II SA/Łd 581/21

Dnia 29 września 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda po rozpoznaniu w dniu 29 września 2021 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. K.-S. i R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy prawa do świadczenia wychowawczego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę S. K.-S.. B.A. S. K.-S. i R. S. złożyli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie odmowy prawa do świadczenia wychowawczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm.), zwanej p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Ponadto zgodnie z § 2 art. 50 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeśli jej wniesienie jest z innych przyczyn niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Sąd – rozpoznając skargę – w pierwszej kolejności musi zbadać legitymację skargową wnoszącego pismo do sądu. Wynikająca z art. 50 § 1 p.p.s.a. legitymacja do wniesienia skargi oparta została na kryterium interesu prawnego. "Interes prawny" zachodzi zaś wtedy, gdy ma on oparcie w przepisach prawa. To, czy konkretny podmiot ma w danej sprawie chroniony interes prawny, decyduje przepis prawa. Najczęściej będą to przepisy prawa materialnego; jednakże mogą to być również przepisy procesowe lub ustrojowe (podobnie B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2007, s. 424–425). W orzecznictwie przyjmuje się, że interes prawny wywodzony jest z przepisu prawa uprawniającego dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej (tak postanowienie WSA w Warszawie z dnia 21 marca 2017r., IV SA/Wa 450/17, utrzymane w mocy postanowieniem NSA z dnia 8 stycznia 2017r., II OSK 3831/19). Ze skargą może zatem wystąpić podmiot, który wykaże związek pomiędzy chronionym przez przepisy prawa, zasadniczo prawa materialnego, interesem prawnym a zaskarżoną decyzją. Wykazanie związku między chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej uzależnia uprawnienie do złożenia skargi (A. Kabat [w:] B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Gdańsk 2019, art. 50, LEX). Musi to być przy tym interes własny, indywidualny i wynikający z konkretnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego. Podmiot, który nie ma interesu prawnego, nie ma również legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Brak legitymacji skargowej skutkuje natomiast odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jako niedopuszczalnej. Stanowi on bowiem inną przyczynę niedopuszczalności skargi. Zważywszy na regulację prawną legitymacji skargowej – Sąd stwierdza, że skarżąca S. K.-S. nie posiada w tej sprawie legitymacji skargowej do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie odmowy prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko – A. S.. Kolegium decyzją tą utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] zmieniającą prawo do świadczenia wychowawczego na dziecko – A. S., w ten sposób, że odmówiono R. S. prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko – A. S. od dnia 1 sierpnia 2020r. Zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z 11 lutego 2016r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (t.j.: Dz.U. z 2019r., poz. 2407) świadczenie wychowawcze przysługuje matce albo ojcu, jeżeli dziecko wspólnie zamieszkuje i pozostaje na utrzymaniu matki albo ojca, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 2a. Stosownie do art. 13 ust. 1 tej ustawy ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego oraz jego wypłata następują odpowiednio na wniosek matki, ojca, opiekuna faktycznego dziecka, opiekuna prawnego dziecka albo dyrektora domu pomocy społecznej. Z powyższych regulacji wynika, że stroną postępowania o przyznanie świadczenia wychowawczego jest wnioskodawca. Wnioskodawcą może być, zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 1 tej ustawy tylko jeden z rodziców dziecka. W rozpatrywanej sprawie z wnioskiem o przyznanie przedmiotowego świadczenia nie wystąpiła skarżąca S. K.-S., lecz ojciec dziecka R. S.. Informacja o przyznaniu tego świadczenia z dnia [...], a potem decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] zmieniająca prawo do świadczenia wychowawczego poprzez odmowę jego przyznania, zostały skierowane do wnioskodawcy i tym samym strony postępowania, tj. R. S.. Skarżącej nie została ona doręczona, gdyż skarżąca nie była i nie jest stroną postępowania, zakończonego zaskarżona decyzją. Skoro nie była wnioskodawcą i nie uruchomiła postępowania w przedmiocie przyznania przedmiotowego świadczenia, a dziecko z nią nie zamieszkuje, to nie posiada ona interesu prawnego do wniesienia skargi. W konsekwencji wniesiona przez nią skarga jest niedopuszczalna, co skutkuje jej odrzuceniem. Odrzucenie skargi jest równoznaczne z odmową merytorycznego rozpoznania skargi. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę. B.A.