II SA/Łd 581/08

Dnia 10 października 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Protokolant Asystent sędziego Beata Czyżewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2008 r. przy udziale - sprawy ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącego M. D. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. ls W dniu 27 sierpnia 2007 r. M.D. zwrócił się do Prezydenta Miasta Ł. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynków mieszkalnych wielorodzinnych, która miałaby zostać zrealizowana w Ł. przy Al. A. 135 na działkach o nr ewid. 3/143, 3/145, 3/67 (obręb W-27). Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), art. 104 K.p.a. odmówił M.D. ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie, organ I instancji powołał się na treść art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 61 ustawy oraz § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu (Dz.U. Nr 164, poz. 1588) i wskazał, iż w toku postępowania wyznaczył obszar analizowany i przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Z uwagi na to, że teren inwestycji przylega do drogi wewnętrznej jako front działki przyjęto zgodnie z § 2 ust. 5 rozporządzenia "odcinek granicy" przylegający do tej drogi, W ten sposób obszar analizowany wyznaczono przez trzykrotność szerokości frontu działki. Tak ustalony obszar analizowany był niewielki i dlatego też powiększono go przyjmując jako jego granicę duże ciągi komunikacyjne –Al. A. oraz ul. N., M. i projektowaną K., określające kwartał, w którym znajduje się teren planowanej inwestycji. Oceniając w ten sposób istnienie przesłanek określonych w art. 61 ust. 1-5, których łączne spełnienie obliguje organ do ustalenia warunków zabudowy, Prezydent Miasta Ł. na podstawie przeprowadzonej analizy stwierdził, że planowana inwestycja znajduje się na terenach, które zgodnie z nieobowiązującym już planem zagospodarowania przestrzennego zabudowane są w całości obiektami przemysłowymi, znajdowały się tam bowiem zakłady produkcyjne –"A". Obecnie oprócz funkcji produkcyjnej występuje funkcja usługowa i magazynowa. Są to różnej wielkości zakłady i firmy, które zaadaptowały stare budynki produkcyjne lub w ich miejsce postawiły nowe zakłady, hale oraz modernizują istniejącą infrastrukturę. Na tym obszarze nie ma, w ocenie organu I instancji, zabudowy mieszkaniowej. Sąsiedztwo zakładów produkcyjnych i usługowych o uciążliwości wykraczającej poza granice działek, na których się znajdują, mogłoby spowodować konflikty społeczne i w konsekwencji protesty mieszkańców, wprowadziłoby także chaos przestrzenny. Zatem wprowadzenie nowej funkcji – mieszkaniowej na wnioskowanym terenie nie ma żadnego uzasadnienia. Uznając więc, że warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie zostały spełnione, organ I instancji odmówił ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik M.D. zarzucił wydanie decyzji I instancji z naruszeniem: 1. § 3 ust. 1 i 2 oraz § 9 ust. 1-4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588), poprzez wyznaczenie obszaru analizowanego sprzecznie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu o zagospodarowaniu przestrzennym i błędnego uznania, że nie zostały spełnione warunki, o których mowa w tym przepisie, czego skutkiem była odmowa ustalenia warunków zabudowy zgodnie z treścią wniosku, 2. art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 K.p.a., poprzez niepodjęcie wszystkich niezbędnych działań do należytego ustalenia stanu fatycznego sprawy, czego skutkiem było wadliwe określenie funkcji analizowanego terenu, 3. art. 8 K.p.a., poprzez prowadzenie postępowania niezgodnie z przepisami prawa procesowego oraz błędne stosowanie przepisów prawa materialnego, polegającego w szczególności na: a) przywołaniu w treści uzasadnienia decyzji zapisów nieobowiązującego już miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sytuacji, aktualnie następującego procesu modernizacji obszaru, w którym funkcja produkcyjna ma znaczenie poboczne, b) niczym nie popartym twierdzeniu, że aktualnie modernizowane funkcje są związane z uciążliwością wykraczającą poza granice działek, na których się znajdują, c) brak uzasadnienia twierdzenia, iż wydanie decyzji ustalającej warunki mogłoby powodować bliżej nieokreślone konflikty społeczne i protesty mieszkańców, a także wprowadziłoby chaos przestrzenny, 4. art. 10 § 1 i 3, poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu oraz wydanie decyzji bez umożliwienia jej wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz nieuzasadnienie przyczyn odstąpienia przez organ od tego obowiązku, 5. art. 107 § 2 K.p.a. w zw. z § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania (...), poprzez wydanie decyzji niezawierającej wszystkich wymaganych przepisami prawa elementów, czyli części tekstowej i graficznej, które stanowić powinny załącznik do decyzji, w sytuacji, w której decyzja została doręczona stronie bez tych elementów. Podsumowując, pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie orzeczenia o ustaleniu warunków zabudowy dla spornej inwestycji w oparciu o sporządzoną zgodnie z prawem i załączoną do odwołania analizę urbanistyczną przygotowaną przez uprawnionego architekta - C.F. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 59, art. 60 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, iż organ I instancji wyznaczył granice obszaru analizowanego w promieniu trzykrotnej szerokości terenu objętego wnioskiem, a więc w minimalnej odległości wyznaczonej przepisami rozporządzenia. Wyznaczenie obszaru analizowanego w minimalnej wielkości wskazanej przepisami prawa nie pozwalało, w ocenie Kolegium, na uznanie za uzasadniony zarzutu odwołania arbitralnego wyznaczenia granic tego obszaru. W tej sprawie, ocenie pod kątem spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy poddany został nie tylko minimalny obszar wyznaczony zgodnie z przepisami rozporządzenia, ale cały kwartał ulic: M., N., Al. A. i S. podczas, gdy załączona do odwołania analiza urbanistyczna sporządzona przez architekta C.F. przeprowadzona została na nieco mniejszym obszarowo terenie, niż wyznaczony przez organ I instancji kwartał. Podstawową rzeczą, która różni obie analizy jest inna ocena stanu zagospodarowania terenu sąsiedniego w stosunku do terenu objętego wnioskiem inwestora i wynikająca z tego odmienna ocena możliwości realizacji planowanej inwestycji. Wyniki obu analiz wskazują, iż na analizowanym obszarze dominuje funkcja usługowo-magazynowa. Teren ograniczony ulicami A., N., M. oraz terenami parku i ogrodów działkowych, to teren jednorodny pod względem funkcji – dawne tereny zakładów A. i W. Obecnie w obiektach poprzemysłowych i na terenach obsługi technicznej zlokalizowana jest zabudowa o funkcji głównie usługowej, magazynowej oraz produkcyjnej. Teren inwestycji położony jest więc na obszarze tworzącym pewną całość urbanistyczną, jednorodną pod względem funkcji, którą jest funkcja usługowo – magazynowa, a nie funkcja mieszkaniowa. Wnioskowana przez inwestora zabudowa mieszkaniowa planowana jest w środku omawianego kwartału, wśród istniejących i planowanych zakładów i hal magazynowych. Pod względem funkcjonalnym nie stanowi ona zatem kontynuacji ani uzupełnienia zabudowy, jaka występuje na tym obszarze. W tej sytuacji, zdaniem SKO, trudno jest znaleźć jakąkolwiek logiczną przesłankę, która przemawiałby za tym, aby teren jednolity pod względem zabudowy był naruszany przez sytuowanie tam zabudowy mieszkaniowej. Byłoby to sprzeczne z założeniami ładu przestrzennego w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy. Wielorodzinna zabudowa mieszkaniowa, której wbrew zarzutom odwołania nie pomija ocena organu I instancji, położona jest na zachód od omówionego wyżej terenu zabudowy poprzemysłowej, oddzielona od niego pasem parku i ogródków działkowych. Wskazane tereny zielone stanowią na tym terenie wyraźną granicę dla obszarów o zupełnie innym przeznaczeniu. Zabudowa ta położona w znacznej odległości od terenu inwestycji, należąca obszarowo i funkcjonalnie do zupełnie innego terenu, nie może zdaniem Kolegium, stanowić wyznacznika dla nowej zabudowy. Poszukiwanie działki spełniającej wymagania określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy musi się odbywać w granicach pewnego sąsiedztwa urbanistycznego, co w żaden sposób nie pozwala na ustalenie cech nowej zabudowy w oparciu o odmienne w sposobie zagospodarowania i położone znacznie dalej tereny. Na takiej właśnie podstawie opiera się, zdaniem organu II instancji, załączona do odwołania analiza urbanistyczna. Podsumowując, Kolegium stanęło na stanowisku, iż w rozpoznawanej sprawie brak jest co najmniej jednej działki sąsiedniej zabudowanej w sposób pozwalający ustalić wymagania dla nowej zabudowy, co uzasadniało utrzymanie w mocy spornej decyzji. Według Kolegium, również pozostałe zarzuty odwołania dotyczące naruszenia art. 7, art. 77 i art. 8 w zw. z art. 61 ust. 1 ustawy oraz art. 10 K.p.a. były niezasadne. W skardze na powyższą decyzję złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, pełnomocnik M.D. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, powtarzając w zasadzie zarzuty z odwołania od decyzji organu I instancji. Jego zdaniem, organ II instancji nie ustosunkował się do prawidłowości załączonej do odwołania analizy urbanistycznej, wobec czego brak jest dowodów potwierdzających dokonanie przez SKO analizy prawidłowości sposobu wyznaczenia frontu działki. Od prawidłowego ustalenia frontu działki zależy bowiem określenie wielkości obszaru analizowanego. Co więcej, Kolegium pominęło zupełnie fakt, że z decyzji Prezydenta Miasta Ł. nie wynika w sposób klarowny, tak jak przedstawia to analiza architekta C. F., sposób wyznaczenia frontu działki, co uniemożliwia precyzyjne porównanie obu analiz. Z analizy złożonej przez stronę wynika bowiem jasno, że do działki prowadzą dwa wjazdy z ulicy B. (obydwa od strony południowej) i dlatego też za front działki należało uznać część południową terenu, której szerokość wynosi ok. 195m. Co więcej, Kolegium winno ustosunkować się do kwestii sposobu wyznaczenia obszaru analizowanego przez organ I instancji i wskazać w oparciu o jaką normę prawną ustalając obszar minimalny poszerzył go następnie o granice kwartału urbanistycznego zamkniętego ulicami M., N., Al. A. i S., a także dlaczego ten obszar, a nie inny został przyjęty do poszerzenia obszaru analizowanego. Poza tym, w świetle dotychczasowego orzecznictwa sądów administracyjnych nie do zaakceptowania jest stanowisko organu odwoławczego sprowadzające się w istocie do zawężającego ujęcia pojęcia działki sąsiedniej, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Według pełnomocnika, rozumienie funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu należy traktować szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która każe rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela, czy inwestora, w celu zachowania zasady wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy. Odpowiadając na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach wspomnianej kontroli sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem rozważań Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji z dnia [...] r. w sprawie odmowy ustalenia na wniosek M.D. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynków mieszkalnych wielorodzinnych, która miałaby zostać zrealizowana w Ł. przy Al. A. 135 na działkach nr ewid. 3/143, 3/145, 3/67 (obręb W-27). Stosownie do treści art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy w rozumieniu art. 61 ust. 1 wspomnianej ustawy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Według § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588), w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, a więc na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego dotyczy wniosek, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w świetle § 9 rozporządzenia w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. Cześć graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy. Prowadząc postępowanie, o którym wyżej mowa organ administracyjny zobligowany jest przestrzegać reguł postępowania administracyjnego, określonych w przepisach art. 7, 10, 77 § 1, 80 i 81 K.p.a. Jego obowiązkiem jest zatem stać na straży praworządności i podejmować wszystkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając przy tym na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ winien w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, co oznacza, że badając sprawę zobligowany jest odnieść się do wszystkich dowodów w niej zgromadzonych. Nie może bowiem uwzględnić jednych dowodów, a pominąć innych, bez bliższego wyjaśnienia motywów swojego działania w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia. Konkretna okoliczność może być uznana za udowodnioną dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego, przy jednoczesnym zapewnieniu stronie możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Sąd badając w świetle tych wywodów zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji stwierdził, iż zostały one wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procedury administracyjnej, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim godzi się zauważyć, iż przeprowadzona przez Prezydenta Miasta Ł. analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu nie odpowiada przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Niespornym jest bowiem, iż załączona do akt część graficzna analizy, stanowiąca jednocześnie załącznik graficzny do decyzji organu I instancji została sporządzona z naruszeniem § 3 ust. 1 i ust. 2, § 9 ust. 3 w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy. Otóż na podstawie znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy niniejszej załącznika graficznego do decyzji nie sposób ustalić na jakiej kopii mapy i w jakiej skali został on sporządzony. Poza tym, na załączonej mapie nie zostały określone granice obszaru analizowanego, którego wyznaczenie jest wskazaniem, które spośród działek sąsiednich będą stanowiły punkt odniesienia do ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy. Brak jest również legendy, która wyjaśniałaby użyte na mapie oznaczenia. Błędne sporządzenie części graficznej analizy skutkuje w rezultacie tym, iż błędem obarczona jest także sporządzona o oparciu o część graficzną jej część tekstowa, a co za tym idzie wadliwa jest dokonana przez Prezydenta Miasta Ł. ocena przesłanek, o których stanowi art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przedstawiona w decyzji odmawiającej M.D. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynków mieszkalnych wielorodzinnych, która miałaby zostać zrealizowana w Ł. przy Al. A. 135. Co istotne, stwierdzone uchybienia nie zostały dostrzeżone także przez organ II instancji, którego obowiązkiem było przecież ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy i ewentualne konwalidowanie stwierdzonych błędów organu I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie dość, że nie dostrzegło wskazanych wyżej uchybień decyzji organu I instancji oraz załączonej do niej analizy, to jeszcze stanęło na stanowisku, iż analiza urbanistyczna została wykonana zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami i rozstrzygnięciu organu I instancji nie można postawić skutecznego zarzutu naruszenia obowiązujących przepisów prawa materialnego i formalnego. W ocenie Sądu, organ odwoławczy nie ustosunkował się również z należytą starannością do analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu załączonej przez inwestora do odwołania od decyzji I instancji. Mianowicie z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Kolegium nie oceniło mocy dowodowej, wspomnianej analizy pod kątem przesłanek wynikających z art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. oraz nie wypowiedziało się ani jednym zdaniem na temat poprawności sporządzonej analizy w świetle przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W orzecznictwie sądów administracyjnych, które skład orzekający w pełni podziela przyjmuje się bowiem, iż organ rozpatrując materiał dowodowy nie może pominąć jakiegokolwiek dowodu, może natomiast, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 K.p.a. ), odmówić dowodowi wiarygodności, ale wówczas obowiązany jest to uzasadnić. Pominięcie oceny określonego dowodu może budzić uzasadnione wątpliwości co do trafności oceny innych dowodów (por. wyrok NSA z dnia 16 lutego 2000 r. sygn. akt I SA/Wr 28/98- LexPolonica nr 347127, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 1998 r. III SA 370/97- LexPolonica nr 338893). Dodatkowo podnieść zdaniem Sądu trzeba, iż uwadze organu odwoławczego uszedł fakt, doręczenia rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta Ł. tylko inwestorowi. Decyzji nie doręczono natomiast pozostałym stronom tego postępowania, które co wynika niespornie z akt sprawy zostały powiadomione o jego wszczęciu. Stwierdzone uchybienie świadczy niewątpliwie o naruszeniu zasady czynnego udziału stron w postępowaniu administracyjnym, wynikającej z art. 10 K.p.a. i mogłoby stanowić ewentualną podstawę wznowienia postępowania administracyjnego w trybie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. oraz o naruszeniu przepisów art. 109 i 110 K.p.a., ustanawiających zasadę doręczania decyzji stronom na piśmie i związania organu wydaną decyzją dopiero od momentu jej doręczenia lub ogłoszenia. Doręczenie (lub ogłoszenie) decyzji stanowi bowiem wprowadzenie jej do obrotu prawnego. Okolicznością niekwestionowaną w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jest również naruszenie art. 81 K.p.a. w zw. z art. 10 K.p.a. W aktach sprawy brak jest bowiem jakiegokolwiek dokumentu świadczącego o powiadomieniu stron czy to przez organ I instancji, czy też przez organ II instancji o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia przed wydaniem decyzji w kwestii zebranych dowodów. Podsumowując, po przeprowadzeniu szczegółowej analizy akt administracyjnych sprawy niniejszej, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odmawiająca M.D. ustalenia warunków zabudowy dla planowanej przez niego inwestycji wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procedury administracyjnej, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego też Sąd zobligowany był wyeliminować je z obrotu prawnego. Rozpoznając sprawę ponownie organ I instancji zobligowany będzie uwzględnić poczynione wyżej uwagi i przeprowadzić postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy zgodnie obowiązującymi w tym zakresie przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 61 ust. 1), rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (w szczególności § 3 i § 9), bacząc przy tym przestrzeganie fundamentalnych zasad procedowania, wynikających z art. 7, art. 10, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Z tych wszystkich powodów Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, lit. b i lit. c, art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O zasądzeniu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania orzeczono w punkcie drugim sentencji wyroku w oparciu o regulację art. 200 ustawy. B.C.