II SA/Łd 598/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Sędzia NSA Anna Stępień po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. K. na akt własności ziemi wydany przez Kierownika Wydziału Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej Ł. w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności aktu własności ziemi postanawia: odrzucić skargę. W dniu 5 czerwca 2006 r. G. K. złożyła za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wniosek o stwierdzenie nieważności aktu własności ziemi z dnia [...] nr [...], wydanego przez Kierownika Wydziału Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej Ł. w Ł., dotyczącego nabycia przez rodziców skarżącej - I. i A. G., nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 127. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, iż w dniu 18 kwietnia 2006 r. złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wniosek o stwierdzenie nieważności ww. aktu własności ziemi. Po rozpoznaniu wniosku Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] nr [...] stwierdziło swoją niewłaściwość w sprawie i zwróciło pismo skarżącej. Skarżąca złożyła wprawdzie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, jednak następnie wniosek ten wycofała, co uzasadniła potrzebą skierowania sprawy do sądu, jako właściwego do jej rozpatrzenia. Wobec cofnięcia wniosku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowieniem z dnia [...] [...] umorzyło postępowanie w jego przedmiocie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Na wstępie wyjaśnić należy, iż podstawowym zadaniem sądów administracyjnych jest kontrola działalności administracji publicznej. Stanowi o tym art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269). Prawo wniesienia skargi do sądu jest jednak uzależnione od uprzedniego wyczerpania przez stronę przysługujących jej środków zaskarżenia, jeżeli oczywiście służyły one w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Obowiązek ten wynika wprost z treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - powoływanej dalej jako p.p.s.a. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie intencją skarżącej - co wynika z treści skargi - było wniesienie sprawy wprost do sądu. W ocenie skarżącej to właśnie sąd jest właściwy do rozpatrzenia jej wniosku o stwierdzenie nieważności aktu własności ziemi z [...], na podstawie art. 156 k.p.a. Pogląd ten jest błędny. Załatwienie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej należy do organów administracji. Sąd administracyjny zajmuje się jedynie kontrolą działalności administracji publicznej. Kontrola ta ogranicza się do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie przejmuje natomiast sprawy administracyjnej do końcowego jej załatwienia. Wniosek skarżącej był zatem niedopuszczalny ponieważ został złożony bezpośrednio do sądu, bez wyczerpania toku instancji w postępowaniu administracyjnym. Skarżąca wprawdzie wystąpiła wcześniej do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z podobnym wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. aktu własności ziemi, a po stwierdzeniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze swojej niewłaściwości w sprawie i zwrocie pisma, złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, jednak następnie wniosek ten wycofała, a postępowanie administracyjne zostało umorzone. Skarga do sądu nie zawierała żadnego odniesienia do wymienionego postanowienia o umorzeniu postępowania administracyjnego. G. K. nie zaskarżyła zatem rozstrzygnięcia kończącego ww. postępowanie administracyjne. Ponieważ skarżąca nie wyczerpała dostępnych jej środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, przez co nie dopełniła wskazanego w art. 52 § 1 p.p.s.a. warunku dopuszczalności skargi, sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę.