II SA/Łd 587/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda – Lenczewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia WSA Jolanta Rosińska Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi E. K. i Z. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji postanawia: umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi. Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] roku znak [...] na podstawie art. 149 § 3, art. 104 oraz art. 145 § 1 pkt 4, art. 148 § 1 i 2 K.p.a. po rozpatrzeniu wniosku A. i T. S. w sprawie wznowienia postępowania odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta P .Nr [...] z dnia [...] roku znak: [...] udzielającej A.K., E. K. i Z. K. pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego wraz z instalacjami. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli A. i T. S. wnosząc o uchylenie decyzji i wstrzymanie wykonania pozwolenia na budowę, zarzucając organowi naruszenie art. 10 § 1 , art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] roku na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. po rozpoznaniu odwołania uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Organ odwoławczy wytknął organowi stopnia podstawowego naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. oraz zastosowanie niewłaściwej podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Skargę na powyższą decyzję wnieśli E. i Z. K. wskazując na naruszenie przez Wojewodę [...] przepisów art. 80 w zw. z art. 77 K.p.a., art. 78, art. 136, art. 138 § 2 i art. 107 § 3 K.p.a. Na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2010 roku stawił się pełnomocnik skarżącego, który oświadczył, iż w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy po wydaniu zaskarżonej decyzji, organ pierwszej instancji w dniu [....] roku wydał ponowną decyzję odmawiającą uchylenia decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] roku, nr [...] i wobec powyższego oświadczył, iż cofa skargę. Pełnomocnik uczestników postępowania - A. i T. S., również obecny na rozprawie, potwierdził powyższą okoliczność i oświadczył, iż uczestnicy postępowania złożyli odwołanie od wskazanej decyzji oraz wskazał, że nie oponuje wnioskowi pełnomocnika skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zważył, co następuje: Postępowanie w sprawie podlega umorzeniu. Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. oświadczenie skarżącego o cofnięciu skargi jest dla sądu wiążące. Powyższe jest konsekwencją zasady, iż to skarżący jest uprawniony do dysponowania wniesioną przez siebie skargą do czasu jej rozpoznania przez sąd I instancji. Tylko w przypadku stwierdzenia przez sąd, że cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności (art. 60 in fine p.p.s.a.) sąd może odstąpić od obowiązku umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Warto wyjaśnić, iż skutkiem umorzenia postępowania jest uchylenie wszystkich dokonanych czynności oraz nie prowadzenie tego postępowania. Podkreślić również należy, że w pierwszej kolejności Sąd bada z urzędu – zanim przejdzie do merytorycznego rozpatrzenia wniosku o cofnięcie skargi - dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymieniona w art. 58 § 1 p.p.s.a. Bowiem ocena dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga wniesiona została skutecznie, a więc gdy doprowadzono do wszczęcia postępowania sądowoadministracyjne. Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy należy przed wszystkim wskazać, iż E. K. i Z. K. skutecznie wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł.. Zatem sąd mógł przystąpić do oceny dopuszczalności cofnięcia przez Z. K. tejże skargi. W opinii sądu w niniejszym postępowaniu nie zachodzą przesłanki wymienione w art. 60 in fine p.p.s.a., które uniemożliwiałyby sądowi umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego. Stosownie więc do zasady związania sądu cofnięciem skargi w tej sytuacji sąd jest obowiązany umorzyć postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Biorąc powyższe pod uwagę sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 60 p.p.s.a. Uzasadniając zaś umorzenie postępowania wszczęte skargą E. K. wskazać należy, iż stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Określenie "stało się" oznacza ujawnienie przyczyny, która w chwili wniesienia skargi nie istniała, a wystąpiła dopiero w toku rozpoznania sprawy. W niniejszej sprawie po wydaniu zaskarżonej decyzji kasatoryjnej organu odwoławczego organ I instancji procedował dalej i wydał kolejną decyzję w dniu [...] roku, od której odwołali się uczestnicy postępowania. Z uwagi na to, że sąd orzeka na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w chwili orzekania wyżej wskazane okoliczności nie są obojętne. Skoro postępowanie przed organami administracji jest już na tak zaawansowanym etapie zbędne stało się orzekanie o legalności zaskarżonej decyzji Wojewody [...], tym bardziej, że jedna ze stron wniosła odwołanie, które znów będzie podlegało rozpoznaniu. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 60 p.p.s.a. oraz art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. m.ch.