II SA/Łd 6/17

Dnia 17 maja 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Izabela Bielińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2017 roku sprawy ze skargi D. W.-K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności oddala skargę. LS Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...], nr [...], po rozpoznaniu odwołania D. W. – K., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 77. Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący: Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...], po rozpatrzeniu wniosku właścicieli wyodrębnionych lokali nr 7, 17, 24 i 36 posiadających odpowiednie udziały w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 77, orzekł: I. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 77, oznaczonej jako działka nr 164/1, obręb [...], o powierzchni 2.918 m2, posiadającej księgę wieczystą nr [...], stanowiącej dotychczas własność Miasta Ł., a będącej we współużytkowaniu wieczystym: 1. M. K. w udziale 44/1.000 współwłaścicielki w udziale wynoszącym 3/4 w lokalu nr 7, 2. A. G. w udziale 44/1.000 współwłaścicielki w udziale wynoszącym 1/4 w lokalu nr 7, 3. M. S. w udziale 37/1.000, właścicielki lokalu nr 17, 4. K. i M. P. w udziale 28/1.000 właścicieli lokalu nr 24, 5. D. W. – K. w udziale 11/1.000 właścicielki lokalu nr 36, II. ustalił opłatę za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości opisanej w pkt I w prawo własności dla: 1. M. K. współwłaścicielki w udziale wynoszącym 3/4 w lokalu nr 7 w wysokości 406,15 zł; 2. A. G. współwłaścicielki w udziale wynoszącym ¼ w lokalu nr 7 w wysokości 135,39 zł; 3. M. S. właścicielki lokalu nr 17 w wysokości 406,48 zł; 4. K. i M. P. właścicieli lokalu nr 24 w wysokości 353,80 zł; 5. D. W. – K. właścicielki lokalu nr 36 w wysokości 6.950 zł. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 1 ust. 2 pkt 1, art. 3 ust. 1 pkt 2, art. 4 ust. 1, ust. 2 i ust. 6 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego wprawo własności nieruchomości (tekst jedn. Dz. U. z 2012 roku, poz. 83 ze zm., dalej jako: "ustawa") oraz § 1 pkt 2, § 3 i § 5 uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] roku w sprawie warunków udzielania bonifikat od opłat z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. Urz. Woj. [...] z [...] roku, poz. [...]) zmienionej uchwałą Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] Nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z [...], poz. [...]). W uzasadnieniu organ przedstawił ustalenia postępowania i podał, że w dniu 23 maja 2012 roku wniosek o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, położonej w Ł. przy ul. A 77, oznaczonej w obrębie S-6 jako działka nr 164/1, stanowiącej własność Miasta Ł., złożyli właściciele wyodrębnionych lokali nr 7, 17 i 24 posiadający odpowiednie udziały w prawie użytkowania wieczystego gruntu. Wniosek podpisała również D. W. – K., właścicielka lokalu 36, która nabyła prawo własności do tego lokalu na podstawie postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku z dnia 17 lutego 2010 roku, sygn. [...], ale nie ujawniła swojego prawa w księdze wieczystej prowadzonej dla lokalu. Wobec niezgodności danych ujawnionych w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym i braku podjęcia czynności w tym zakresie przez D. W. – K., użytkownicy wieczyści nieruchomości przy ul. A 77 wystąpili, na podstawie art. 199 Kodeksu cywilnego, do sądu powszechnego o wydanie orzeczenia zastępującego zgodę właściciela na przekształcenie i w dniu 4 lipca 2014 roku Sąd Rejonowy dla Ł. Ś. w Ł. I Wydział Cywilny, wydał takie orzeczenie. Następnie organ pierwszej instancji podkreślił, ze stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy osoba, na rzecz której przekształcono prawo użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, jest obowiązana do uiszczenia dotychczasowemu właścicielowi opłaty z tego tytułu. W związku z art. 4 ust. 2 ustawy, opłatę ustala się przy odpowiednim zastosowaniu art. 67 ust. 3a i art. 69 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2015 roku, poz. 1774 ze zm., dalej jako: "u.g.n."). Zatem opłaty wyliczono dla wszystkich współużytkowników wieczystych nieruchomości, jako różnicę pomiędzy określonymi przez rzeczoznawcę majątkowego: wartością udziału w prawie własności i wartością udziału w prawie użytkowania wieczystego gruntu. Operat szacunkowy rzeczoznawcy majątkowego został przyjęty bez zastrzeżeń jako dowód w sprawie. Wniosek został złożony w 2012 roku i wobec tego opłaty określono wnioskodawcom po zastosowaniu bonifikaty w wysokości 98%, przewidzianej w uchwale Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] w sprawie warunków udzielania bonifikat od opłat z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego wprawo własności nieruchomości, zmienionej uchwałą z dnia [...]. Uchwała umożliwia udzielenie bonifikaty od opłaty za przekształcenie właścicielom lokali mieszkalnych, którzy nie znajdują się w sporze z Miastem Ł. i nie posiadają zobowiązań pieniężnych wobec Miasta. W związku z tym właścicielom lokali nr 7, 17 i 24, opłata została naliczona z bonifikatą w wysokości 98%, a D. W. – K. właścicielka lokalu nr 36, nie spełnia przesłanki do udzielenia bonifikaty z powodu zaległości z tytułu opłat za użytkowanie wieczyste gruntu i podatku od nieruchomości, co potwierdził Wydział Finansowy Urzędu Miasta Ł.. Organ w piśmie z dnia 1 sierpnia 2016 roku poinformował stronę o zaległościach, a ponadto wyjaśnił, że brak uregulowania należności uniemożliwi udzielenie bonifikaty. Właścicielka lokalu nr 36 nie uregulowała zaległości w wyznaczonym przez organ terminie i tym samym nie nabyła prawa do uzyskania bonifikaty. Kwestionując powyższą decyzję D. W. – K. wniosła odwołanie wyjaśniając, że nie jest w stanie zapłacić kwoty za przekształcenie, bo ma niską emeryturę, jest wdową i nie ma dzieci. Decyzja o nieudzieleniu bonifikaty została podjęta z naruszeniem prawa bowiem nie otrzymała żadnej informacji o zaległościach i nie mogła ich uregulować. Takie potraktowanie jest dla odwołującej przykre, bo od prawie 40 lat jest honorowym obywatelem Ł. i społecznikiem w PKPS. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., przywołaną na wstępie decyzją, po rozpoznaniu odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując następnie, iż D. W. – K., jako właścicielka lokalu nr 36 i posiadająca udział 11/1.000 w prawie użytkowania wieczystego gruntu położonego w Ł. przy ul. A 77, ma zadłużenie pieniężne wobec Miasta z tytułu podatku od nieruchomości i zaległości w opłacie za użytkowanie wieczyste tego gruntu w kwocie 2.741,45 zł za okres od 2000 do 2016 roku, co potwierdza pismo Wydziału Finansowego UM[...] z dnia 13 kwietnia 2016 roku. Zaległości pieniężne nie zostały przez odwołującą uregulowane. Następnie Kolegium sięgając do treści art. 4 ust. 1 i art. 4 ust. 7 pkt 2 ustawy podkreśliło, że organ właściwy do wydania decyzji może udzielić bonifikaty od opłaty w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego, na podstawie uchwały właściwej rady lub sejmiku. Bonifikata może zostać zatem udzielona na podstawie uchwały rady gminy, jako przepisów prawa miejscowego i przy spełnieniu warunków określonych w uchwale. Według obowiązującej uchwały Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...], bonifikata 98% przysługuje właścicielom lokali mieszkalnych, pod warunkiem braku sporu z Miastem Ł. oraz braku zaległości pieniężnych na rzecz Miasta. Przepisy ww. uchwały obowiązują, jako przepisy prawa miejscowego, które zostały ustanowione przez Radę Miejską w Ł. zgodnie z art. 4 ust. 7 pkt 2 ustawy, a następnie ogłoszone w Dzienniku Urzędowym Województwa [...]. Kwestionowana w odwołaniu decyzja o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej została wydana po rozpatrzeniu wniosku z dnia 23 maja 2012 roku na rzecz wnioskodawców, właścicieli wyodrębnionych lokali mieszkalnych, którym przysługiwały udziały w użytkowaniu wieczystym. Wobec spełnienia ustawowych przesłanek, wynikających z ustawy, zasadne było orzeczenie o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Przekształcenia dokonano przy uwzględnieniu wartości prawa własności nieruchomości ustalonej przez rzeczoznawcę majątkowego w operacie szacunkowym. Opłaty stanowiące różnicę między wartością udziału w prawie własności nieruchomości, a wartością udziału w prawie użytkowania wieczystego, ustalono przy uwzględnieniu bonifikaty 98% przysługującej właścicielom lokali mieszkalnych zgodnie z ww. uchwałą. Zgodnie z uchwałą bonifikaty od opłaty za przekształcenie udziela organ administracji, ale w sytuacji, gdy osoba fizyczna (właściciel lokalu mieszkalnego) nie ma zaległości pieniężnych na rzecz Miasta. W sprawie ustalenia wykazały, że D. W.– K. ma zaległości pieniężne i nie zostały one uregulowane. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że nie zasługują one na uwzględnienie. Załączona do akt dokumentacja wykazała, że organ informował strony zarówno o zasadach udzielania bonifikaty, jak i o zaległościach pieniężnych wobec Miasta. Z akt administracyjnych wynika, że organ pierwszej instancji w piśmie z dnia 2 grudnia 2015 roku prawidłowo poinformował użytkowników wieczystych o warunkach udzielenia bonifikaty. Wspomniane pismo odwołująca odebrała w dniu 16 grudnia 2015 roku. Również pismem z dnia 1 sierpnia 2016 roku, na podstawie art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 23 ze zm., dalej jako: "K.p.a."), strony zostały zawiadomione o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym, przy czym to pismo prawidłowo wysłane do odwołującej na adres zamieszkania nie zostało przez nią odebrane, a zostało doręczone w trybie zastępczym zgodnie z art. 44 K.p.a., które Kolegium uznało za prawidłowe. Jak podkreślił organ odwoławczy, strona nie ma obowiązku odbierania korespondencji, ale brak jej odebrania, choć była ona prawidłowo wysłana pod właściwy adres, powoduje ujemne skutki dla adresata, który pozbawia siebie możliwości zapoznania się z korespondencją. Jednocześnie strona nie może zasłaniać się brakiem informacji w sprawie skoro jest właścicielem lokalu w nieruchomości, co do której podpisała wniosek z dnia 23 maja 2012 roku i toczy się od 2012 roku postępowanie przekształceniowe i w sprawie zapadały już rozstrzygnięcia organów obu instancji. Brak wiedzy o zaległości pieniężnych nie może być tłumaczony przez odwołującą brakiem stosownego zawiadomienia, bowiem nabyła ona prawo własności do lokalu na podstawie postanowienia z dnia [...], sygn. [...] o stwierdzeniu nabycia spadku. Wobec tego, jako następca prawny i właścicielka lokalu oraz posiadająca udział w prawie użytkowania gruntu, miała ustawowy obowiązek dokonywania opłat z tytułu użytkowania wieczystego, co roku w terminie do 31 marca, zgodnie z art. 71 ust. 4 u.g.n. Kolegium nie negując zasług odwołującej dla jej działalności społecznej podkreśliło, że w sprawie kryterium dla udzielenia bonifikaty określają jednoznacznie obowiązujące przepisy. Bonifikata od opłaty za przekształcenie udzielana jest, gdy właściciel lokalu mieszkalnego nie ma zaległości pieniężnych wobec Miasta. Obowiązująca w tym zakresie uchwała jednoznacznie określa wymogi, które warunkują udzielenie bonifikaty, a postanowienia uchwały Rady Miejskiej w Ł., jako zapisy prawa miejscowego, wiążą organy obu instancji. W konkluzji Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy, prawo użytkowania wieczystego przekształca się w prawo własności nieruchomości z dniem, w którym decyzja o przekształceniu stała się ostateczna, decyzja ta stanowi podstawę wpisu do księgi wieczystej. Zgodnie z art. 4 ust. 6 ustawy, wierzytelność z tytułu opłaty za przekształcenie podlega zabezpieczeniu hipoteką przymusową na nieruchomości objętej przekształceniem prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. W przypadku przekształcenia udziału w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości, związanego z odrębną własnością lokalu, hipoteka przymusowa obciąża nieruchomość lokalową osoby, na rzecz której nastąpiło przekształcenie. Podstawą wpisu hipoteki jest decyzja ostateczna, o której mowa w art. 3 ust. 1 ustawy. W skardze na powyższą decyzję D. W. – K. wnosząc o jej uchylenie podkreśliła, iż zapadła ona zaocznie, bez jej udziału, dlatego nie mogła złożyć wyjaśnień, których nie podniosła w odwołaniu ze względu na ograniczenia fizyczne będące wynikiem błędu w sztuce lekarskiej. Skoro skarżąca nie otrzymała pisma informującego o zaległości, to nie miała wiedzy o tym fakcie. Tymczasem – zdaniem autorki skargi – nie otrzymała ona awiza informującego o przesyłce, choć w tym okresie przebywała w domu ze skręconą nogą i miała trudności w poruszaniu się. W tym czasie strona otrzymała inne awiza i dlatego uważa twierdzenia organu o uznaniu przesyłki za doręczoną, za absurd. Skarżąca znajduje się w trudnej sytuacji życiowej i materialnej. Sporny lokal pozostawiła do dyspozycji miasta po jego zdemolowaniu przez złodziei. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia. Podczas rozprawy przeprowadzonej w dniu 17 maja 2017 roku skarżąca oświadczyła, iż podtrzymuje skargę i wyjaśniła, że nie była informowana o zadłużeniu lokalu, a pierwsze pismo o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego do lokalu w prawo własności otrzymała w dniu 24 marca 2015 roku. Korespondencja w tym zakresie kierowana była na adres w Ł. ul. A 77 m. 36, pomimo tego, iż organ wiedział, że nie jest zameldowana i nie zamieszkuje pod tym adresem. Na dowód tego okazała decyzję o podatku od nieruchomości za lokal w Ł. przy ulicy A 77 m. 36, która została przesłana na adres w Ł. ul. B 26 m. 7, gdzie na stałe jest zameldowana. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 1066 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, Sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.). W stanie faktycznym sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzją, po rozpoznaniu odwołania skarżącej, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. W ocenie składu orzekającego, organy obu instancji nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie, co mogłoby uzasadniać uwzględnienie skargi i uchylenie kwestionowanych decyzji. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż kwestia przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności co do zasady nie jest przedmiotem sporu w sprawie, dlatego – jako taka – nie będzie przedmiotem szerszych uwag. Zasadniczy spór w sprawie związany jest z oceną czy organy słusznie ustaliły opłatę z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności dla skarżącej, bez zastosowania bonifikaty. Materialnoprawną podstawę ustalenia bonifikaty stanowił art. 4 ust. 1 powołanej wcześniej ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, który stanowi, iż osoba, na rzecz której zostało przekształcone prawo użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, jest obowiązana do uiszczenia dotychczasowemu właścicielowi opłaty z tytułu tego przekształcenia, z zastrzeżeniem art. 5. W decyzji o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości właściwy organ ustala opłatę z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności (art. 4 ust. 2 ustawy). Co istotne – organ właściwy do wydania decyzji może udzielić bonifikaty od opłaty z tytułu tego przekształcenia w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego – na podstawie uchwały właściwej rady lub sejmiku (art. 4 ust. 7 pkt 2 ustawy). Rada Miejska w Ł. korzystając z uprawnienia określonego w art. 4 ust. 7 pkt 2 ustawy podjęła w dniu [...] uchwałę w sprawie warunków udzielania bonifikat od opłat z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. Urz. Woj. [...]. z [...], poz. [...]) zmienioną następnie uchwałą Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] Nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z [...], poz[...]. W przepisie § 1 pkt 2 uchwały, Rada Miejska wyraziła zgodę na udzielenie bonifikat od opłat z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości m.in. osobom fizycznym będącym właścicielami lokali mieszkalnych i użytkownikami wieczystymi gruntu, związanego z tymi lokalami. W sprawach wszczętych i niezakończonych do dnia 31 grudnia 2012 roku, bonifikaty od opłat z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, o których mowa w § 1 pkt 1 i 2, ustala się w wysokości 98 % różnicy pomiędzy wartością prawa własności, a wartością prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej (§ 3 uchwały). Natomiast w § 5 uchwały określono warunki udzielenia bonifikaty wskazując, że jest to: 1) brak zobowiązań pieniężnych wobec Miasta Ł.; 2) brak sporów, w tym sądowych, pomiędzy użytkownikami wieczystymi i Miastem Ł.; 3) złożenie przez użytkowników wieczystych oświadczenia, iż opłata z tytułu przekształcenia zostanie wniesiona w formie jednorazowej, z zastrzeżeniem pkt. 4; 4) użytkownicy wieczyści, którzy złożyli wniosek o przekształcenie przed dniem wejścia w życie niniejszej uchwały, a ich sprawy nie zostały zakończone, mogą wystąpić o rozłożenie opłaty z tytułu przekształcenia na co najwyżej 3 raty roczne. W ocenie Sądu zacytowana treść przepisów ustawy, a przede wszystkim uchwały, określających zasady przyznania bonifikaty są jasne, nie wymagają żadnych skomplikowanych zabiegów interpretacyjnych. Ustawodawca w treści art. 4 ust. 7 ustawy, pozostawił gminom swobodę w zakresie warunków i wysokości udzielanej bonifikaty od opłaty za przekształcenie prawa, jej wysokość i zasady udzielania mogą zatem ulegać w każdym czasie zmianom, a ustawodawca nie ingeruje w tym zakresie w sposób regulacji przez gminę bonifikat (por. np. wyroki WSA: w Szczecinie z dnia 15 października 2015 roku, sygn. II SA/Sz 194/15 i z dnia 10 lutego 2010 roku, sygn. II SA/Sz 1294/09; wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Tak więc organ orzekający o przekształceniu jest zobligowany do stosowania norm uchwały obowiązującej w dacie wydawania decyzji. W sprawie nie jest wątpliwe, że skarżąca ma zadłużenie związane z lokalem, którego dotyczy wniosek o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, co – w świetle powołanych przepisów uchwały – uniemożliwia przyznanie bonifikaty. Fakt zadłużenia znajduje swoje potwierdzenie w dokumentach załączonych do akt administracyjnych, np. pismo Departamentu Finansów Publicznych Urzędu Miasta Ł. z dnia 13 kwietnia 2016 roku. Lektura akt administracyjnych pozwala odnotować, że strona w dniu 16 grudnia 2015 roku odebrała pismo z dnia 2 grudnia 2015 roku informujące o warunkach przyznania bonifikaty. Kolejne pismo (z dnia 1 sierpnia 2016 roku) ze wskazaniem konkretnego zadłużenia zostało doręczone stronie poprzez awizację. W ocenie Sądu zasługuje na uwzględnienie argument organu odwoławczego, że skarżąca posiadając wiedzę o tym, że jest właścicielką lokalu mieszkalnego, jest zobowiązana do uiszczania z tego tytułu opłat. Skarżąca nabyła prawo do tego mieszkania w drodze spadkobrania na mocy postanowienia sądu z 2010 roku w związku ze śmiercią matki w 1996 roku, zatem nie może skutecznie bronić się zarzutem, że nie została powiadomiona o zaległościach związanych z użytkowaniem lokalu. Strona skarżąca miała niewątpliwie świadomość tego, że ma zadłużenie związane z lokalem i została poinformowana o zasadach przyznania ulgi. Co należy zaakcentować w sprawie strona, po otrzymaniu decyzji pierwszej instancji nie podjęła żadnych działań w celu spłaty zadłużenia. W ocenie Sądu, żaden z argumentów skargi nie jest uzasadniony, bowiem Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznaje środki odwoławcze także na posiedzeniach niejawnych (art. 17 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych, tekst jedn. Dz. U. z 2015 roku, poz. 1659 ze zm.). Owszem Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie zawiadomiło stron w trybie art. 10 K.p.a. (organ pierwszej instancji uczynił to pismem z dnia 1 sierpnia 2016 roku, które poprzez awizację doręczono skarżącej), ale z drugiej strony skarżąca poza podniesieniem w skardze, że chciała podnieść nowe argumenty, żadnych innych argumentów nie podniosła. Także żaden z podniesionych podczas rozprawy argumentów nie ma wpływu na rozstrzygnięcie. Przede wszystkim podkreślić wypada, iż sytuacja finansowa czy zdrowotna skarżącej nie ma wpływu na rozstrzygnięcie, co wprost wynika z zacytowanych wcześniej przepisów. Do skargi jej autorka dołączyła awiza i powołała się w treści skargi na to, że nie otrzymała awiza informującego o próbie doręczenia pisma z dnia 1 sierpnia 2016 roku. Okoliczność ta – w ocenie Sądu – nawet wobec jej uznania, nic nie zmienia, bowiem strona i tak miała świadomość zadłużenia. Natomiast w trakcie rozprawy skarżąca wyjaśniła, że nie była informowana o zadłużeniu lokalu, a pierwsze pismo o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego do lokalu w prawo własności otrzymała w dniu 24 marca 2015 roku. Nie otrzymywała wcześniejszych pism wskazujących na zadłużenie z tytułu zajmowanego lokalu. Korespondencja w tym zakresie kierowana była na adres w Ł. ul. A 77 m. 36, pomimo tego, iż organ wiedział, że nie jest zameldowana i nie zamieszkuje pod tym adresem. Na dowód tego okazała decyzję o podatku od nieruchomości za lokal w Ł. przy ulicy A 77 m. 36, która została przesłana na adres w Ł. ul. B 26 m. 7, gdzie na stałe jest zameldowana. Odnosząc się do tych kwestii należy dostrzec, że korespondencja – wbrew twierdzeniom skarżącej – była jej doręczana na adres w Ł. przy ul. B. W ten sposób została wysłana decyzja z dnia [...] roku (odebrana w dniu 31 marca 2015 roku) oraz pisma z dnia: 26 listopada 2014 roku (odebrane w dniu 28 listopada 2014 roku), 24 lutego 2015 roku (odebrane w dniu 9 marca 2015 roku), 13 października 2015 roku (odebrane w dniu 2 listopada 2015 roku), 2 grudnia 2015 roku (odebrane w dniu 16 grudnia 2015 roku). Na ten sam adres została skarżącej doręczona decyzja pierwszej i drugiej instancji. Organ bowiem począwszy od dnia 22 października 2013 roku dysponował informacją o adresie zamieszkania skarżącej w Ł. przy ul. B W obliczu tego nie zasługuje na uwzględnienie twierdzenie strony, że pierwszym pismem, które odebrała było pismo z dnia 24 marca 2015 roku. Nawet gdyby strona nie otrzymywała wcześniejszej korespondencji (co w obliczu wskazanych dokumentów jest wykazaniem nieprawdziwych twierdzeń skarżącej) to i tak należy dostrzec, że uzyskując informację o zadłużeniu w dniu 24 marca 2015 roku strona sama przyznała, że przed wydaniem decyzji w pierwszej instancji (decyzja z dnia [...] roku) o zadłużeniu wiedziała. Końcowo podkreślić należy, iż mimo że skarżąca nie podnosiła argumentów dotyczących naruszenia przepisów proceduralnych Sąd, który nie jest związany granicami skargi (art. 134 § 1 P.p.s.a.), zobligowany był także rozważyć ewentualne naruszenia w tym zakresie. Sąd jednak nie dopatrzył się uchybień na tej płaszczyźnie, gdyż postępowanie w sprawie było przeprowadzone w sposób rzetelny i dokładny, co znalazło swoje potwierdzenie w dokumentach załączonych do akt administracyjnych i w uzasadnieniu skonstruowanym zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 23 ze zm.). Konkludując, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi w całości. j.k.