II SA/Łd 583/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędziowie: NSA Anna Stępień, WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Protokolant asystent sędziego Dominika Janicka, po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. O. na decyzję Wojewody [..] z dnia [..] Nr [..] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. - II S.A./Łd 583 / 03 U Z A S A D N I E N I E Decyzją Nr [..] z dnia [..] Prezydent Miasta Ł. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce Akcyjnej "A" pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie zespołu mieszkalno-usługowego złożonego z czterech budynków z garażami dla samochodów osobowych, zjazdy z ul. A i ul. B, wewnętrzny układ drogowy, sieci i przyłącza wody, kanalizacji, centralnego ogrzewania, oświetlenie terenu, na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. B, działka- nr ewid. 96/5 . Od powyższej decyzji odwołała się Pani A. O., wnosząc o jej uchylenie. Skarżąca zarzucała naruszenie art. 35 ust 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane wskutek oparcia, decyzji o pozwoleniu na budowę na nieprawomocnej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz naruszenie art. 97 § 1 k.p.a na skutek nie zawieszenia postępowania administracyjnego mimo, że rozpoznanie sprawy zależało od uprzedniego rozpatrzenia zagadnienia wstępnego przez Sąd. Decyzją z dnia [..] Nr [..] Wojewoda [..] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje. Rozstrzygnięcie swoje organ II instancji uzasadnił następującymi wywodami. Decyzje administracyjne są dla organu wiążące, gdy są ostateczne. Zgodnie z art. 15 Kpa decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji są ostateczne. Z akt sprawy wynika, że decyzja Prezydenta Miasta Ł. Nr [..] z dnia [..] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, zmieniająca ją decyzja Nr [..] z dnia [..] oraz decyzja [..], nabrały charakteru ostateczności. Zatem ich ustalenia wiążą organ administracji architektoniczno-budowlanej. Wobec powyższego nie było przeszkód dla organu I instancji do rozpatrzenia wniosku inwestora o pozwolenie na budowę. Ponadto w badanych w trybie odwoławczym aktach sprawy nie ma dowodu na to, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu została zaskarżona do NSA przez Panią A. O. i że Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. W wykazanym stanie formalnoprawnym sprawy, zarzuty skarżącej nie znajdują uzasadnienia. Powyższą decyzję zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek zamiejscowy w Łodzi Pani A. O.. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7, 8 k.p.a. w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego i art. 97 1 k.p.a. a także art.138 § 2 k.p.a. wskutek nie wzięcia pod uwagę, że ewentualne uchylenie przez NSA decyzji_ o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu spowoduje konieczność uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę oraz konieczność rozbiórki budynków wzniesionych na podstawie tej decyzji, a nadto art. 107 1 k.p.a. wskutek braku uzasadnienia decyzji w odniesieniu do zarzutu naruszenia przez decyzję organu I instancji art. 97 § 1 k.p.a. Z uwagi na powyższe skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę . W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie powołując się na argumentacje przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uczestnik na prawach strony Spółce Akcyjnej "A" z siedziba w Z. wniósł o oddalenie skargi. Argumentacja przedstawiona w piśmie była tożsama z argumentami podniesionymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z uwagi natomiast na treść art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Skarga nie jest zasadna. Słusznie podnosi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji,. iż do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę doszło w okolicznościach ustatecznienia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla projektowanej inwestycji. Z akt sprawy wynika, że zgodnie z art. 32 ust 4 oraz art. 35 ust 1 i 2 ustawy z dnia 7.07.1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. Nr l06 z 2000 r., poz. 1126 z późn. zm.) inwestor uzyskał wymagane przepisami szczególnymi uzgodnienia, pozwolenia i opinię innych organów, złożył wniosek w sprawie wydania pozwolenia, na budowę w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przedstawił kompletny projekt budowlany opracowany przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane oraz projekt zagospodarowania działki zgodny z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania, terenu oraz przepisami, w tym techniczno - budowlanymi. Treść art. 35 ust 4 prawa budowlanego stanowi, że "w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust 1 i 2 oraz art. 32 ust 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę". Powyższe wywody potwierdza dotychczasowe orzecznictwo NSA, które wiąże z uostatecznieniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zarówno uprawnienia po stronie wnioskodawcy, ale i obowiązki określone ustawą po stronie organu administracji. Omawianej sytuacji dotyczą wyroki: NSA w Warszawie z 07 lipca 1999 roku w sprawie IV S.A. 1154 / 98 ( Lex nr 47834 . w których tezach czytamy: "Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ budowlany zobowiązany był sprawdzić, czy spełnione zostały wymogi zawarte w art. 35, a także warunki zawarte w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Dopiero w sytuacji spełnienia wskazanych wymagań organ zobowiązany jest do udzielenia pozwolenia na budowę". NSA w Warszawie z dnia 27 listopada 1998 roku w sprawie sygnatura IV S.A. 2231 / 96 ( Lex nr 43721 ) "To, że zdaniem skarżącego, postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu powinno być wznowione, nie stwarza również warunków do uznania, że postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę stało się bezprzedmiotowe. W dniu wydania zaskarżonej decyzji decyzja, ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, pozostawała w obrocie prawnym". Kontrola sądowa decyzji administracyjnych podlega pewnej relatywizacji, to znaczy ocena prawidłowości działań administracji publicznej jest dokonywana na datę wydania zaskarżonego aktu. Późniejsze, następcze zmiany podstaw faktycznych bądź prawnych nie powinny wpływać na ważność wydanej decyzji, gdyż będzie to zawsze godzić w pewność obrotu prawnego i stosunków powstałych między adresatami decyzji. W dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (z dnia[.].) istniały więc prawne przesłanki do jej wydania, w szczególności istniała ostateczna decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu W postępowaniu administracyjnym prowadzonym w trybie k.p.a. wskutek odwołania od decyzji oraz w postępowaniu sądowym prowadzonym wskutek skargi na ostatecznaą decyzję administracyjną badaniu podlega zgodność z prawem zaskarżonej decyzji wg. stanu prawnego istniejącego w dacie jej wydania. Otóż w dacie wydania zaskarżonej w tej sprawie decyzji brak było podstaw do uchylenia pozwolenia na budowę, albowiem jego wydanie było zgodne z warunkami wskazanymi w art. 35 i art. 32 ustawy prawo budowlane w obowiązujacym wówczas brzmieniu. Mając na uwadze przedstawioną argumentacje należy stwierdzić, że organ administracji nie miał też podstaw do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 k.p.a. Reasumując powyższe stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa a przedstawiona przez organ w uzasadnieniu wykładnia przepisów prawa oraz przytoczona argumentacja zasługują na uwzględnienie. Wskazane w skardze uchybienia nie stanowią naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, a już z pewnościq nie miały ani nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy - w rozumieniu art. 145 § 1 pkt. 1 k.p.a. Nie zachodzą, też kodeksowe przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji ( art. 145 § 1 pkt. 2 k.p.a.), ani też kodeksowe lub wynikajace z innych przepisów przesłanki do stwierdzenia naruszenia prawa ( art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a.). Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził więc naruszenie prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też innego naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogłoby ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze i na podstawie powołanych przepisów orzeczono jak w sentencji wyroku.