II SA/Łd 589/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2017 roku sprawy ze skargi M. G. i P.G. na uchwałę Rady Miejskiej w Konstantynowie Łódzkim z dnia 17 marca 2011 roku nr VI/35/11 w przedmiocie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Konstantynowa Łódzkiego 1. stwierdza nieważność § 10 ust. 5 pkt 9 zaskarżonej uchwały; 2. odrzuca skargę P. G.; 3. zasądza od Rady Miejskiej w Konstantynowie Łódzkim na rzecz M. G. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. a.tp. M. G. i P. G. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Konstantynowie Łódzkim w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Konstantynowa Łódzkiego z dnia 17 marca 2011r. nr VI/35/11. W treści skargi jej autorzy podnieśli, że w związku z nabyciem w dniu 18 kwietnia 2017r. praw własnościowych do działek o nr ewidencyjnych [...],[...]i [...] w Konstantynowie Łódzkim (Ż.), ul. A 37a; 41 i 41a oraz planowaną budową budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] w dniu 4 maja 2017r zostało skierowane zapytanie do Urzędu Miejskiego w Konstantynowie Łódzkim dotyczące możliwości zastosowania na niniejszej działce przydomowej oczyszczalni ścieków spełniającej obowiązujące normy ochrony środowiska stawiane przez europejską normę w zakresie sprawności oczyszczania, wodoszczelności, stabilności oraz wytrzymałości. W ocenie skarżących z uwagi na brak miejskiej kanalizacji, a tym samym brak możliwości podłączenia się do niej, co potwierdza pismo Przedsiębiorstwa A Gminy Konstantynów Łódzki Sp. z o.o. z dnia 10 maja 2017r., oraz nawiązując do otrzymanego pisma z Urzędu Miejskiego w Konstantynowie Łódzkim z dnia 12 czerwca 2017r. i otrzymanych informacji na spotkaniu z przedstawicielami Urzędu Miejskiego w Konstantynowie Łódzkim, z których wynika, że inwestycja dotycząca skanalizowania niniejszego obszaru, na którym znajduje się przedmiotowa działka, jest bliżej nieokreślona i z przyczyn ekonomicznych bardzo odległa w czasie, tym bardziej niezasadnym aspektem ekonomicznym jest zastosowanie przy planowanym domu jednorodzinnym szamba. W tym miejscu wyjaśniono, że działka, na której planowana jest budowa domu jednorodzinnego jest wielkości ponad 2.800m2,, co tym bardziej umożliwia prawidłowe działanie ekologicznej przydomowej oczyszczalni ścieków dla 4 – osobowej rodziny. Zdaniem skarżących obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, tj. uchwała nr VI/35/11 Rady Miejskiej w Konstantynowie Łódzkim, jest niezgodny z prawem w zakresie zakazu budowy przydomowych oczyszczalni ścieków. Skarżący wyjaśnili, że plan miejscowy przewiduje do czasu rozbudowy sieci kanalizacyjnej możliwość odprowadzania ścieków sanitarnych do szczelnych zbiorników bezodpływowych. Zapis ten natomiast narusza art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. 2016r. poz. 250), zgodnie z którym w przypadku, gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, istnieje możliwość wyposażenia nieruchomości nie tylko w bezodpływowy zbiornik nieczystości ciekłych, jak nakazano w planie miejscowym, ale także w przydomową oczyszczalnię ścieków. W tym ostatnim przypadku przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej, o ile kiedyś powstanie, nie jest też obowiązkowe. Zdaniem skarżących z powyższego wynika, że przydomowe oczyszczalnie ścieków zapewniają taki sam poziom ochrony środowiska, co zbiorowe oczyszczalnie ścieków. Ponadto koszt eksploatacji przydomowej oczyszczalni ścieków jest niemal niezauważalny w porównaniu z bardzo drogim wywozem nieczystości z szamba, które miesięcznie kształtuje się na poziomie 400 zł (rocznie blisko 5 tyś zł). Skarżący powołali się jednocześnie na wydany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrok dotyczący uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części obszaru miasta Konstantynowa Łódzkiego sygn. akt II SA/Łd 939/15, informujący że Rada Miasta nie może zakazać w miejscowym planie budowy przydomowej oczyszczalni ścieków na terenie pozbawionym kanalizacji. Podsumowując skarżący wnieśli o weryfikację słuszności obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie możliwości zainstalowania przydomowej oczyszczalni ścieków oraz nakazanie dokonania aktualizacji niniejszego planu w tym zakresie, podkreślając że możliwość wybudowania przydomowej oczyszczalni ścieków uzależnia rozpoczęcie budowy jednorodzinnego domu dla ich 4 – osobowej rodziny. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Konstantynowie Łódzkim wniosła o jej oddalenie. W ocenie organu administracji w trakcie opracowywania i uchwalania przedmiotowego planu zatwierdzonego uchwałą z dnia 17 marca 2011r. nr VI/35/11 nie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów i dochowano wszelkich niezbędnych procedur. W trakcie opracowywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w ww. terenie zgodnie z procedurą opisaną w treści ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003r. Nr 80, poz. 717 ze zm.), dalej powoływanej również jako "u.p.z.p.", właściciele nieruchomości objętych planem nie składali jakichkolwiek wniosków czy uwag dotyczących ustaleń w zakresie infrastruktury technicznej. Rada Miejska dodała, że przedmiotowa uchwała podlegała również ocenie zgodności z przepisami prawa przez Wojewodę Łódzkiego, który nie stwierdził żadnych uchybień i opublikował ją w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego. Organ wyjaśnił następnie, że w skardze jej autorzy domagają się usunięcia zapisu z § 10 ust. 5 pkt 9 uchwały o zakazie budowy oczyszczalni ekologicznych w granicach obszaru objętego ustaleniami planu. Tymczasem w granicach opracowania przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego znajdują się tereny zmeliorowane podlegające ochronie zgodnie z przepisami ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (Dz.U. z 2015r. poz. 469 ze zm.). W trakcie procedury związanej z opracowaniem planu, przebiegającej zgodnie z u.p.z.p. powstał dokument pn. "Prognoza oddziaływania na środowisko" opracowany we wrześniu 2010r., z którego wynika, że przed zainwestowaniem terenu w miejscach kolizji z budynkami, budowlami lub nawierzchniami utwardzanymi, po uprzednim sporządzeniu przez inwestora/właściciela działki budowlanej inwentaryzacji rurociągów melioracyjnych, natomiast w przypadku gdy przebudowa nie jest uzasadniona, tj. np. w miejscu kolizji z inwestycją liniową, nakazuje się podjęcie innych działań mających na celu ochronę rurociągów melioracyjnych, takich jak ręczne prowadzenie prac ziemnych w miejscu kolizji, zastosowanie bezwykopowej metody wykonania, wykonania w rurze osłonowej, itp. W związku z powyższym w celu ochrony terenów zmeliorowanych wprowadzono do ustaleń planu zapis o zakazie budowy oczyszczalni ekologicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016r. poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego, stosownie do art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 oraz pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.". Kontrola taka sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 P.p.s.a.), przy czym w myśl art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jak stanowi natomiast art. 147 P.p.s.a., sąd – w razie uwzględnienia skargi na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 – stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że wydane zostały z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przypomnieć należy również, że zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2017r. poz. 1875), dalej powoływanej jako "u.s.g.", każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Jednocześnie zgodnie z art. 17 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017r. poz. 935) do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu dotychczasowym (ust. 1). Przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy (ust. 2). Z uwagi na powyższe, stosownie do art. 53 § 2 P.p.s.a., w brzmieniu znajdującym zastosowanie w niniejszej sprawie, skargę należało wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa Stwierdzić należy, że skarżąca M. G. uczyniła zadość wymogom formalnym określonym w tymże przepisie, bowiem skarga poprzedzona została wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa doręczonym organowi w dniu 4 maja 2017r. i wniesiona została w terminie 30-dniowym od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Jednakże zauważyć trzeba, że – jak wynika z akt sprawy – skarżący nie złożył stosownego wezwania do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi do sądu, co obligowało do odrzucenia skargi P. G. na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie drugim sentencji wyroku. Przechodząc następnie do oceny istnienia interesu prawnego strony skarżącej, wskazać należy, że interes o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków strony skarżącej a zaskarżonym aktem. Związek ten musi być aktualny i musi dotyczyć takiej sytuacji prawnej, którą można określić jako własną, indywidualną i konkretną danego podmiotu. Brzmienie art. 101 ust. 1 u.s.g. wskazuje, że nie jest wystarczające samo posiadanie interesu prawnego, albowiem koniecznym warunkiem zastosowania przepisu jest stwierdzenie naruszenia prawnie chronionych interesów lub uprawnień podmiotu w związku z wydaniem zaskarżonego aktu. Przy czym wypada uznać, iż interes skarżącej jako właścicielki działek nr [...], [...] i [...] położonych w Konstantynowie Łódzkim został naruszony postanowieniami zaskarżonej uchwały Rady Miejskiej w Konstantynowie Łódzkim z dnia 17 marca 2011r. nr VI/35/11 poprzez wprowadzenie zakazu budowy oczyszczalni ekologicznych w granicach obszaru objętego ustaleniami owej uchwały. W dalszej kolejności należy zauważyć, że u.p.z.p. uszczegółowia rodzaje naruszeń prowadzących do nieważności uchwały rady gminy w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Art. 28 ust. 1 u.p.z.p. stanowi bowiem, iż tego rodzaju skutek powoduje naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Zaznaczyć należy, że art. 101 ust. 1 u.s.g. wskazuje jednocześnie, iż sąd może dokonywać oceny zaskarżonej uchwały tylko w zakresie wyznaczonym granicami przysługującego stronie skarżącej interesu prawnego, chyba że została naruszona procedura planistyczna. Analiza okoliczności sprawy prowadzi do konkluzji, iż procedura planistyczna została przeprowadzona prawidłowo, stosownie do przepisów u.p.z.p. oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164 poz. 1587 ze zm.) Po podjęciu w dniu 29 kwietnia 2009r. uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Konstantynowa Łódzkiego, Burmistrz Konstantynowa Łódzkiego zamieścił ogłoszenie w prasie i dokonał obwieszczenia w tym zakresie. Następnie wystosowano zawiadomienia do instytucji i organów właściwych do uzgadniania i opiniowania projektu planu. W trakcie sporządzania projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zostały rozpatrzone złożone wnioski i uzyskano wymagane uzgodnienia i opinie od właściwych organów. Prawidłowo ogłoszono i dokonano obwieszczenia o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu w dniach od 21 grudnia 2010r. do 11 stycznia 2011r., informując jednocześnie o możliwości składania uwag przez podmioty zainteresowane. W trakcie wyłożenia planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko została przeprowadzona dyskusja publiczna nad zawartością ustaleń planu. Uwagi do wyłożonego projektu zostały rozstrzygnięte przez Burmistrza Konstantynowa Łódzkiego, zaś nieuwzględnione uwagi przedstawione zostały Radzie Miejskiej wraz z projektem planu. Uwzględniając powyższe stwierdzić trzeba, że zachowane zostały wymogi procedowania określone w art. 17 i nast. u.p.z.p. oraz § 12 ww. rozporządzenia. Z tych względów Sąd dokonał kontroli zaskarżonej uchwały pod kątem zarzutów skargi sprowadzających się do naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego. W tym miejscu należy wyjaśnić, że pojęcie "zasad sporządzania" należy wiązać z merytorycznym opracowaniem aktu planistycznego, a więc z zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna i załączniki), na którą wskazuje art. 15 ust. 1 u.p.z.p., a także ze standardami dokumentacji planistycznej określonymi w rozporządzeniu w sprawie zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (vide: Z.Niewiadomski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2009, uwagi do art. 15). Podkreślić należy, że gmina ma prawo i obowiązek kształtować i prowadzić politykę przestrzenną na swoim terenie poprzez uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w których ustala przeznaczenie terenów i rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określa sposoby i warunki zabudowy terenów (art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 u.p.z.p.). W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gmina ma obowiązek określić m.in. zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej; zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego rozumianego jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne; jak również szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu. Gminie przysługuje zatem prawo kształtowania – w powszechnie obowiązującym na danym terenie miejscowym planie – sposobu zagospodarowania terenu podlegającego jej władztwu, pod warunkiem działania w granicach i na podstawie prawa. W tym miejscu wskazać należy, że w kwestionowanym § 10 zaskarżonej uchwały ustalano ogólne zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej. W zakresie odprowadzania ścieków sanitarnych i wód opadowych ustalono docelowo nakaz podłączenia do miejskiej sieci kanalizacyjnej w obrębie planu. Jednocześnie dopuszczono budowę i eksploatację indywidulanych szczelnych szamb do czasu wybudowania kanalizacji sanitarnej oraz wprowadzono zakaz budowy oczyszczalni ekologicznych w granicach obszaru objętego ustaleniami przedmiotowej uchwały. Z powyższych zapisów uchwały wynika, że na obszarze objętym zaskarżonym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie ma aktualnie możliwości przyłączenia nieruchomości do miejskiej sieci kanalizacji sanitarnej. Do czasu wybudowania tejże sieci dopuszczono jedynie budowę i eksploatację szczelnych zbiorników bezodpływowych. W kwestionowanym § 10 ust. 5 pkt 9 uchwały ustanowiono natomiast całkowity zakaz budowy oczyszczalni ekologicznych w granicach obszaru objętego granicami planu. Zakaz ten narusza art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, stosownie do którego właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej lub, w przypadku gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków, spełniającą wymagania określone w przepisach odrębnych. Z treści ww. przepisu ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach wynika, iż w pierwszej kolejności przewiduje on obowiązek podłączenia nieruchomości do sieci kanalizacji, a w przypadku jej braku prawo dopuszcza wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy lub w przydomową oczyszczalnię ścieków. Natomiast kontrolowany w niniejszym postępowaniu plan miejscowy przewiduje obowiązek podłączenia do sieci kanalizacji, a do czasu jej wybudowania dopuszcza wyposażenie nieruchomości jedynie w bezodpływowy zbiornik. Regulacja § 10 ust. 5 pkt 9 zaskarżonej uchwały ustalająca zakaz budowy oczyszczalni ekologicznych pozostaje zatem w sprzeczności z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, pozbawiając właścicieli nieruchomości ustawowo gwarantowanej możliwości dokonania wyboru pomiędzy wyposażeniem nieruchomości w bezodpływowy zbiornik nieczystości ciekłych lub przydomową oczyszczalnię ścieków w sytuacji gdy sieć kanalizacji nie istnieje i jej budowa jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona (vide wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2017r. sygn. akt II OSK 1092/15; wyrok WSA w Łodzi z dnia 29 stycznia 2016r. sygn. akt II SA/Łd 939/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). W tym miejscu przypomnieć należy, że organy samorządu ustanawiają akty prawa miejscowego na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie (art. 87 i art. 94 Konstytucji RP). Tym samym organ gminy nie ma prawa do podejmowania regulacji w inny sposób niż wskazany przez ustawodawcę, gdyż oznaczałoby to naruszenie delegacji ustawowej. Rada Miejska w Konstantynowie Łódzkim, wprowadzając § 10 ust. 5 pkt 9 zaskarżonej uchwały pozbawiła właścicieli nieruchomości na terenie objętym zaskarżoną uchwałą wyraźnie przyznanego przez ustawę uprawnienia do budowy przydomowych oczyszczalni ścieków. Oznacza to, że naruszyła przepis aktu wyższego rzędu, tj. art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, co upoważnia do stwierdzenia, że § 10 ust. 5 pkt 9 zaskarżonej uchwały dotknięty jest wadą nieważności, o której mowa w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Jednocześnie zauważyć trzeba, że argumentacja organu zawarta w odpowiedzi na skargę dotycząca terenów zmeliorowanych podlegających ochronie na podstawie przepisów ustawy Prawo wodne nie stanowi usprawiedliwienia dla wprowadzenia zakazu budowy przydomowych oczyszczalni ścieków w granicach obszaru objętego ustaleniami planu. Organ może bowiem stosować inne rozwiązania chroniące tereny zmeliorowane, na które wskazano przykładowo w Prognozie oddziaływania na środowisko sporządzonej do projektu zaskarżonej w niniejszej sprawie uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru Konstantynowa Łódzkiego. Ponadto należy zauważyć, że zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 w związku z 29 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r. poz. 290) budowa przydomowych oczyszczalni ścieków o wydajności do 7,5m3 na dobę wymaga, co do zasady, uprzedniego zgłoszenia właściwemu organowi. Kontrolując zgłoszenie lub projekt budowlany - w przypadku przydomowej oczyszczalni o wydajności powyżej 7,5m3 na dobę - wraz z przedłożoną stosowną dokumentacją właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej będzie mógł zatem ocenić, czy przydomowa oczyszczalnia ścieków nie koliduje z urządzeniami melioracji wodnej. Tym samym istnienie na obszarze objętym zaskarżoną uchwałą terenów zmeliorowanych nie wyklucza budowy przydomowych oczyszczalni ścieków na tym samym obszarze. Podsumowując stwierdzić przyjdzie, że treść § 10 ust. 5 pkt 9 zaskarżonej uchwały świadczy o istotnym naruszeniu prawa, którego skutkiem jest stwierdzenie nieważności uchwały w zaskarżonej części. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. O zwrocie kosztów postepowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a., zasądzając je w wysokości odpowiadającej uiszczonemu wpisowi od skargi. M.K.