II SA/Łd 585/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędziowie WSA Czesława Nowak – Kolczyńska WSA Renata Kubot – Szustowska (spr.) Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2009 r. przy udziale --- sprawy ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zaliczki alimentacyjnej - oddala skargę. LS Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 104 i 163 ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.), art. 2 pkt 1 i 5, art. 8 ust. 2 pkt 2, art. 10a ustawy z dnia 22.kwietnia 2005r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej (Dz. U. nr 86 poz. 732 ze zm.), art. 41 ustawy z dnia 7. września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów ( Dz. U. z 2009r. nr 1, poz. 7) zmienił decyzję własną z dnia [...]. znak [...] zmienioną decyzją tegoż organu z dnia [...] nr [...] o przyznaniu J. G. prawa do zaliczki alimentacyjnej na dzieci – M. G., M. G. i M. G. - w ten sposób, że: - przyznał J. G. zaliczkę alimentacyjną na dziecko – M. G. - w wysokości 170 złotych miesięcznie na okres od 1.września 2006r. do 30.listopada 2006r.; - przyznał J. G. zaliczkę alimentacyjną na dziecko – M. G. - w wysokości 170 złotych miesięcznie na okres od 1.września 2006r. do 30.listopada 2006r.; - przyznał J. G. zaliczkę alimentacyjną na dziecko – M. G. - w wysokości 120 złotych miesięcznie na okres od 1.września 2006r. do 30. listopada 2006r. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, organ stopnia podstawowego wskazał, że z zaświadczeń przesłanych przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla Ł. z dnia [...] oraz pisma z dnia 19.lutego 2009r. wynika, że w sprawie egzekucyjnej z wniosku J. G. przeciwko dłużnikowi C. G. zaległość na rzecz uprawnionych M., M. i M. G., wraz z ratą bieżącą została spłacona w grudniu 2006r. Wobec tego, z uwagi na fakt, że egzekucja stała się skuteczna, prawo do zaliczki alimentacyjnej nie przysługuje J. G. od dnia 1.grudnia 2006r. W dniu 27.marca 2009r. J. G. złożyła odwołanie od powyższej decyzji, podnosząc, że nie zgadza się ze stanowiskiem organu o nienależnie pobieranej przez nią zaliczce alimentacyjnej. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., działając na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 7 i art. 9 k.p.a. uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu podniesiono, że ze względu na to, iż egzekucja z wniosku J. G. przeciwko dłużnikowi C. G., stała się skuteczna od miesiąca grudnia 2006r., zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 ustawy o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz o zaliczce alimentacyjnej, zaliczka alimentacyjna nie przysługuje uprawnionym od dnia 30.listopada 2006r. Natomiast wątpliwości Kolegium, dotyczą faktu kierowania decyzji pierwszej instancji do J. G., w sytuacji, gdy jej dzieci – M. G. i M. G. - w momencie jej wydawania, były osobami pełnoletnimi i powinny być adresatami wydanych w sprawie rozstrzygnięć. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi J. G. podniosła, iż nie rozumie, dlaczego komornik sądowy regularnie wystawiał zaświadczenia o bezskuteczności egzekucji, skoro od grudnia 2006r. stała się ona skuteczna oraz z jakich przyczyn obecnie musi wraz z dziećmi ponosić konsekwencje tego faktu. Odpowiadając na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, odwołując się do uzasadnienia stanowiska, zawartego w motywach zaskarżonej decyzji. Dodatkowo zaś wskazało, że organy administracji, rozpoznające przedmiotową sprawę nie sprawują nadzoru nad czynnościami wykonywanymi przez komornika i nie mogą kwestionować wydawanych przez niego zaświadczeń. Ponadto organ odwoławczy zwrócił uwagę, że zaskarżona przez J. G. decyzja uchyla decyzję organu pierwszej instancji i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia, wobec tego nie ma w obrocie prawnym decyzji, z której skarżąca jest niezadowolona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25.lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Analogiczne unormowanie zawarte zostało w przepisie art. 3 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia, tj. jego zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji Sąd nie dopatrzył się uchybień, które mogłyby skutkować wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Decyzją wspomnianą, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchyliło decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] w całości i przekazało sprawę temuż organowi do ponownego rozpatrzenia. Wskazany przepis normuje zaś rozstrzygnięcie organu odwoławczego, określone mianem decyzji kasacyjnej, która podejmowana jest w sytuacji, gdy organ stwierdzi istotne braki w materiale dowodowym, stanowiącym podstawę rozstrzygnięcia organu I instancji. Braki te muszą być na tyle istotne, że ich usunięcie wymagałoby przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Zgodnie z powołaną normą, organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia tylko wtedy, gdy organ I instancji przeprowadził postępowanie z rażącym naruszeniem norm prawa procesowego, a w szczególności nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego, albo co prawda postępowanie takie przeprowadzono, ale w rażący sposób naruszono w nim przepisy procesowe (wyrok NSA z 10.kwietnia 1997 r. I SA/Po 1237/96, POP 1998, nr 3, poz. 92). W ocenie Sądu, wskazany przepis znalazł w przedmiotowej sprawie prawidłowe zastosowanie zaś organ odwoławczy, w sposób właściwy skorzystał z uprawnień kasacyjnych, uzasadniając wydane w tym zakresie rozstrzygnięcie. W sprawie będącej przedmiotem niniejszego rozstrzygnięcia organ odwoławczy słusznie bowiem stwierdził, że przeprowadzone przez Prezydenta Miasta Ł. postępowanie administracyjne, naruszało zasady procedowania, co z uwagi na charakter sprawy mogło mieć wpływ na treść zaskarżonej decyzji. Kwestią zasadniczą, co podkreślił organ odwoławczy jest bowiem fakt, iż Prezydent Miasta Ł. nieprawidłowo ustalił sposób reprezentacji stron postępowania – M. i M. G., pozbawiając ich tym samym możliwości wzięcia czynnego udziału w tym stadium postępowania (art.10 § 1 k.p.a.). Zarówno bowiem M. jak i M. G. w dacie wydawania decyzji przez organ I instancji byli osobami pełnoletnimi. Z załączonych do akt administracyjnych kserokopii dowodów osobistych i kserokopii odpisów skróconych aktów urodzenia wynika, że M. G. urodziła się 2.lipca 1986r., zaś M. G. – 7.lutego 1988r. W tej sytuacji, jak słusznie wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., to M. G. i M. G. winni być adresatami wydawanych w sprawie decyzji, gdyż z chwilą ukończenia 18. roku życia uzyskali pełną zdolność do czynności prawnych. Kierowanie przez organy administracji decyzji do ich matki J. G., jako osoby nie posiadającej przymiotu strony, było zatem nieprawidłowe i musiało skutkować uchyleniem wskazanej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. Okoliczność wspomniana, w sposób klarowny wynikająca z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, sama w sobie uzasadniała uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji, wskazując na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości, z zapewnieniem wszystkim stronom prawa do czynnego w nim udziału. Odnosząc się natomiast do poglądów prawnych organu odwoławczego, zaprezentowanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a dotyczących konsekwencji, związanych z treścią aktualnie uzyskiwanych od komornika sądowego zaświadczeń wskazać należy, iż zalecenia o jakich mowa w zdaniu drugim art. 138 § 2 k.p.a., wiążą organ pierwszej instancji jedynie co do obowiązku wyjaśnienia okoliczności w nich wskazanych, zaś sposób przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do istnienia tych okoliczności i ocena dowodów w tym celu uzyskanych należy do wyłącznej kompetencji organu pierwszej instancji. Oznacza to, iż zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji poglądy prawne organu odwoławczego, nie wiążą organu I instancji ponownie rozpoznającego sprawę. (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2007r., sygn.akt II OSK 502/06, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 339485). Przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, organ odwoławczy może bowiem jedynie udzielić wskazówek co do zakresu postępowania dowodowego w pierwszej instancji. Nie może natomiast ingerować w rozstrzygnięcie sprawy przez ten organ. Mając na uwadze powyższe, wobec tego że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi jako bezzasadnej. m.o.