II SA/Łd 578/14

Dnia 25 marca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2015 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A. D. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia w sprawie ze skargi A. Dz. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pieniężnego – zasiłku celowego postanawia: przywrócić termin do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia. a.tp. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem ogłoszonym w dniu 5 grudnia 2014 roku oddalił skargę A. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego. W dniu 14 stycznia 2015 roku wpłynął wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia w/w wyroku. Skarżący jednocześnie złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia. Strona wyjaśniła, iż jest osobą samotną i niewidomą, a uchybienie terminowi wywołane było ciężką chorobą, pobytem w szpitalu i brakiem pełnomocnika. Skarżący wskazał, że o treści wyroku dowiedział się w Wydziale Informacji w tut. Sądzie w dniu 14 stycznia 2015 roku. Ponadto do wniosku załączono orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, z którego wynika, że skarżącego zaliczono do znacznego stopnia niepełnosprawności i wymaga on stałej pomocy innych osób w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. W piśmie z dnia 18 lutego 2015 roku pełnomocnik skarżącego uzupełnił wniosek podnosząc, że uchybienie terminowi spowodowane było hospitalizacją w dniach od 3 do 5 grudnia 2014 roku, chorobą w okresie od 5 grudnia do 24 grudnia 2014 roku, następnie kolejną hospitalizacją w dniach od 30 grudnia 2014 roku do 9 stycznia 2015 roku. Do pisma załączono dokumentację medyczną potwierdzającą powyższe okoliczności. Pełnomocnik nadto wyjaśnił, że skarżący po opuszczeniu szpitala w grudniu 2014 roku nadal czuł się bardzo źle i dopiero po drugiej hospitalizacji w styczniu 2015 roku jego stan poprawił się na tyle, by mógł zająć się innymi sprawami niż stan zdrowia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zasadą wyrażoną w art. 86 § 1 i 87 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. jest, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Nadto w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być przy tym oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Z brakiem winy mamy bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. Podkreślenia również wymaga, iż wniosek o przywrócenie terminu dla swej skuteczności wymaga równoczesnego dokonania czynności procesowej, której termin dotyczy. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia, który został złożony w terminie ustawowym wraz z jednoczesnym złożeniem wniosku o sporządzenie uzasadnienia, spełnia wymogi formalne i może podlegać ocenie merytorycznej. W treści wniosku oraz piśmie uzupełniającym zostały przywołane okoliczności będące przyczyną uchybienia terminowi do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia. Zdaniem Sądu okoliczności podane przez stronę skarżącą stanowią uprawdopodobnienie braku winy skarżącego w niezachowaniu. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W ocenie Sądu skarżący zdołał uprawdopodobnić, iż w okresie od ogłoszenia wyroku dnia 5 grudnia 2014 roku do dnia 9 stycznia 2015 roku po jego stronie występowała trudna do przezwyciężenia przeszkoda; skarżący chorował, przebywał na zwolnieniu lekarskim i dwukrotnie był hospitalizowany. Ponadto skarżący zmaga się z dodatkowymi niedogodnościami: skarżący jest osobą samotną, posiada znaczny stopień niepełnosprawności i wymaga stałej pomocy innych osób w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Zatem skarżący w/w okresie nie był w stanie samodzielnie złożyć wniosku o sporządzenie uzasadnienia, nie mógł też posłużyć się inną osobą. Natomiast po ustaniu przeszkody, tj, po opuszczeniu szpitala w dniu 9 stycznia 2015 roku, skarżący stawił się w tut. Sądzie dnia 14 stycznia 2015 roku i złożył stosowne wnioski. Zważywszy co powyżej, na podstawie art. 86 § 1 i 87 § 1 i 2 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. a.tp.