II SA/Łd 597/16

Dnia 9 maja 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A. M. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 lutego 2017 roku w sprawie ze skarg A.M. i Gminy Miasto B. na decyzję Wojewody Ł. z dnia [...] lipca 2016 roku nr [...] w przedmiocie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość postanawia: odmówić przywrócenia terminu. d.c. Wyrokiem z dnia 3 lutego 2017r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargi A. M. i Gminy Miasto B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...], w przedmiocie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość. W dniu 24 kwietnia 2017r. wpłynął do sądu wniosek skarżącego A. M. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia ww. wyroku. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu skarżący wskazał, że w lutym 2017r. został powiadomiony o połączeniu jego sprawy z bliźniaczą sprawą jego siostry M. S.. Po uzyskaniu informacji o uchyleniu decyzji w sprawie siostry skarżący czekał na doręczenie mu odpisu wyroku w jego sprawie. W tym czasie przebywał za granicą w związku z wykonywaną przez niego pracą. Po przyjeździe do kraju skarżący udał się po poradę prawną w dniu 12 kwietnia 2017r. i dopiero wtedy powziął informację, że sąd oddalił jego skargę. Skarżący wskazał, że sąd jedynie powiadomił go o terminie posiedzenia, a nie o wydanym rozstrzygnięciu. Poza tym był poza granicami kraju w pełnym przekonaniu, że skoro jego sprawa została połączona ze sprawą jego siostry, a u niej decyzja zapadła uchylająca, to u niego zapadnie taka sama decyzja. Powołując się na orzecznictwo Sądu Najwyższego skarżący podkreślił, że niepouczenie albo błędne pouczenie strony działającej bez adwokata, radcy prawnego lub rzecznika patentowego o dopuszczalności, terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia nie ma wpływu na rozpoczęcie biegu terminu do wniesienia tego środka. W związku z powyższym skarżący stwierdził, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) - w skrócie: "P.p.s.a." - czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Z kolei w myśl art. 86 § 1 P.p.s.a. stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków skargi musi jednak spełniać warunki formalne określone w art. 87 § 1 - § 4 P.p.s.a., a zatem po pierwsze pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenia uzasadnienia wyroku wnosi się w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Po drugie we wniosku tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Po trzecie równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Następnie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 107 P.p.s.a. nieobecność stron lub ich pełnomocników na rozprawie nie wstrzymuje rozpoznania sprawy. W razie nieobecności strony lub jej pełnomocnika na rozprawie, przewodniczący lub wyznaczony przez niego sędzia sprawozdawca przedstawia ich wnioski, twierdzenia i dowody znajdujące się w aktach sprawy (art. 108 P.p.s.a.). Stosownie do art. 141 § 2 P.p.s.a. w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku. Uzasadnienie wyroku sporządza się w terminie czternastu dni od dnia zgłoszenia wniosku. Jednakże odpis sentencji wyroku oddalającego skargę doręcza się z urzędu wyłącznie stronie działającej bez adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, która była nieobecna przy ogłoszeniu wyroku na skutek pozbawienia wolności. W myśl art. 93 pkt 5 P.p.s.a. w zawiadomieniu o posiedzeniu oznacza się m.in. skutki niestawiennictwa. Mając powyższe na uwadze należy wyjaśnić, że przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej uzależnione jest od kryterium braku winy. Chodzi o to, że strona, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym musi wykazać dołożenie szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Zajęcie stanowiska odmiennego, uwzględniającego subiektywny miernik staranności, wprowadziłoby do stosunków procesowych element niepewności (por. postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2010r., sygn. akt II GZ 223/10 – dostępne w CBOSA). W rozpoznawanej sprawie skarżący uzasadnił uchybienie terminu mylnym przekonaniem, że w jego sprawie zapadnie wyrok uwzględniający skargę oraz tym, że jego nieobecność na rozprawie związana była z wyjazdem za granicę. Niestety wskazane przez skarżącego okoliczności uchybienia terminu nie uzasadniają jego przywrócenia. Po pierwsze należy podkreślić, że wbrew twierdzeniu skarżącego jego sprawa nie została połączona ze sprawą M. S., o sygn. akt II SA/Łd 624/16, w której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżący nie był nawet uczestnikiem postępowania w ww. sprawie. Jego sprawa dotyczyła innej decyzji administracyjnej i została połączona do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawą o sygn. akt II SA/Łd 598/16, w której skargę wniosła Gmina Miasto B.. W związku z tym błędne przekonanie skarżącego, że w jego sprawie zapadnie wyrok uwzględniający skargę nie może stanowić podstawy do przywrócenia terminu. Po drugie stosownie do art. 93 P.p.s.a. skarżący w zawiadomieniu o terminie rozprawy został poinformowany o wszelkich skutkach niestawiennictwa, a przede wszystkim o konieczności złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku oddalającego skargę (pkt 2 pouczenia). Ponadto w pouczeniu wyraźnie podkreślono, że zgłoszenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku po upływie ww. terminu jest czynnością bezskuteczną (pkt 3 pouczenia). Zawiadomienie o terminie rozprawy wraz z pouczeniem, o którym wyżej mowa zostało doręczone skarżącemu w dniu 12 stycznia 2017r. Na marginesie wskazać należy, że takie samo pouczenie otrzymała również druga strona skarżąca, która w ustawowym terminie złożyła własny wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku w przedmiotowej sprawie. Po trzecie dla oceny wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku nie ma znaczenia fakt wyjazdu skarżącego za granicę. Jeżeli bowiem skarżący nie mógł osobiście stawić się na rozprawie, mógł w tym celu ustanowić pełnomocnika procesowego, albo znając termin posiedzenia uzyskać telefonicznie informację o jego wyniku. Poza tym skarżący nie informował sądu o planowanym wyjeździe za granicę i nie wnosił również o odroczenie terminu rozprawy z uwagi na swoją nieobecność w kraju. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż skarżący nie uwiarygodnił stosowną argumentacją faktu, że przeszkoda uniemożliwiająca złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w ustawowym terminie była od niego niezależna, a skoro tak, to należy również stwierdzić, iż skarżący nie wykazał należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw, a więc ponosi wyłączną odpowiedzialność za uchybienie terminu do złożenia ww. wniosku. W związku z powyższym sąd, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. a.bł.