II SA/Łd 6/06

Dnia 15 lutego 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Asesor WSA Arkadiusz Blewązka, Protokolant asystent sędziego Arkadiusz Widawski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2006 roku sprawy ze skargi T. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nakazania zwrotu nienależnie pobranego świadczenia p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł., działając na podstawie art. 30 ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 7 i ust. 8 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych ( Dz.U. Nr 228, poz. 2255 ze zm.) nakazał T. R. zwrot nienależnie pobranego dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka za okres od 1 maja 2004r. do 30 września 2004r. w kwocie 850,- zł wraz z ustawowymi odsetkami w kwocie 126,65 zł, co łącznie stanowi kwotę 976,55 zł. Uzasadniając wydaną decyzję organ I instancji stwierdził, iż w związku z przeprowadzonym wywiadem środowiskowym stwierdzono, że w okresie od 1 maja 2004r. do 30 września 2004r. T. R. zamieszkiwał wraz z córką E. R. wspólnie z matką dziecka, z którą prowadził wspólne gospodarstwo domowe i wychowywał wspólne dziecko. Tym samym świadomie wprowadził w błąd organ przyznający świadczenie, składając we wniosku o zasiłek rodzinny własnoręczny podpis pod oświadczeniem, iż nie wychowuje córki razem z matką dziecka. W odwołaniu od powyższej decyzji T. R., wskazując na swoją trudną sytuację materialną, wniósł o "odstąpienie od żądania zwrotu kwoty nienależnie pobranego świadczenia". Oświadczył ponadto, iż matka dziecka przebywała sporadycznie w domu, nie prowadził z nią wspólnego gospodarstwa i nie wychowywał córki, gdyż jest ona osobą chorą, nie nadającą się do wychowywania dziecka. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia zarzucono naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 kpa, zwracając przede wszystkim uwagę na to, iż w świetle materiału dowodowego istnieją wątpliwości co do prowadzenia wspólnego gospodarstwa skarżącego z matką jego córki, do których to kwestii organ nie odniósł się w sposób należyty. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego T. R. ponowił zarzuty z odwołania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] Prezydent Miasta Ł. po ponownym rozpatrzeniu sprawy wydał kolejną decyzję, nakładając na T. R. obowiązek zwrotu nienależnie pobranego świadczenia z tytułu samotnego wychowywania dziecka w łącznej kwocie wraz z odsetkami w wysokości 976,55 zł. Od decyzji tej skarżący nie składał odwołania, natomiast w dniu [...] złożył wniosek o umorzenie w całości lub w części powyższej kwoty bądź rozłożenie powstałego zadłużenia na raty. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. po rozpatrzeniu tegoż wniosku orzekł o odmowie umorzenia należności, a jednocześnie rozłożył na 33 raty spłatę należności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Problematykę umorzenia postępowania sądowoadministarcyjnego reguluje przepis art. 161 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Zgodnie z § 1 powołanego przepisu, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w trzech sytuacjach, a mianowicie: 1. jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; 2. w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania; 3. gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W rozpatrywanej sprawie ma zastosowanie punkt 3 przywołanego przepisu. Postępowanie przed sądem administracyjnym staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestaje istnieć sprawa sądowoadministracyjna ( por. np. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2004 roku, III SA 1009/2002, nie publ.). Umorzenie postępowania oznacza bowiem przerwanie i zakończenie postępowania sądowoadministacyjnego z powodu zaistnienia w jego toku zdarzeń, które uniemożliwiają osiągnięcie jego celu, albo powodują, że dokonanie przez sąd administracyjny kontroli zaskarżonego aktu lub czynności staje się zbędne albo nawet niedopuszczalne ( por. T.Woś: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 494 ). W rozpatrywanej sprawie po wniesieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], uchylającej decyzję Prezydenta Miasta Ł. w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego dodatku do zasiłku rodzinnego, wydana została w dniu [...] nowa decyzja Prezydenta Miasta Ł. nakazująca skarżącemu dokonanie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia. Od decyzji tej T. R. nie wniósł odwołania, w związku z czym stała się ona ostateczna. Skarżący złożył natomiast wniosek o umorzenie należności w całości, bądź rozłożenie jej na raty, który został częściowo uwzględniony. Prezydent Miasta Ł. odmówił mianowicie umorzenia należności w całości, orzekł natomiast o rozłożenia jej na 33 raty. Z uwagi na wydanie przez Prezydenta Miasta Ł. nowej decyzji, rozstrzygającej ponownie sprawę co do jej istoty, postępowanie przed Sądem Administracyjnym w przedmiocie oceny legalności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego stało się bezprzedmiotowe. W związku powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.