II SA/Łd 603/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA T. Zbrojewski, Sędzia NSA A. Łuczaj, Sędzia WSA S. Wojciechowski (spr.), Protokolant asystent sędziego B. Czyżewska, po rozpoznaniu w dniu 4 października 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi Syndyka Masy Upadłości Biura Usług Inwestycyjnych A w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego oddala skargę. - II SA/Łd 603/05 U Z A S A D N I E N I E Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] Nr [...], po rozpoznaniu wniosku z dnia 16 czerwca 2004 roku Biura Usług Inwestycyjnych A w upadłości, odmówił stwierdzenia nabycia przez Wojewódzkie Przedsiębiorstwo Usług Inwestycyjnych w Ł., prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w Ł. przy ul. A, stanowiącego własność Gminy Ł. (działka nr 23/3 o pow. 2.165 m kw). Prezydent Miasta Ł. wskazał, iż Wojewódzkie Przedsiębiorstwo Usług Inwestycyjnych utworzone w 1988 r. nie posiadało w zarządzie w dniu 5 grudnia 1990 r. gruntu, oznaczonego jako działka nr 23/3 o pow. 2.165 m kw, położonego w Ł. przy ul. A. Prawo zarządu przedmiotową nieruchomością zostało ustanowione w dniu [...]na rzecz Dyrekcji Budowy Osiedli Robotniczych Ł.-M., będącej jednostką budżetową nie posiadającą osobowości prawnej (decyzja nr [...]). Ustanowione tą decyzją prawo wygasło z dniem 30 września 1988 r. z uwagi na zniesienie z tym dniem , zarządzeniem Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...], Wojewódzkiej Dyrekcji Inwestycji w Ł., będącej następcą prawnym Dyrekcji Inwestycji Miejskich II. Nowo utworzone, zarządzeniem Prezydenta Miasta Ł. Nr 25/88 z dnia [...] w wyniku dalszych zmian organizacyjnych, przedsiębiorstwo państwowe pod nazwą Wojewódzkie Przedsiębiorstwo Usług Inwestycyjnych w Ł. nie poczyniło natomiast starań w kierunku uzyskania formalnego tytułu do przedmiotowej nieruchomości. Od powyższej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., złożył Syndyk Masy Upadłości Biura Usług Inwestycyjnych B wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Odwołujący się wskazał, iż zaskarżona decyzja przedstawia w sposób wybiórczy tok przekształceń wnioskodawcy, w szczególności pomija zarządzenie Prezydenta Miasta Ł. z dnia 12 kwietnia 1985 r. Nr 15/85 , zmieniające Zarządzenie nr 58/84 z dnia 29 kwietnia 1984 r., w ten sposób że Oddziały Łódzkiej Dyrekcji Inwestycji Miejskich uległy przekształceniu w Dyrekcje Inwestycji Miejskich I i II. W ocenie odwołującego się Prezydent Miasta Ł. nie ustosunkował się do zapisów § 4 zarządzenia nr 58/84, który stanowi, że dyrekcja przejmuje składniki majątkowe, etaty, fundusz płac i pozostałe środki finansowe DIM I i DIM II. Pominięto też pozostałe zmiany wprowadzone zarządzeniem nr 15/85, w tym dotyczące przejęcia składników majątkowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. , po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Syndyka Masy Upadłości Biura Usług Inwestycyjnych A z siedzibą w Ł. przy ul. A, od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia 3 lutego 2005 roku o odmowie stwierdzenia nabycia przez Wojewódzkie Przedsiębiorstwo Usług Inwestycyjnych w Ł., prawa użytkowania wieczystego gruntu, położonego w Ł. przy ul. A, stanowiącego własność Gminy Ł., utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. Kolegium wskazało w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż stwierdzenie nabycia z mocy prawa, z dniem 5 grudnia 1990 r. , prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków, innych urządzeń i lokali przez państwowe i komunalne osoby prawne, które posiadały w tym dniu grunty w zarządzie, stwierdza w drodze decyzji wojewoda w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa lub wójt, burmistrz albo prezydent miasta w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność gminy. Przesłanką tego przekształcenia jest wykazanie posiadania uprawnień do wykonywania zarządu na dzień 5 grudnia 1990 r. Środki prawne zmierzające do wykazania posiadania prawa zarządu określają § 4 i § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie ( Dz.U. z 1998 r., Nr 24, poz. 120 ze zm.). Interes prawny w żądaniu wydania decyzji stwierdzającej nabycie użytkowania wieczystego nieruchomości wraz z prawem własności budynków na podstawie art. 200 ustawy o gospodarce nieruchomościami ma nie tylko państwowa i komunalna osoba prawna, a także jej następca prawny. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wskazało, iż w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, iż prawo zarządu nieruchomością przy ul. A w Ł. zostało ustanowione na rzecz Dyrekcji Budowy Osiedli Robotniczych Miasto Ł.-II decyzją Prezydium Rady Narodowej m. Ł. z dnia [...]. Uchwałą z dnia [...] nr [...] Prezydium Rady Narodowej m. Ł. -Dyrekcja Budowy Osiedli Robotniczych Ł.-Miasto II z dniem 1 stycznia 1966 r. została przekształcona w Dyrekcję Inwestycji Miejskich Ł.-Miasto II. Następnie Zarządzeniem Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr 24/75 Dyrekcję Inwestycji Miejskich Ł.-Miasto II przekształcono w Dyrekcję Rozbudowy Miast i Osiedli Miejskich II w Ł. , a zarządzeniem Prezydenta Miasta Ł. z dnia 30 marca 1982 r. Nr 16/82 w Dyrekcję Rozbudowy Miast i Osiedli Miejskich II w Ł., która otrzymała nazwę ,, Dyrekcja Inwestycji Miejskich II"- § 2 zarządzenia. Dyrekcja Inwestycji Miejskich II była jednostką budżetową trzeciego stopnia podlegającą Wojewódzkiej Dyrekcji Inwestycji w Ł. (zarządzenie Prezydenta Miasta Ł. z dnia 12 kwietnia 1985 r.) i istniała do dnia 30 września 1988 r. Z tą bowiem datą, zarządzeniem Prezydenta Miasta Ł. Nr 24 / 88 z dnia 28 czerwca 1988 r., została zniesiona. Kolegium wskazało ponadto, że okoliczności podnoszone w odwołaniu dotyczące nieuwzględnienia w zaskarżonej decyzji § 4 Zarządzenia Prezydenta Miasta Ł. z dnia 29 września 1984 r. nr 58/84 w zakresie przejęcia składników majątkowych DIM II, wobec treści powołanego wyżej zarządzenia Prezydenta Miasta Ł. nr 15/85z dnia 12 kwietnia 1985 r. nie znajdują uzasadnienia. Zmiana Zarządzenia z dnia 29 września 1984 r. dokonana zarządzeniem z dnia 12 kwietnia 1985 r. jednoznacznie wskazuje, że Wojewódzka Dyrekcja Inwestycji w Ł. przejmuje składniki majątkowe, etaty, fundusz płac i pozostałe środki finansowe jednostki wymienionej w § 2 ust. 1 tj. wyłącznie Wojewódzkiego Zarządu Inwestycji. Powyższe ustalenia pozostają jednak bez wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie. Brak uprawnienia Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Usług Inwestycyjnych w Ł. ( poprzednika prawnego BUI A) do uzyskania prawa użytkowania wieczystego gruntu i własności znajdujących się na nim budynków, nie wynika z opisanych wyżej przekształceń organizacyjnych i finansowych jednostek państwowych. Spowodowane jest natomiast faktem, że prawo zarządu do przedmiotowej nieruchomości wygasło wraz z likwidacją podmiotu, któremu przysługiwało tj. Dyrekcji Inwestycji Miejskich II. Wobec powyższych ustaleń Kolegium stwierdziło, iż w wyniku przekształceń organizacyjnych prawo zarządu nieruchomością położoną przy ul. A do dnia 30 września 1988 r. przysługiwało Dyrekcji Inwestycji Miejskich II. Skoro jednak, z tą datą nastąpiła likwidacja podmiotu, który wykonywał prawo zarządu, a zarząd ten wcześniej nie został przekazany innej państwowej jednostce organizacyjnej na podstawie umowy zawartej za zezwoleniem właściwego organu, należy stwierdzić, że prawo zarządu przysługującego tej jednostce wygasło. Zgodnie bowiem z treścią art. 4 ust. 1 pkt 1 powołanej powyżej ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, grunty państwowe oddawane były państwowym jednostkom organizacyjnym w zarząd, na cele prowadzenia działalności gospodarczej lub wykonywania innych zadań ustawowych lub statutowych. Tylko zaś istniejący podmiot mógł realizować zadania wymienione w tym przepisie. W dniu 17 czerwca 1988 r. Rada Narodowa Miasta Ł. podjęła uchwałę nr XXXIV/206/88, w której uznała potrzebę utworzenia przedsiębiorstwa państwowego użyteczności publicznej, którego zadaniem byłoby świadczenie usług inwestycyjnych, w celu usprawnienia procesu inwestycyjnego, w szczególności w odniesieniu do inwestycji planu terenowego służących zaspokajaniu potrzeb ludności. W wykonaniu tej uchwały Prezydent Miasta Ł. zarządzeniem nr 25/88 z dnia 28 czerwca 1988 r. utworzył przedsiębiorstwo państwowe użyteczności publicznej pod nazwą Wojewódzkie Przedsiębiorstwo Usług Inwestycyjnych w Ł.. Utworzenie tego przedsiębiorstwa nastąpiło wprawdzie w miejsce zniesionej jednostki budżetowej pod nazwą Wojewódzka Dyrekcja Inwestycji w Ł. nadzorującej DIM II, brak jest jednakże podstaw do twierdzenia, że mamy tu do czynienia z następstwem prawnym. Zgodnie bowiem z treścią § 2 Zarządzenia Prezydenta Miasta Ł. nr [...] z dnia 28 czerwca 1988 r. Wojewódzkie Przedsiębiorstwo Usług Inwestycyjnych w Ł. przejęło wyłącznie znajdujące się w toku realizacji zadania inwestycyjne realizowane przez zlikwidowane jednostki. Należy więc stwierdzić, że Wojewódzkie Przedsiębiorstwo Usług Inwestycyjnych w Ł. nie jest następcą prawnym zlikwidowanej Dyrekcji Inwestycji Miejskich , zaś zarząd ustanowiony dla poprzednika prawnego B na podstawie decyzji Prezydium Rady Narodowej m. Ł. z dnia 6 maja 1963 r wygasł, z dniem likwidacji tej jednostki. Uzyskanie przez Wojewódzkie Przedsiębiorstwo Usług Inwestycyjnych w Ł. prawa zarządu nieruchomością przy ul. A, stosownie do przepisów obowiązujących w dacie powstania tej jednostki, możliwe było wyłącznie bądź na podstawie decyzji terenowego organu administracji państwowej albo na podstawie zawartej, za zezwoleniem tego organu umowy o przekazaniu nieruchomości między państwowymi jednostkami organizacyjnymi bądź umowy o nabyciu nieruchomości. Przedsiębiorstwo nie uzyskało natomiast żadnego z ww. dokumentów, co pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że przedmiotowa nieruchomość pozostawała wyłącznie w posiadaniu tej jednostki Stwierdzenie dotychczasowego prawa zarządu następuje na podstawie co najmniej jednego z dokumentów wymienionych w § 4 ust.1 pkt 1-10 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie ( Dz.U. z 1998 r., Nr 23, poz. 120 ze zm), tj: 1) decyzji o przekazaniu nieruchomości w zarząd, 2) decyzji o przekazaniu nieruchomości w użytkowanie, jeżeli została wydana przed dniem 1 sierpnia 1985 r., 3) umowy między państwowymi jednostkami organizacyjnymi o przekazaniu prawa zarządu do nieruchomości, zawartej za zgodą organu, 4) umowy, zawartej w formie aktu notarialnego przed dniem 1 lutego 1989 r. przez państwowe jednostki organizacyjne, o nabyciu nieruchomości od osób innych niż Skarb Państwa, 5) odpisu z księgi wieczystej, stwierdzającej prawo zarządu lub prawo użytkowania nieruchomości, 6) decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu zarządu nieruchomością, 7) decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu użytkowania nieruchomości, jeżeli została wydana przed dniem 1 sierpnia 1985 r., 8) uchwały, zarządzenia lub decyzji wydanych w sprawie podziału, łączenia, likwidacji i utworzenia państwowych i komunalnych jednostek organizacyjnych oraz podejmowanych na ich podstawie uchwał komisji powoływanych w tych sprawach, jeżeli treść tych dokumentów zawiera oznaczenie nieruchomości, 9) protokołu przekazania nieruchomości, sporządzonego między państwowymi jednostkami organizacyjnymi przed dniem 1 sierpnia 1985 r., 10) umowy o przekazaniu nieruchomości lub protokołu przekazania nieruchomości, sporządzonych przed dniem 22 października 1961 r. między organizacjami społeczno-zawodowymi, politycznymi lub spółdzielczymi a państwowymi jednostkami organizacyjnymi. Konkludując Kolegium podkreśliło, iż jak wynika z poczynionych w przedmiotowej sprawie ustaleń Wojewódzkie Przedsiębiorstwo Usług Inwestycyjnych w Ł. nie legitymuje się żadnym z wymienionych wyżej dokumentów pozwalających na stwierdzenie nabycia z mocy prawa, prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków, innych urządzeń i lokali. Takim dokumentem nie jest bowiem pismo Kierownika Urzędu Rejonowego w Ł. z dnia 28 listopada 1996 r. , którym ustalono wysokość rocznej opłaty za użytkowanie wieczyste. Powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. Syndyk Masy Upadłości Biura Usług Inwestycyjnych A w Ł., wnosząc o jej uchylenie w całości i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze skarżący ponownie opisuje okoliczności dotyczące nabycia przedmiotowej nieruchomości przez B oraz zmiany organizacyjne związane ze zniesieniem Wojewódzkiej Dyrekcji Inwestycji w Ł. oraz nadzorowanych przez nią jednostek A i B oraz Dyrekcji Inwestycji Komunalnych, a także utworzeniem Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Usług Inwestycyjnych w Ł., a następnie Biura Usług Inwestycyjnych A. Skarżący wskazał, iż Wojewódzkie Przedsiębiorstwo Usług Inwestycyjnych, zgodnie ze statutem, było przedsiębiorstwem wielozakładowym, w jego skład wchodził między innymi zakład nr 2 z siedzibą w Ł. przy ul. A. Skarżący podkreślił, iż Kolegium wydając decyzję w sprawie pominęło , że przedsiębiorstwo zostało powołane zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych. Tym samym musiało być ono wyposażone w majątek, w tym w sporną nieruchomość. Ponadto w dokumentach przedsiębiorstwa, nie zachował się protokół przekazania majątku pomiędzy przedsiębiorstwem likwidowanym, a nowoutworzonym Wojewódzkim Przedsiębiorstwem Usług Inwestycyjnych. Jednakże Uchwała Komisji Inwentaryzacyjnej powołanej Zarządzeniem Wojewody Łódzkiego z dnia 27 lutego 1992 r. nr 32/92 w pkt 4 stanowi ,, ustala się, że nowoutworzone Przedsiębiorstwo Usług Inwestycyjnych A jako następca prawny przejmuje prawa do terenu zlokalizowanego w Ł. przy ul. A oraz A, jak również wszystkich naniesień trwałych na tym terenie." Skarżący podkreślił, iż potwierdzeniem ustaleń Komisji było zarządzenie nr 25/92 Wojewody Łódzkiego z dnia 28 lutego 1992 r. , które w § 6 przewidywało, że nowoutworzonemu przedsiębiorstwu o nazwie Biuro Usług Inwestycyjnych A , Wojewódzkie Przedsiębiorstwo Usług Inwestycyjnych przekazuje składniki majątkowe oznaczone protokole zdawczo –odbiorczym i bilansie przekazania –przejęcia majątku Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Usług Inwestycyjnych na dzień 29 lutego 1992 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Kolegium podniosło, iż nie podziela zarzutów skargi i wskazało na brak następstwa prawnego pomiędzy zlikwidowaną w dniu 30 września 1988 r. jednostką o nazwie Dyrekcja Inwestycji Miejskich w Ł. nadzorującej B a Wojewódzkim Przedsiębiorstwem Usług Inwestycyjnych w Ł., utworzonym zarządzeniem Nr 25/88 z dnia 28 czerwca 1988 r. Kolegium podniosło ponadto, iż utworzenie przedmiotowego przedsiębiorstwa nastąpiło w miejsce zniesionej jednostki budżetowej pod nazwą Wojewódzka Dyrekcja Inwestycji w Ł. nadzorującej B, brak jest jednakże podstaw do twierdzenia, że mamy tu do czynienia z następstwem prawnym. Zgodnie bowiem z treścią § 2 zarządzenia Prezydenta Miasta Ł. z dnia 28 czerwca 1998 r. Wojewódzkie Przedsiębiorstwo Usług Inwestycyjnych w Ł. przejęło wyłącznie znajdujące się w toku realizacji zadania inwestycyjne realizowane przez zlikwidowane jednostki. W ocenie Kolegium Wojewódzkie Przedsiębiorstwo Usług Inwestycyjnych w Ł. nie jest następcą prawnym zlikwidowanej Dyrekcji Inwestycji Miejskich, zaś zarząd ustanowiony dla poprzednika prawnego B na podstawie decyzji Prezydium Rady Narodowej m. Ł. z dnia [...] wygasł, z dniem likwidacji tej jednostki. Okoliczności oraz dokumenty , na które powołuje się skarżący pochodzą natomiast z okresu późniejszego tj. z roku 1992 r. Skoro zaś zarząd nieruchomością przy ul. A wygasł z dniem 30 września 1988 r., to późniejsze zdarzenia prawne, muszą pozostawać bez wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia. Kolegium dodało ponadto , iż w skardze jest mowa o następstwie prawnym pomiędzy Wojewódzkim Przedsiębiorstwem Usług Inwestycyjnych, a nowoutworzonym przedsiębiorstwem o nazwie Biuro Usług Inwestycyjnych A. Jednakże z treści powołanych w skardze dokumentów nie wynika, że Wojewódzkie Przedsiębiorstwo Usług Inwestycyjnych legitymowało się prawem zarządu do przedmiotowej nieruchomości. Natomiast fakt, iż nieruchomość była w posiadaniu przedsiębiorstwa, nie jest wystarczający do stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego w trybie art. 200 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej w dalszej części rozważań u.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 u.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 u.p.s.a.). Takie wady i uchybienia nie wystąpiły w rozpatrywanej sprawie. Skarga zatem nie mogła być uwzględniona. Bardzo szeroki i precyzyjny opis losów nieruchomości położonej w Ł. przy ulicy A jako działki oznaczonej nr 23/3, w kontekście działalności gospodarczej prowadzonej na tej nieruchomości i obowiązujących na przestrzeni lat przepisów prawa został przytoczony wyżej jako motywy rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji. Poczynione ustalenia przez organy administracji, Sąd przyjmuje jako stan faktyczny w sprawie. Przytoczone zaś przepisy prawa, ich analiza i argumentacja zasługują na uwzględnienie. W tym miejscu należy jednak zwrócić uwagę na najważniejsze zdarzenia dotyczące spornej nieruchomości w kontekście obowiązujących w tym czasie przepisów prawa. Prawo zarządu nieruchomością położoną w Ł. przy ul. A zostało ustanowione pierwotnie decyzją Prezydium Rady Narodowej m. Ł. nr [...] z dnia [...] na rzecz Dyrekcji Budowy Osiedli Robotniczych Ł.-M., będącej jednostką budżetową, nie posiadającą osobowości prawnej Zarządzeniem Prezydenta Miasta Ł. Nr [...] z dnia [...] zlikwidowana została z dniem 30 września 1988 roku Wojewódzka Dyrekcja Inwestycji w Ł. będąca następcą prawnym Dyrekcji Inwestycji Miejskich II oraz nadzorowane przez nią jednostki – również Dyrekcja Inwestycji Komunalnych i stosownie do § 3 tego zarządzenia zobowiązano dyrektora Wojewódzkiej Dyrekcji Inwestycji do powołania komisji likwidacyjnej, której zadaniem było rozliczenie z budżetem i zamknięcie wszystkich spraw do czasu powołania Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Usług Inwestycyjnych. Zarządzeniem Prezydenta Miasta Ł. Nr 25/88 z dnia [...]utworzono przedsiębiorstwo użyteczności publicznej pod nazwą Wojewódzkie Przedsiębiorstwo Usług Inwestycyjnych w Ł.. Wpisano je jako p.u.p. do Rejestru Handlowego prowadzonego przez Sąd Rejonowy w Łodzi V Wydział Cywilny z dniem 30 września 1988 roku. Zarządzeniem Wojewody Łódzkiego nr 155/91 z dnia 30 października 1991 roku z dotychczasowego p.u.p. stworzono przedsiębiorstwo państwowe działające na zasadach ogólnych o nazwie Wojewódzkie Przedsiębiorstwo Usług Inwestycyjnych w Ł.. Uchwała nr XXXIV / 206 / 88 Rady Narodowej miasta Ł. z dnia 17 czerwca 1988 roku będąca podstawą zarządzenia Prezydenta o utworzenia przedsiębiorstwa użyteczności publicznej pod nazwą Wojewódzkie Przedsiębiorstwo Usług Inwestycyjnych w Ł.. w § 2 stanowiła: ,, Utworzenie przedsiębiorstwa powinno nastąpić w miejsce zniesionej jednostki budżetowej pod nazwą Wojewódzka Dyrekcja Inwestycji w Ł. ,, . Nigdy nowo powstałe przedsiębiorstwo pod nazwą Wojewódzkie Przedsiębiorstwo Usług Inwestycyjnych w Ł. nie otrzymało w zarząd nieruchomości położonej w Ł. przy ulicy A. Nigdy nie została wydana na jego rzecz taka decyzja. Następcą prawnym Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Usług Inwestycyjnych w Ł. zostało w 1992 roku Biuro Usług Inwestycyjnych A w Ł. – skarżący. Jednak z uwagi na wcześniejsze zdarzenia prawne – likwidację z dniem 30 września 1988 roku Wojewódzkiej Dyrekcja Inwestycji w Ł. (której to jeszcze do czasu likwidacji przysługiwał zarząd nieruchomością) i powołanie zupełnie nowego podmiotu przedsiębiorstwa użyteczności publicznej pod nazwą Wojewódzkie Przedsiębiorstwo Usług Inwestycyjnych w Ł., następstwo prawne skarżącego po dawnym przedsiębiorstwie państwowym nie ma żadnego znaczenia dla nabycia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, gdyż to w etapie wcześniejszym winno ono zaistnieć. Nowopowstałe przedsiębiorstwo użyteczności publicznej nie mogło być następcą pranym zlikwidowanej jednostki budżetowej z mocy prawa. Nie ma też żadnych aktów prawnych, mocą których następowałoby przekazanie następstwa prawnego a tym samym zarządu nieruchomością. Fakt przekazania mienia po zlikwidowanej jednostce budżetowej przedsiębiorstwu państwowemu nie mogło spowodować przejścia prawa zarządu, które dyspozycyjnie było przypisane ówczesnemu Skarbowi Państwa, który jedynie mógł oddawać nieruchomości w zarząd. Przekazanie mienia nowopowstałemu przedsiębiorstwu było wymogiem ustawowym i koniecznym wynikającym z art. 42 ust. 1 z ustawy z 25 września 1981 roku o przedsiębiorstwach państwowych, dla powstania przedsiębiorstwa to zaś, że było to mienie akurat zlikwidowanej jednostki budżetowej nie rodzi konsekwencji prawnych, o które zabiega Syndyk w niniejszej sprawie. Co do przerwania następstwa prawnego i braku decyzji o oddaniu w zarząd nie ma też wątpliwości Naczelny Sad Administracyjny w Warszawie rozpoznający w tym samym stanie faktycznym skargę Biura Usług Inwestycyjnych Az siedzibą w Ł. na decyzję odmawiającą uchylenia decyzji komunalizacyjnej na rzecz Gminy Ł. Wyrokiem z dnia 8 stycznia 1999 roku w sprawie sygn. akt. I SA 1495 / 98 Sąd ten oddalił skargę, a przytoczone w uzasadnieniu argumenty prawne w pełni akceptuje również skład orzekający w niniejszej sprawie. ( kserokopia wyroku z uzasadnieniem w załączonych aktach administracyjnych ) Z poczynionych w sprawie ustaleń wynika, że Wojewódzkie Przedsiębiorstwo Usług Inwestycyjnych w Ł. jako poprzednik prawny Biura Usług Inwestycyjnych A z siedzibą w Ł. nie legitymuje się również żadnym z dokumentów pozwalających na stwierdzenie nabycia z mocy prawa, prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków, innych urządzeń i lokali, wymienionym w § 4 ust.1 pkt 1-10 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie ( Dz. U. z 1998 r., Nr 23, poz. 120 ze zm), tj: Przepis ten został zacytowany wyżej. Takim dokumentem nie jest bowiem pismo Kierownika Urzędu Rejonowego w Ł. z dnia 28 listopada 1996 r. , którym ustalono wysokość rocznej opłaty za użytkowanie wieczyste. Po pierwsze dlatego, że nie jest to decyzja, a pismo nie powołuje się na decyzję ustalającą wysokość opłaty, po drugie pismo jest z roku 1996, co może oznaczać, że skarżący nabył prawo użytkowania wieczystego w innym trybie. Z całą pewnością z pisma tego nie można wyprowadzić wniosku, że poprzednik prawny skarżącego posiadał w dniu 5 grudnia 1990 roku nieruchomość położoną w Ł. przy ulicy A w zarządzie. Z oświadczenia Syndyka złożonego na rozprawie wynika jednoznacznie, że skarżący nie dysponuje dowodami z tytułu dokonywania opłat za zarząd lub użytkowanie wieczyste za lata 1988 – 1996, jak i bilansem przedsiębiorstwa za wymienione wcześniej lata. Powyższe nie pozbawia stronę zainteresowaną o ponowne wystąpienie z wnioskiem w tym samym przedmiocie, może w innym jedynie trybie po zgromadzeniu stosownych dowodów w postaci dokumentów. Skarżący nie przedstawił żadnych innych dowodów na poparcie swych twierdzeń. Reasumując powyższe stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa a przedstawiona przez organ w uzasadnieniu wykładnia przepisów prawa oraz przytoczona argumentacja zasługują na uwzględnienie. Wskazane w skardze uchybienia nie stanowią naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, a już z pewnością nie miały ani nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy - w rozumieniu art. 145 § 1 pkt. 1 k.p.a. Nie zachodzą, też kodeksowe przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji ( art. 145 § 1 pkt. 2 k.p.a.), ani też kodeksowe lub wynikajace z innych przepisów przesłanki do stwierdzenia naruszenia prawa ( art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a.). Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził więc naruszenie prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też innego naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogłoby ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze skargę jako bezzasadną należało oddalić na podstawie art. 151 u.p.s.a.