II SA/Łd 577/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Asesor Arkadiusz Blewązka (spr.),, Protokolant Tomasz Porczyński, po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2006 roku na rozprawie sprawy ze skargi M. R. i E. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie pozwolenia na budowę: 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] Nr [...], (znak: [...]) z dnia [...]; 2. stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Sygn. akt II SA/Łd 577 / 05 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...], Nr [...](znak: [...]) Wojewoda [...], działając na podstawie przepisu art. 138 par. l pkt l ustawy z dnia 14. czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, z 2000 roku, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania E. R. od decyzji Starosty S. z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę Centrum Dystrybucyjnego (magazynowanie i dystrybucja substancji chemicznych) na działkach o nr 186/2, 187/6, 182/5, 181/3, 177/6, 176/6, 174/6, 179/2, 187/7, 186/3, 186/1, 182/4, 179/1, 177/5, 176/5, 174/5, 173/2, 172/2, 171/2, 178/2, 175/2, 170/2 położonych w miejscowości D., gmina B., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ wskazał, iż Starosta [...] decyzją Nr [...], z dnia [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia Przedsiębiorstwu Chemicznemu A S.A. w W., na budowę Centrum Dystrybucyjnego (magazynowanie i dystrybucja substancji chemicznych) na działkach położonych w miejscowości D., gmina B. Od decyzji tej odwołał się E. R. Organ odwoławczy po zapoznaniu się z odwołaniem i po przeanalizowaniu akt sprawy stwierdził, iż J. R., działający z upoważnienia Przedsiębiorstwa Chemicznego A S.A. w W., zgodnie z przepisem art. 33 ust. 2 pkt l - 3 ustawy z dnia 7. lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 207 z 2003 roku, poz. 2016 ze zm.) złożył w dniu [...] wniosek o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji dołączając: * projekt budowlany sporządzony przez osoby posiadające uprawnienia budowlane i należące do izby samorządu zawodowego, * prawomocną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydaną przez Burmistrza Gminy i Miasta B. z dnia [...](znak: [...]), z której wynika, że inwestycja zlokalizowana będzie na terenach przeznaczonych dla przemysłu, składów materiałów budowlanych i produktów naftowych, - raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wykonany przez Akademicki Ośrodek Naukowo - Techniczny Sp. z o.o. w Ł., - oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Dalej organ odwoławczy stwierdził, iż przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ I instancji wszechstronnie wyjaśnił stan faktyczny przedmiotowej sprawy, zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego i sprawdził projekt budowlany zgodnie z wymogami określonymi w przepisach art. 35 ust. l oraz art. 32 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane, a więc stwierdził: * zgodność projektu zagospodarowania działki z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, * kompletność projektu budowlanego wraz z wymaganymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i sprawdzeniami, w tym uzgodnienie projektu bez zastrzeżeń przez: * Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S., decyzją z dnia [...], * Wydział Rolnictwa i Ochrony Środowiska Starostwa Powiatowego w S., pismem z dnia 3. lutego 2005 roku, * Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w Ł., Terenowy Inspektorat w S., pismem z dnia [...], * Zespół Uzgadniania Dokumentacji Projektowych w S., pismem z dniu 16. grudnia 2004 roku oraz opinii rzeczoznawców do spraw przeciwpożarowych, BHP i ergonomii, - wykonanie projektu przez osoby posiadające uprawnienia budowlane. Dalej organ stwierdził, iż zgodnie z procedurą wynikającą z ustawy - Prawo ochrony środowiska, Starosta [...] zamieścił "ogłoszenie o udostępnieniu sprawy społeczeństwu" na stronach internetowych w ustawowym terminie oraz przesłał stosowne ogłoszenie do Urzędu Gminy i Miasta B., w celu zawieszenia na tablicy ogłoszeń w jej siedzibie w okresie 21 dni. Organ skonstatował, iż w wyżej wymienionym terminie nie wpłynęły uwagi i zastrzeżenia od stron postępowania. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, iż zgodnie z przepisem art. 135 ustawy z dnia 27. kwietnia 2001 roku - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627 ze zm.), nie ustanawia się obszaru ograniczonego oddziaływania dla przedmiotowej inwestycji. Ponadto zgodnie z rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy, stacje paliw płynnych oraz ich użytkowanie (Dz. U Nr 98, poz. 1067 ze zm.) odległość pomiędzy zbiornikami, a budynkiem mieszkalnym powinna wynosić minimum 20 metrów. Zgodnie natomiast z opracowanym projektem budowlanym odległość zbiorników kwasów, zasad i glikoli usytuowana jest w odległości 27.5 metrów od granic działki i około 45 metrów od istniejącego budynku mieszkalnego, a stanowisko rozładunku zlokalizowano w odległości 30 metrów od granic terenu. Pozwoliło to organowi na wskazanie, iż lokalizacja projektowanych obiektów jest zgodna z przepisami powyższego rozporządzenia. W kwestii zarzutu, iż nie wzięto pod uwagę dyrektyw i przepisów Unii Europejskiej dotyczących strefy ochronnej wynoszącej ponad 250 metrów organ wskazał, iż w obecnie obowiązującym prawodawstwie polskim przepis taki nie funkcjonuje. Zarzuty dotyczące braku rozwiązań projektowych dotyczących bezpieczeństwa rozładunku i załadunku cystern, ewentualnych wycieków lub awarii nie znajdują potwierdzenia, bowiem z raportu oddziaływania na środowisko projektowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego wynika, iż zabezpieczenie dla ochrony wszystkich elementów środowiska, w tym zdrowia ludzi szczegółowo opisano i wyjaśniono na stronach 25 - 40 i 103 - 110 raportu. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, iż organy administracji architektoniczno - budowlanej nie są uprawnione do negowania ustaleń raportu oddziaływania na środowisko, jak i ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Po przeanalizowaniu materiału dowodowego organ stwierdził, iż nie zgadza się z zarzutem o zamieszkiwaniu przez skarżącego w sąsiedztwie bomby ekologicznej, ponieważ przyjęte rozwiązania projektowe, technologiczne i organizacyjne obejmują ochronę wszystkich elementów środowiska, w tym zdrowia ludzi, środowiska wodno - gruntowego oraz atmosfery. W dniu 18. maja 2005 roku skargę na po wyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnieśli M. i E. małżonkowie R. domagając się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżący wskazali, iż planowana inwestycja, polegająca na budowie Centrum Dystrybucyjnego (magazynowanie i dystrybucja substancji chemicznych) w miejscowości D., gmina B. uwzględnia jedynie interes wnioskodawców (inwestora), który zobowiązał się do zatrudnienia w mającej powstać inwestycji około 12 okolicznych mieszkańców, zachęcając ich w ten sposób do wyrażenia zgody i nie stawiania przeszkód dla budowy tak szkodliwego dla zdrowia mieszkańców zakładu. W następstwie licznych głosów przeciwnych budowie inwestor zmienił zdanie i uznał, że zatrudni 40 mieszkańców, aby tylko nie zgłaszane były zastrzeżenia i odwołania od decyzji o warunkach zabudowy terenu i decyzji następnych. Ponadto skarżący wskazali, iż wszystkie czynności w sprawie były wykonywane w pośpiechu, często w ostatnich dniach grudnia 2004 roku. Z dat wystawianych dokumentów wynika, że inwestor "załatwił" je pośpiesznie w dniu [...] w obawie, że decyzja o warunkach zabudowy straci ważność. Dalej skarżący podali, iż w toku postępowania dotyczącego wydania kwestionowanej decyzji nie uwzględniono interesu skarżących i stron zaangażowanych w tym postępowaniu. W całej dokumentacji sprawy, od momentu wniosku inwestora o wydanie warunków zabudowy terenu, aż do decyzji Wojewody [...] jest wiele dokumentów nawzajem sobie przeczących i niespójnych a także antydatowanych. Co więcej skarżący zarzucili, iż Wojewoda [...] rozpatrując odwołanie nie dokonał kontroli legalności decyzji Starosty S., który naruszył prawo materialne i dopuścił się uchybień proceduralnych, w szczególności organ odwoławczy nie zbadał całej dokumentacji. Skarżący zarzucili, iż: 1. Inwestor nie wykazał prawa do dysponowania na cele budowlane działkami wymienionymi we wniosku o pozwolenie na budowę. 2. Skarżący nie otrzymał od organu I instancji odpowiedzi na zastrzeżenia, jakie zgłosił w trakcie sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko projektowanej inwestycji, a mimo to Starostwo Powiatowe w piśmie do Wojewody [...], stwierdziło, że skarżący odpowiedź taką otrzymał. 3. Projektant nie dopełnił podstawowych obowiązków, bowiem dokumentacja projektowa załączona do wniosku o pozwolenie na budowę nie została uzgodniona z wszystkimi wymaganymi organami, 4. Organ I instancji pokrętnie i nie rzetelnie odniósł się do odwołania skarżącego i w piśmie z dnia 14. marca 2005 roku skierowanym do Wojewody [...] wskazał, iż "pod względem przepisów ochrony środowiska projekt został uzgodniony przez Wydział Rolnictwa i Ochrony Środowiska Starostwa Powiatowego w S. (...) z zaleceniami ujętymi w decyzji o pozwoleniu na budowę". Zdaniem skarżących w piśmie tym mówi się o zaleceniach wskazanych w decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...], które organ I instancji wziął pod uwagę już w dniu 3. lutego 2005 roku. Skarżącym nasuwa się pytania skąd wiedział Wydział Rolnictwa Starostwa Powiatowego w dniu 3. lutego 2005 roku, jakie zalecenia wydane zostaną w decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...], w ich ocenie to jeden z przykładów dopasowywania dokumentów, manipulacji datami i pisania nieprawdy. 5. Organ I instancji przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę nie sprawdził zgodności projektu zagospodarowania terenu z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W ocenie skarżących projekt zagospodarowania terenu przedstawiony na mapie stanowiącej załącznik do wniosku o warunki zabudowy jest inny niż załączony do decyzji Burmistrza Gminy B. ustalający warunki zabudowy dla inwestycji, a jeszcze inny projekt zagospodarowania terenu załączono do wniosku o pozwolenie na budowę. W ten sposób, aż do listopada 2004 roku nie było wiadomo, że w pobliżu działki skarżących zostanie wybudowany punkt przeładunkowy chemicznie groźnych substancji. 6. W okresie od wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy, do decyzji o pozwoleniu na budowę, wykonano dwa raporty oceny oddziaływaniu inwestycji na środowisko. W ocenie skarżących drugi z raportów nie wspomina ani słowem o pierwszym, bowiem pierwszy raport jest niekorzystny dla inwestora. Skarżący pytają, który z raportów winien być oceniany na gruncie ustawy - Prawo budowlane. Zdaniem skarżących inwestor ujawnia ten z raportów, który w danym momencie jest dla niego korzystny. Jednak oba raporty nie biorą pod uwagę już istniejącej bazy paliwowej, która jest przebudowywana bez wymaganych pozwoleń, "po cichu" na magazyny substancji chemicznych. W ocenie skarżących te magazyny funkcjonują już od dawna, a inwestor tak naprawdę chce wybudować nowe magazyny, aby przenieść dotychczasowe, które zostały wybudowane na "dziko". 7. Decyzja o warunkach zabudowy dotyczy budowy "Centrum Logistycznego B." a decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę Nr [...], z dnia [...] dotyczy budowy "Centrum Dystrybucyjnego". Mając na uwadze, iż są to dwa różne przedsięwzięcia obejmujące inny teren zabudowy (na różnych działkach) skarżący stawiają zarzut, że pozwolenie na budowę zostało wydane niezgodnie z decyzją o warunkach zabudowy. 8. W raportach o oceny oddziaływania inwestycji na środowisko nie wzięto pod uwagę istniejącej już bazy paliw przerobionej na magazyny chemiczne również należące do inwestora i położone na tym samym terenie w D. gmina B. Zdaniem skarżących, mając na uwadze sąsiedztwo obu inwestycji, oceniane w raporcie zagrożenie powinno być zsumowane. Skarżący wskazali, iż są bezsilni wobec tak potężnej spółki, która od dawna na terenie D. łamie prawo. Bezprawnie magazynuje i przelewa chemikalia. Zdaniem skarżących w ostatnich latach wylano bezpośrednio do gruntu tysiące litrów toluenu, xylenu i innych substancji chemicznych, na skutek prowizorycznych rozwiązań budowlanych i technologicznych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie wywodząc, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 3 par. l ustawy z dnia 30. sierpnia 2002 roku -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w skrócie: p.p.s.a.) (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera przepis art. l par. l ustawy z dnia 25. lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), który stanowi, że sądy administracyjne sprawuj ą wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 par. l p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, nie będąc ograniczonym zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 par. l p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny dopatrzył się w zaskarżonej decyzji oraz w decyzji ją poprzedzającej tego rodzaju uchybień, które nie pozwalają na ich pozostawienie w obrocie prawnym, a tym samym uchylił je. Stosownie do uregulowań ustawy z dnia 7. lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 roku, Nr 207, poz. 2016 ze zm.), poza wyjątkami określonymi precyzyjnie w tejże ustawie, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 przywołanej powyżej ustawy). Do wniosku o pozwolenie na budowę, który inicjuje postępowanie inwestor zobowiązany jest dołączyć: 1) cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w przepisie art. 12 ust. 7 tejże ustawy, aktualnym na dzień opracowania projektu; 2) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; 3) decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 33 ust.2 przywołanej powyżej ustawy). Powyżej wymienione elementy są składnikami koniecznymi wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Inne elementy mają charakter fakultatywny i zależą od rodzaju terenu, na którym ma być realizowana inwestycja, albo od rodzaju i zakresu inwestycji (art. 33 ust. 2 pkt 4 i ust 3 omawianej ustawy). Dalej przepisy ustawy - Prawo budowlane stanowią, iż pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim: 1) przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wymaganego przepisami o ochronie środowiska; 2) uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów, przy czym uzgodnienie, wyrażenie zgody lub opinii, powinny nastąpić w terminie 14 dni od dnia przedstawienia proponowanych rozwiązań. Niezajęcie przez organ stanowiska w tym terminie, uznaje się jako brak zastrzeżeń do przedstawionych rozwiązań. Owo niezajęcie stanowiska przez organ opiniujący nie wywołuje jednak dla inwestora korzystnych skutków prawne tylko wówczas, gdy stanowisko organu powinno być wyrażone w drodze decyzji (art. 32 ust. l, 2 i 3 omawianej ustawy) Odnosząc się do kwestii kompletności wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę wskazać wypada, iż błędne jest w tym zakresie stanowisko organów obu instancji, które przede wszystkim powołując się na to, iż inwestor wywiązał się z przedstawionych powyżej obowiązków udzieliły pozwolenia na budowę. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż wniosek o pozwolenie na budowę został złożony organowi I instancji przez osobę, która nie przedłożyła jakichkolwiek pełnomocnictw do działania w imieniu inwestora. Jest to natomiast okoliczność o fundamentalnym znaczeniu dla możliwości nadania wnioskowi dalszego biegu. Nie złożenie dokumentu potwierdzającego umocowanie do działania w imieniu inwestora należy ocenić jako brak formalny w rozumieniu przepisu art. 64 ust. 2 k.p.a., co winno rodzić konieczność wezwania do jego usunięcia w zakreślonym przez ustawę terminie, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Istnienie powyższego braku formalnego w złożonym wniosku uniemożliwia jakiekolwiek merytoryczne rozpoznanie sprawy. Tego samego rodzaju zarzut należy zgłosić wobec dokumentu będącego oświadczeniem o posiadanym przez inwestora prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Dokument przedłożony organowi razem z wnioskiem o pozwolenie na budowę pomimo tego, iż winien być oświadczeniem samego inwestora jest sygnowany przez osoby, które również nie złożyły dokumentów, z których wynikałoby, że należą do władz inwestora albo legitymują się udzielonymi przez te władze stosownymi pełnomocnictwami. Powyższy brak złożonej dokumentacji również winien być w toku postępowania uzupełniony, a jego nieuzupełnienie winno skutkować uznaniem, iż inwestor nie jest w stanie złożyć skutecznie oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a więc nie spełnia jednego z zasadniczych warunków udzielenia pozwolenia na budowę. Niezależnie od powyższego zarzutu należy zwrócić także uwagę i na to, iż złożone razem z wnioskiem o pozwolenia na budowę oświadczenie o prawie do dysponowania gruntem na cele budowlane nie wskazuje w ogóle aby inwestor, a więc B S.A. w W., dysponowała w jakimkolwiek zakresie nieruchomościami opisanymi w oświadczeniu. Natomiast ze złożonego w tym zakresie oświadczenia można co najwyżej wyprowadzić wniosek, iż takie uprawnienia przysługują J. H., który jednak nie jest inwestorem w niniejszej sprawie. W powyższej kwestii należy zwrócić uwagę również na to, iż w załączonej do wniosku dokumentacji budowlanej znajduje się oświadczenie samego inwestora o prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane, które generalnie pozbawione jest wskazanych powyżej wad. Tym niemniej wskazać wypada, iż owo oświadczenie odnosi się częściowo do innych działek, niż te określone w decyzji o pozwoleniu na budowę, ale co ważniejsze również innych niż te opisane w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Skoro tak, to rolą organu było ustalenie ponad wszelką wątpliwość, które z działek wymienione w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu objęte są oświadczeniem o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i wreszcie, które z nich są objęte wnioskiem o pozwoleniu na budowę. W tym zakresie istnieją uzasadnione wątpliwości, których nie może rozwiać samo oświadczenie inwestora o różnej numeracji działek na "niektórych mapach sytuacyjnych" (vide: pismo inwestora z dnia 20 stycznia 2005 roku). Sumując tą cześć rozważań wskazać wypada, iż organy administracji architektoniczno - budowlanej w sposób wadliwy wszczęły postępowania w niniejszej sprawie opierając się wyłącznie na wniosku zawierającym braki formalne, w rozumieniu przepisu art. 64 ust. 2 k.p.a. i których nie usunęły w toku postępowania. Ponadto organy dopuściły się naruszenia przepisu art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane uznając, iż inwestor pod groźbą odpowiedzialności karnej złożył oświadczeni o posiadanym prawie do dysponowania całą nieruchomością na cele budowlane. Ponadto istnieją też wątpliwości co do zakresu planowanej inwestycji z punktu widzenia jej lokalizacji opisanej w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie budzi uwag krytycznych ustalenie organu, iż wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę planowanego przedsięwzięcia, które może znacząco oddziaływać na środowisko, wymagało przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, a więc w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27. kwietnia 2001 roku - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.). Przepisy tejże ustawy stanowią, iż postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko stanowi część postępowania zmierzającego do wydania decyzji o pozwolenie na budowę (art. 46 ust. 3 tejże ustawy), a przeprowadza je organ administracji właściwy do wydania decyzji, a więc w niniejszej sprawie organ architektoniczne - budowlany (art. 48 ust. l tejże ustawy). Decyzję o pozwoleniu na budowę inwestycji mogącej znacząco oddziaływać na środowisko wydaje się po uzgodnieniu z organem ochrony środowiska, oraz z organem inspekcji sanitarnej (art. 48 ust. 2 w związku z art. 57 tejże ustawy), przy czym mając na uwadze, iż opiniowana ma być decyzja o pozwoleniu na budowę, a więc decyzja, o której mówi przepis art. 46 ust. 4 pkt 2 tejże ustawy, to do przeprowadzenie uzgodnienia z organem ochrony środowiska oraz z organem inspekcji sanitarnej zobowiązany był sam wnioskodawca, zaś uzgodnienie winno być dokonane w drodze decyzji, (art. 48 ust. 4 omawianej ustawy). W realiach niniejszej sprawy wskazać wypada, iż organ architektoniczne budowlany przed wydaniem decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę dysponował jedynie decyzją o uzgodnieniu projektu wydaną przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S.. Nie uzyskał natomiast projekt budowlany uzgodnienia w przepisanej prawem formie ze strony organu ochrony środowiska. Niezależnie jednak od uzgodnienia dokonanego przez organ inspekcji sanitarnej, wskazać wypada, iż również temu rozstrzygnięciu należy postawić zarzut niezgodności z prawem. W szczególności należy wskazać, iż postępowanie prowadzone w oparciu o przepisy ustawy - Prawo ochrony środowiska winno toczyć się przy udziale społeczności lokalnej, a z całą pewnością uczestnikami postępowania zakończonego decyzją uzgadniającą projekt winne być te podmioty, którym przysługuje przymiot strony w postępowaniu zasadniczym, a więc o wydanie pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie organ inspekcji sanitarnej dokonał uzgodnienia projektu, prowadząc postępowanie z pominięciem uczestników postępowania o pozwolenie na budowę i w konsekwencji nie doręczył im nawet decyzji uzgadniającej projekt budowlany. Takie działanie organu bez wątpienia stanowi jaskrawe naruszenie prawa strony postępowania administracyjnego, w tym między innymi do zapoznania się z wydanym rozstrzygnięciem i jego ewentualnego kwestionowania w drodze środków zaskarżenia. Konkludując uznać wypada, iż konieczne do przeprowadzenia w niniejszej sprawie uzgodnienia przedłożonego projektu budowlanego i raportu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko naturalne przeprowadzone zostały wadliwie i w tym zakresie organ architektoniczne - budowlany naruszając przepisy art. 46 ust. 4 pkt 2 i art. 48 ustawy -Prawo ochrony środowiska dopuścił się naruszenia przepisu art. 33 ust.2 pkt l ustawy – Prawo budowlane). Ponadto wskazać wypada, iż organy w swych rozważaniach na temat zgodności z prawem wniosku o pozwolenie na budowę pominęły zupełnie aspekt praw osób trzecich (art. 5 ust. l pkt 9 ustawy - Prawo budowlane). Skupienie się na kwestii zgodności planowanej inwestycji z normami technicznymi w żadnym razie nie zwalniało organów od rozważenia czy projektowana i planowana inwestycja nie narusza uprawnień stron tegoż postępowania, jako osób trzecich. Rozważenie tej kwestii wydaje się natomiast mieć fundamentalne znaczenie w sytuacji lokalizowania inwestycji w zbliżeniu z istniejącą zabudową o charakterze mieszkaniowym. Z przytoczonych powyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie przepisu art. 145 par. l pkt l "a" i"c" p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą. Wobec uchylenia decyzji konieczne stało się stwierdzenie, iż nie podlega ona wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku (art. 152 p.p.s.a.).