzji do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. B. i K. K. pismem z dnia 1 czerwca 2006 r., przesłanym bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnieśli skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie stanu technicznego budynku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 dalej – p.p.s.a), skargę do sądu administracyjnego wnieść można dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi Prokurator albo Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a). Z treści powyżej powołanych przepisów wynika, iż kontrola sądowa traktowana jest jako element wieńczący system weryfikacji działań (aktów) administracji, a nie pierwszego czy też dominującego ogniwa tego systemu. Z tego względu prawo wniesienia skargi – co do zasady – jest uwarunkowane uprzednim wyczerpaniem przez skarżącego środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały mu one w postępowaniu przed organem administracyjnym. Obowiązek ten, wynika z założenia, że sąd nie wyręcza organów administracji wyższego stopnia i nie narusza podstawowej zasady dwuinstancyjności postępowania. Zgodnie z treścią art. 127 § 1 i 2 oraz art. 129 Kodeksu postępowania administracyjnego, od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Właściwy do rozpoznania odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia. Odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie czternastu dni od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia stronie. Skarżący nie skorzystali jednak z tego uprawnienia. W tym stanie rzeczy skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego była niedopuszczalna z powodu niewyczerpania toku postępowania przed organami administracyjnymi (art. 52 § 1 p.p.s.a) i jako taka podlegała odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a, orzekł jak w postanowieniu.