II SA/Łd 595/17

Dnia 17 października 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska po rozpoznaniu w dniu 17 października 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku M. P. i T. P. o przywrócenie terminu do usunięcia braków skargi w sprawie ze skargi M. P. i T. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia postanawia: odmówić przywrócenia terminu. LS M. P. i T. P. zaskarżyli do sądu administracyjnego decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...], nr [...] dotyczącą odmowy stwierdzenia nieważności decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 3 sierpnia 2017r. skarżący zostali wezwani solidarnie do złożenia odpisu skargi oraz do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł. Z zawartego w ww. wezwaniu pouczenia wynikało, że nieuiszczenie wpisu w terminie 7 dni będzie skutkowało odrzuceniem skargi. Stosowne wezwanie do uzupełnienia braków skargi zostało doręczone skarżącym w dniu 10 sierpnia 2017r. W dniu 18 sierpnia 2017r., na rachunek sądu wpłynęła kwota 200 zł, tytułem wpisu sądowego od skargi. Natomiast wymagany odpis skargi nie został nadesłany. Pismem z dnia 2 października 2017r. skarżący wnieśli o przywrócenie terminu do usunięcia braków skargi. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu skarżący wyjaśnili, że termin został przekroczony, ponieważ po odbiorze dokumentów skarżąca podejmowała leczenie i diagnozę choroby i w związku z tym skarżący nie zdążyli w terminie usunąć braków skargi. Jednocześnie skarżący wskazali, że wnieśli o przywrócenie terminu po uzyskaniu informacji o jego uchybieniu. Do wniosku skarżący załączyli wymagany odpis skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) - w skrócie: "P.p.s.a." - czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Z kolei w myśl art. 86 § 1 P.p.s.a. stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków skargi musi jednak spełniać warunki formalne określone w art. 87 § 1, § 2 i § 4 P.p.s.a., a zatem po pierwsze pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu do usunięcia braków skargi wnosi się w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Po drugie we wniosku tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Po trzecie równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Na wstępie należy podkreślić, że skarżących dopełnili formalnych wymogów związanych z prośbą o przywrócenie terminu. Przede wszystkim zachowali termin do złożenia wniosku, liczony od dnia dowiedzenia się o uchybieniu terminu, a po drugie dopełnili czynności, których nie dokonali w terminie. Należy jednak wyjaśnić, iż przesłanką uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej jest kryterium braku winy. Przy dokonywaniu czynności procesowej strona winna dochować szczególnej staranności, także w dotrzymaniu terminów zakreślonych przez sąd. Przy tym sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Zajęcie stanowiska odmiennego, uwzględniającego subiektywny miernik staranności, wprowadziłoby do stosunków procesowych element niepewności (por. postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2010r., sygn. akt II GZ 223/10 – dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Niestety wskazane przez skarżących okoliczności nie uzasadniają przywrócenia terminu. Jeszcze raz należy podkreślić, że przywrócenie terminu może nastąpić tylko z ważnych powodów, co do których zainteresowany uprawdopodobni, że wystąpiły bez jego winy. Te ważne powody wskazywać powinny na obiektywne, niezależne od strony przyczyny uchybienia terminu. Do takich powodów z pewnością można zaliczyć chorobę, jednakże nie każda choroba stanowi przesłankę do przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności procesowej. Przede wszystkim choroba musi mieć charakter niespodziewany lub nagły, czyli musi wystąpić takie pogorszenie stanu zdrowia, którego nie dało się przewidzieć. Poza tym strona musi uwiarygodnić, iż stan zdrowia w danym, konkretnym okresie uniemożliwiał jej prowadzenie spraw i dokonywanie czynności osobiście, jak również wykluczał możliwość posłużenia się inną osobą. Na okoliczność zaistnienia nagłej choroby uniemożliwiającej prowadzenie spraw i dokonywanie czynności może być przedstawione np. stosowne zaświadczenie lekarskie albo karta leczenia szpitalnego. Oboje skarżący wprawdzie uzasadnili uchybienie terminu chorobą skarżącej i związanym z tym leczeniem, jednakże równocześnie w zakreślonym przez sąd terminie uiścili wpis sądowy. W takiej sytuacji trudno uznać, że powoływane przez nich okoliczności uniemożliwiały uzupełnienie drugiego z braków skargi i złożenie jednego odpisu. To potwierdza wniosek, że powoływane przez skarżących okoliczności nie stanowiły przeszkody nie do przezwyciężenia w dochowaniu terminu do dokonania czynności procesowej. Ponadto istotna jest okoliczność, że obowiązek usunięcia braków skargi ciążył na skarżących solidarnie. Skarżący nie wykazali, dlaczego wszystkie braki skargi nie mogły zostać usunięte przez skarżącego T. P. Skarżąca M. P. nie przedstawiła też żadnych dokumentów, które uprawdopodobniłyby tezę, że choroba uniemożliwiła jej wypełnienie obowiązków wskazanych przez sąd. Zatem nawet, gdyby przyjąć, że po stronie skarżącej istniały obiektywne przeszkody niezachowania terminu w postaci nagłej choroby, to takich przeszkód nie było po stronie skarżącego. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż skarżący nie uwiarygodnili stosowną argumentacją faktu, że zaistniała przeszkoda niezależna od nich i jednocześnie uniemożliwiająca usunięcie braków skargi w terminie. To dowodzi, iż skarżący ponoszą wyłączną odpowiedzialność za uchybienie terminu do usunięcia braków skargi. W związku z powyższym sąd, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. orzekł, jak sentencji. LS