II SA/Łd 585/10

Dnia 15 września 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Protokolant asystent sędziego Marcelina Chmielecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2010 roku sprawy ze skargi H. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych - oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P., decyzją z dnia [...]roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku Nr 98 poz. 1071 ze zm.) oraz art.51. ust.1 pkt 2 i art.83 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 roku, Nr 156, poz. 1118 ze zm.), nałożył na inwestora I. Ś. obowiązek wykonania w terminie do dnia 30 czerwca 2010 roku robót budowlanych, wynikających z przedłożonej w dniu 26 sierpnia 2008 roku ekspertyzy technicznej, uzupełnionej w dniu 30 września 2008 roku, dotyczącej prawidłowości wykonanych robót budowlanych ze wskazaniem zakresu robót budowlanych do wykonania, celem doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem, zrealizowanego budynku gospodarczo-składowego w sposób istotnie odbiegający od projektu budowlanego, zatwierdzonego decyzją Urzędu Rejonowego w C. nr [...] z dnia [...]roku, zlokalizowanego na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] w D., a polegających na zamurowaniu otworu drzwiowego o wymiarach 100 cm x 210 cm, w ścianie wschodniej przedmiotowego obiektu, usytuowanej od strony granicy z działką nr [...], pustakami żużlobetonowymi na zaprawie cementowo-wapiennej. W trakcie przeprowadzonego postępowania organ pierwszej instancji ustalił, że w dniu 17 lipca 2006 roku H. i J. B. złożyli pismo w sprawie stwierdzenia legalności zabudowań na działce nr [...], położonej w miejscowości D., gdzie mieści się zakład stolarski należący do J. J. oraz o stwierdzenie zgodności z prawem stanu technicznego wybudowanych obiektów. W dniu 9 sierpnia 2006 roku przeprowadzono oględziny na w/w działce, w czasie których stwierdzono, że na działce nr [...], stanowiącej własność I. Ś., znajduje się m.in. budynek gospodarczo-składowy realizowany w sposób istotnie odbiegający od warunków i ustaleń określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] roku nr [...] wydanej przez Kierownika Urzędu Rejonowego w C. Stwierdzono następujące odstępstwa: dobudowę do w/w budynku pomieszczenia kotłowni, co wpłynęło na zwiększenie jego powierzchni zabudowy, powierzchni użytkowej i kubatury; wykonanie dodatkowych otworów drzwiowych i bramy wjazdowej oraz niewykonanie ścian wewnętrznych wydzielających poszczególne pomieszczenia. Ostatecznym postanowieniem nr [...] z dnia [...]roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. wstrzymał I. Ś. roboty budowlane przy realizacji budynku gospodarczo - składowego, a następnie decyzją nr [...] z dnia [...] roku na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia projektu budowlanego zamiennego wraz z uzgodnieniami, opiniami wynikającymi z przepisów prawa, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych ze wskazaniem robót budowlanych do wykonania, celem doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. Następnie decyzją nr [...] z dnia [...] roku Starosta [...] uchylił wskazaną wyżej decyzję Urzędu Rejonowego w C. nr [...] z dnia [...] roku. Z kolei, ze względu na fakt, że inwestor nie wykonał obowiązku nałożonego decyzją z dnia [...]r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]roku nr [...] nakazał dokonanie rozbiórki zrealizowanej części budynku (pomieszczenie o wymiarach około 4,0m x 5,0m, w którym zainstalowano piec c.o.), niezgodnie z projektem budowlanym, zatwierdzonym decyzją nr [...]. W dniu 16 kwietnia 2008 roku organ nadzoru budowlanego w trakcie oględzin potwierdził wykonanie powyższej rozbiórki. Dalej postanowieniem nr [...] z dnia [...] roku, zgodnie z art. 81 c ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 roku, nr 156, poz. 1118 ze zm.) nałożono na inwestora – I. Ś. obowiązek przedłożenia, w terminie do dnia 31 sierpnia 2008 roku, ekspertyzy stanu technicznego, wykonanej przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia, dotyczącej prawidłowości wykonanych robót budowlanych ze wskazaniem zakresu robót budowlanych do wykonania, celem doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem przedmiotowego budynku gospodarczo – składowego. W dniu 7 sierpnia 2008 roku zobowiązana przedłożyła orzeczenie techniczne przedmiotowego obiektu, uzupełnione w dniu 26 sierpnia 2008 roku ekspertyzą techniczną. Organ stwierdził, że z mapy inwentaryzacji powykonawczej z dnia 10 kwietnia 2007 roku, którą załączono do wskazanej ekspertyzy wynika, że budynek gospodarczo - składowy zlokalizowany jest w odległości mniejszej niż 4 m od granicy z działką nr [...], stanowiącą własność H. i J. B., a załączona inwentaryzacja budowlana wskazuje, iż w ścianie tego obiektu od strony działki nr znajduje się otwór drzwiowy. Fakt ten powoduje, że obiekt będący przedmiotem ekspertyzy nie spełnia warunków technicznych określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Następnie, pismem z dnia 24 września 2008 roku wezwano I. Ś. do uzupełnienia przedłożonej ekspertyzy technicznej w zakresie lokalizacji otworu drzwiowego w stosunku do granicy z działką nr [...], obowiązek ten wykonano w dniu 30 września 2008 roku. Kolejną decyzją nr [...] z dnia [...] roku nałożono na inwestora I. Ś. obowiązek wykonania w terminie do dnia 30 maja 2009 roku robót budowlanych, wynikających z przedłożonej ekspertyzy technicznej polegających na zamurowaniu otworu drzwiowego o wymiarach 100 cm x 210cm w ścianie wschodniej przedmiotowego obiektu, usytuowanej od strony działki nr [...], stanowiącej własność H. i J. B., pustakami żużlobetonowymi na zaprawie cementowo-wapiennej. Prowadząc postępowanie w sprawie odwołania od w/w decyzji , złożonego przez H. B. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, iż decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] roku nr [...], nakazująca I. Ś., dokonanie rozbiórki zrealizowanej części budynku (pomieszczenia o wymiarach około 4,0 m x 5,0 m, w którym zainstalowano piec c.o.), rażąco narusza prawo., zatem [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., decyzją z dnia [...]roku, nr [...] stwierdził nieważność w/w decyzji z dnia [...] roku, a następnie postanowieniem z dnia [...] roku, nr [...] stwierdził nieważność postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...]roku, nr [...]. W wyniku rozpatrzenia odwołania złożonego przez I. Ś., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...]roku, znak [...] uchylił w całości decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]roku, nr [...] i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...]roku, nr [...]. Następnie, po rozpatrzeniu zażaleń H. B. oraz I. Ś., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...]roku, znak [...] uchylił w całości postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]roku, nr [...] i odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...]roku, nr [...]. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., decyzją z dnia [...]roku, nr [...] uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...]roku, nr [...] w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, uzasadniając swoje stanowisko tym, że nałożenie na I. Ś. obowiązku zamurowania otworu drzwiowego budzi wątpliwości, gdyż z żadnego dokumentu znajdującego się w aktach sprawy nie wynika jednoznacznie, w jakiej odległości od granicy z działką nr [...] usytuowany jest budynek gospodarczo-składowy, w którego ścianie wschodniej znajduje się otwór drzwiowy podlegający nakazowi zamurowania. Ponadto organ pierwszej instancji nie wyjaśnił, czy wszczęte postępowanie rozgraniczeniowe postanowieniem Burmistrza P. z dnia [...]roku, nr [...] zostało zakończone. W toku ponownego postępowania Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. przeprowadził w dniu 20 stycznia 2010 roku oględziny, w trakcie których ustalono, że sporny budynek o wymiarach 24,84m x 8,13 m i wysokości 5,39 m do kalenicy, usytuowany jest ścianą (z otworem drzwiowym) w odległości od 3,66 m do 3,77 m od istniejącego ogrodzenia pomiędzy działkami o nr [...] i [...]. (jako stałego widocznego punktu na gruncie), a zatem w odległości mniejszej niż 4,00 m. Na podstawie map sytuacyjno-wysokościowych z dnia 10 kwietnia 2007 roku oraz z dnia 24 sierpnia 2007 roku organ ustalił, że odległość w/w budynku od granicy działki wynosi: od narożnika północno-wschodniego - około 3,5 m, od narożnika południowo-wschodniego - około 3,25 m. Zdaniem organu w takiej sytuacji bezspornie zachodzi konieczność doprowadzenia rzeczonego budynku gospodarczo-składowego do stanu zgodnego z prawem. Następnie, organ pierwszej instancji, wskazaną na wstępie decyzją nałożył na I. S. obowiązek wykonania określonych robót budowlanych, w oparciu o przedłożoną ekspertyzę techniczną, korzystając z unormowania zawartego w art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Zdaniem organu nakazane roboty budowlane doprowadzą sporny budynek do stanu zgodnego z przepisami. Organ wyjaśnił, że brak też było podstaw do wstrzymania budowy na podstawie art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego, gdyż z materiału dowodowego, w tym z ekspertyzy technicznej z sierpnia 2008 roku wynika, że budowa spornego budynku została zakończona. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła H. B., zarzucając wskazanej decyzji naruszenie art. 7, art. 9, art. 12 § 1, art. 35 § 1 i § 3 oraz art. 78 § 1 K.p.a., a także art. 36 a ust. 1 Prawa budowlanego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., decyzją z dnia [...]roku, nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania. W konkluzji podkreślił, że postępowanie przeprowadzone zostało z zachowaniem zasad procedury administracyjnej, a w szczególności dopełniono ustawowego wymogu określonego w art. 10 K.p.a. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ drugiej instancji wyjaśnił, iż konsekwencją uchylenia, na podstawie art. 36a ustawy - Prawo budowlane, decyzji o pozwoleniu na budowę jest konieczność prowadzenia przez organ nadzoru budowlanego postępowania naprawczego, w oparciu o przepisy art. 50 i 51 w/w ustawy. Prowadzone aktualnie postępowanie ma na celu doprowadzenie wybudowanego obiektu do stanu zgodnego z przepisami. Organ nie podzielił zarzutu naruszenia wskazanych w odwołaniu zasad procedury administracyjnej, bowiem w jego ocenie przepisy art. 7 i 77 § 1 K.p.a. nakładają na organy administracyjne obowiązek prowadzenia postępowania dowodowego opartego na zasadzie oficjalności, co oznacza, że organ jest zobowiązany do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, do zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję, złożyła H. B., owej decyzji zarzucając naruszenie art. 36a ust. 1, art. 35 ust. 1 pkt 1- 4, art. 49, art.51 ust. 1 pkt 1-3 Prawa budowlanego, a także naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i § 4 oraz art. 78 § 1 i § 2 K.p.a. Zdaniem skarżącej decyzje obu instancji stanowią dowód na wydawanie decyzji niezgodnych z prawem, zmierzających do obejścia przepisów ustawy - Prawo budowlane. Skarżąca podniosła, że każda zmiana usytuowania obiektu budowlanego, w stosunku do usytuowania przyjętego w zatwierdzonym wcześniej projekcie budowlanym, istotnie narusza ten projekt, zaś zmiana parametrów obiektu, długości szerokości oraz kubatury stanowią również istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu, podobnie jak zmiana sposobu użytkowania. H. B. wyjaśniła, że w [...] roku inwestor otrzymała pozwolenie na budowę budynku gospodarczo-składowego. Miał to być obiekt wolnostojący, usytuowany 4 m od jej granicy. Wybudowano natomiast halę produkcyjną stolarni trumien połączoną z obiektem stodoły – lakierni, w odległości 3,5 m od jej działki. Obiekt ten nie posiada ściany południowej, gdyż został dobudowany do innego obiektu. Nadto dokonano zmian konstrukcyjnych, funkcjonalnych i komunikacji. Nastąpiła zmiana elewacji frontowej obiektu od strony zachodniej. Obiekt ze wszystkich stron przyblokowany jest innymi nielegalnie dobudowanymi i użytkowanym obiektami, co potwierdza opinia biegłego sądowego. Dalej skarżąca wskazała, że w aktach sprawy nie ma projektu zamiennego zgodnego z planem zagospodarowania przestrzennego wraz z wymaganymi prawem dokumentami. Nie ma także zaświadczenia Burmistrza P. o zgodności tej budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zatem, w opinii H. B. zaskarżona decyzja jest nieważna z mocy prawa, gdyż została wydana przez obejście prawa i z naruszeniem przepisów Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie bowiem z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność rozstrzygnięcia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a. Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżone orzeczenie naruszało przepisy prawa w stopniu określonym w cytowanym przepisie. Na wstępie należy wyjaśnić, iż sporny obiekt budowlany ( budynek gospodarczo – składowy) był przedmiotem postępowania prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego w P., które zakończone zostało ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...]r. nakazującą I. Ś. rozbiórkę dobudowanej części budynku o wymiarach 4,0 m x 5,0 m. Podstawę prawną tej decyzji stanowił art. 51 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm. ) w brzmieniu obowiązującym w dacie jej wydania. Wskazaną decyzję poprzedziło postępowanie, które jednoznacznie wykazało, że inwestor wykonał obiekt z odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego, przy czym istotnym odstępstwem było dobudowanie do budynku gospodarczo – składowego kotłowni zwiększającej kubaturę i powierzchnię zabudowy tego budynku. Wobec nieprzedłożenia przez inwestora projektu budowlanego zamiennego, organ nadzoru budowlanego zobligowany był do wydania decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego. Przepis ten stanowi, iż w przypadku niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Decyzja organu podjęta w oparciu o powołany przepis ma zatem charakter decyzji uznaniowej, albowiem w/w przepis dopuszcza orzeczenie o nakazie rozbiórki zarówno całości jak i części obiektu budowlanego zrealizowanego z istotnymi odstępstwami od udzielonego pozwolenia na budowę, jak również inne rozstrzygnięcia, tj. zaniechanie dalszych robót albo doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu poprzedniego. Organ nadzoru budowlanego uprawniony był zatem do wydania decyzji nakazującej inwestorowi rozbiórkę tylko tej części, która stanowiła istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego, tj. pomieszczenia kotłowni. Od decyzji tej strony nie wniosły odwołania, co spowodowało, iż stała się ona ostateczna. Kwestia istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego została przeto przez organ ostatecznie zakończona, zaś sugerowana obecnie przez skarżącą ewentualność nakazania rozbiórki całego obiektu nie może mieć miejsca. Z dokumentów znajdujących się w aktach postępowania administracyjnego, w tym protokołu oględzin z dnia 16.04. 2008 r. wynika ponadto, iż decyzja ta została wykonana, a zatem pomieszczenie kotłowni zostało rozebrane, zaś roboty budowlane związane z budową obiektu zostały zakończone. Niemniej jednak, wobec kolejnych pism i interwencji skarżącej związanych ze stanem technicznym obiektu oraz podnoszonymi zarzutami co do innych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego organ nadzoru budowlanego zobowiązał I. Ś. do przedłożenia ekspertyzy stanu technicznego spornego budynku i prawidłowości wykonanych robót budowlanych inicjując tym samym postępowanie zakończone kwestionowaną obecnie decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. nr [...] z dnia [...]roku, wydaną na podstawie art.51. ust.1 pkt 2 i art. 83 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 roku, Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Zgodnie z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49 b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. Wskazany przepis odnosi się do sytuacji wykonania robót budowlanych z odstępstwami, jeżeli możliwe jest doprowadzenie tychże robót do stanu zgodnego z prawem. Taki przypadek w ocenie organu, którą Sąd w pełni podzielił, miał właśnie miejsce w rozpoznawanej sprawie. W toku postępowania ustalono bowiem, iż budynek usytuowany jest w odległości nieco mniejszej niż 4 metry od ogrodzenia z nieruchomością stanowiącą własność skarżącej, zaś dokładne określenie granicy pomiędzy obiema działkami nie jest jednak obecnie możliwe, gdyż postępowanie rozgraniczeniowe wszczęte na wniosek I. Ś. decyzją Burmistrza P. z dnia [...]r. zostało umorzone, a sprawę przekazano do rozpatrzenia Sądowi Rejonowemu w P. Z uwagi na to, że ściana wschodnia budynku (od strony nieruchomości skarżącej, czyli działki nr [...] ), posiada otwór drzwiowy o wymiarach 100 cm x 210 cm, organ uznał, iż zobligowany jest do wydania decyzji nakazującej inwestorowi jego zamurowanie, czyli doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego prawem, tj. z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm. ). Przepis ten dopuszcza sytuowanie budynku na działce w odległości nie mniejszej niż 3 metry od granicy z działką sąsiednią, jeżeli ściana budynku zwrócona w kierunku tej działki nie posiada otworów okiennych lub drzwiowych. Zgodnie z ustaleniami organu, sporny budynek usytuowany jest w odległości większej niż 3 metry od ogrodzenia stanowiącego dotychczas granicę z działką skarżącej. Jak już wskazano, postępowanie rozgraniczeniowe nie zostało jeszcze zakończone, a zatem nie jest możliwe jednoznaczne określenie przebiegu granicy pomiędzy działką inwestora i działką stanowiącą własność skarżącej. Mając jednak na uwadze odległość spornego budynku od istniejącego ogrodzenia należy podzielić stanowisko organu, iż zachodziła konieczność zamurowania otworu drzwiowego w tym obiekcie. Z protokołu oględzin z dnia 20 stycznia 2010 r. oraz załączonego do niego szkicu wynika, iż wymiary spornego budynku tylko w niewielkim zakresie odbiegają od wymiarów określonych w projekcie i wynoszą 8,13 m x 24,89 m ( w projekcie 8 m x 25 m). Różnica ta, w ocenie Sądu, nie może stanowić istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego w rozumieniu art. 36 a ust. 5 pkt 2 Prawa budowlanego już chociażby z tego względu, że mieści się w granicach tolerancji błędu pomiarowego. Odnosząc się do pozostałych zarzutów H. B. zawartych w skardze należy stwierdzić, że nie są one zasadne, zaś organ nie naruszył powołanych przez skarżącą przepisów prawa, w tym procedury administracyjnej, której zachowanie warunkowało wydanie merytorycznej decyzji w niniejszej sprawie. Z akt sprawy wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. prowadzi 7 postępowań związanych z obiektami budowlanymi usytuowanymi na działce oznaczonej nr [...], na której znajduje się sporny budynek gospodarczo-składowy. Oględziny przeprowadzone w dniu 29 kwietnia 2009 r. dotyczyły sposobu użytkowania tego obiektu, co wynika wprost z protokołu tej czynności, a więc postępowania w innej sprawie, związanej ze zmianą sposobu jego użytkowania. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...]r. organ I instancji enumeratywnie odniósł się do wszystkich zarzutów skarżącej podnoszonych w toku postępowania oraz wyczerpująco wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności sprawy. Argumenty te podzielił organ odwoławczy i ocenie tej, zdaniem Sądu, nie sposób zarzucić dowolności. Uznając zatem, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uprawniony był orzec, jak w sentencji. ar