II SA/Łd 604/07

Dnia 9 października 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Protokolant sekretarz sądowy Nina Krzemieniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2007 roku sprawy ze skargi J. v. d. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] znak: [...]; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz J. v. d. W. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego. W dniu [...] A. G. i J. W. zgłosili wykonanie robót polegających na wykonaniu od strony ul. M. 28 r ogrodzenia z cegły klinkierowej, bramy i furtki z elementów metalowych oraz utwardzenia wjazdu i wejścia do budynku na działce o nr ewidencyjnym 612/2 i części działki o nr ewidencyjnym 613 położonych przy ul. M. w S. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta S. - na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - wniósł sprzeciw do w/w zgłoszenia wykonania robót budowlanych polegających na wykonaniu ogrodzenia, wskazując, iż wykonanie tego rodzaju robót narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a utwardzenie wjazdu i wejścia do budynku objęte jest obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł J. W. Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] - na podstawie art. 138 § 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego - uchylił w/w decyzję Prezydenta Miasta S. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji wskazując na konieczność zwrócenie uwagi na określony w zgłoszeniu zakres robót budowlanych, aby w sposób niewątpliwy stwierdzić co jest zjazdem i gdzie będzie on usytuowany, co wnioskodawca ma na myśli nazywając pracami budowlanymi utwardzenie działki oraz to, której działki dotyczy zamierzenie inwestora. Nakazał ponadto dokładne oznaczenie w załączniku graficznym terenu zamierzenia inwestycyjnego. Organ odwoławczy wskazał również, że Prezydenta Miasta S. podając w zaskarżonej decyzji, iż wykonanie wjazdu na działkę i dojścia do budynku wymaga pozwolenia na budowę nie przytoczył podstawy prawnej takiego rozstrzygnięcia. Ponownie rozpatrując sprawę Prezydent Miasta S. postanowieniem z dnia [...] - na podstawie art. 123 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane - nałożył na A. G. i J. W. obowiązek uzupełnienia braków zgłoszenia w terminie 7 dni poprzez określenie rodzaju, zakresu i sposobu wykonania robót budowlanych oraz odpowiednich szkiców i rysunków, z których jasno wynikałaby lokalizacja ogrodzenia, bramy, furtki oraz utwardzenie wjazdu i wejścia do budynku zlokalizowanego w S. przy ul. M. 28. Postanowienie to doręczono J. W. w dniu 23 lutego 2007 r., a A. G. w dniu 26 lutego 2007 r. Inwestorzy nie uzupełnili zgłoszenia. W dniu 1 marca 2007r. J. W. złożył wniosek o uchylenie postanowienia Prezydenta Miasta S. z dnia [...]. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta S. na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane oraz art. 104 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego - wniósł sprzeciw do zgłoszenia wykonywania robót budowlanych złożonego przez A. G. i J. W. polegających na wykonaniu ogrodzenia od strony ulicy M. 28r (o wysokości około 1,80m) wykonanego z cegły klinkierowej, bramy i furtki z elementów metalowych na działce o nr ewidencyjnym 612/2 i 613 – z uwagi na fakt, iż wykonanie tego rodzaju robót narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz utwardzeniu wjazdu i wejścia do budynku na działce o nr ewidencyjnym 612/2 i na części działki o nr ewidencyjnym 613, położonych przy ul. M. 28r w S. uznając, iż zgłoszenie dotyczy wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł J. W. podnosząc, iż trzydziestodniowy termin do wniesienia sprzeciwu w trybie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego upłynął w dniu 28 grudnia 2006 r. Decyzja Wojewody Ł. uchylająca decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia została wydana w dniu [...], co zdaniem skarżącego nastąpiło po terminie przewidzianym ustawą do rozpatrzenia jego zgłoszenia. Okoliczność ta powoduje, iż postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia [...] o nałożeniu obowiązku uzupełnienia braków stało się bezprzedmiotowe. Decyzją z dnia [...] - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane - Wojewoda Łódzki utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, iż nie podziela zarzutu skarżącego, co do tego, że w dacie wydania decyzji Wojewody [...] z dnia 8 [...] upłynął trzydziestodniowy termin określony przepisami do wniesienia ewentualnego sprzeciwu. Zauważył, iż tylko nie wniesienie sprzeciwu przez właściwy organ w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej zgłoszenia, przewidzianego w art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, upoważnia inwestora po jego upływie do rozpoczęcia planowanej działalności budowlanej. W przedmiotowej sprawie organ I instancji zastosował sprzeciw przewidziany w art. 30 ust. 2 powołanej wyżej ustawy, co stanowi o braku zgody właściwego organu na przystąpienie przez inwestora do realizacji zamierzenia działalności budowlanej. Uchylenie przez Wojewodę [...] w całości pierwotnej decyzji organu I instancji wnoszącej sprzeciw i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia daje organowi I instancji możliwość uzupełnienia postępowania poprzez wydanie postanowienia nakładającego na wnioskodawców obowiązek uzupełnienia braków występujących przy zgłoszeniu i ponownego rozpatrzenia sprawy, a tym samym przerywa termin skutkujący wniesieniem sprzeciwu i uniemożliwia inwestorowi rozpoczęcie robót budowlanych. Ponieważ w przedmiotowej sprawie J. W. wniósł pismo o uchylenie postanowienia Prezydenta Miasta S. z dnia [...]., nie wypełniając nałożonego na niego obowiązku uzupełnienia braków we wskazanym terminie, organ rozpatrujący sprawę, w tych okolicznościach nie miał innej możliwości rozstrzygnięcia sprawy jak wniesienie sprzeciwu. W ocenie organu odwoławczego wydanie postanowienia o uzupełnieniu zgłoszenia o określone braki przerywa 30 - dniowy termin do wniesienia sprzeciwu. Organ musi bowiem mieć czas na zapoznanie się z kompletnym zgłoszeniem oraz musi mieć zagwarantowane 30 dni na podjęcie czynności wyjaśniających co do danego zgłoszenia oraz zajęcie stanowiska i doręczenie stronie ewentualnego sprzeciwu. W dniu 25 maja 2007 r. J. W. wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. postulując jej uchylenie jako naruszającej przepisy prawa, umorzenie postępowania dotyczącego zgłoszenia sprzeciwu jako bezprzedmiotowego wobec upływu terminu oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W swoim środku zaskarżenia skarżący wskazał, iż w jego ocenie organ błędnie przyjął, iż postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia [...]. o uzupełnieniu braków przerwało trzydziestodniowy termin do wniesienia sprzeciwu. Podkreślił, że uprawnienie organu do wezwania inwestora do uzupełnienia braków powinno, zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, nastąpić w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia zgłoszenia zamiaru budowy ogrodzenia. Przekroczenie powyższego terminu wiąże się z utratą przez organ możliwości wniesienia sprzeciwu. Skoro w terminie trzydziestu dni od zgłoszenia organ nie wydał postanowienia w przedmiocie wezwania do uzupełnienia braków, nie mogło ono przerwać trzydziestodniowego terminu do wniesienia sprzeciwu. Postanowienie takie musiałoby zostać wydane do dnia 28 grudnia 2006 r. W niniejszej sprawie wydano je natomiast dopiero w dniu 19 lutego 2007 r. W ocenie skarżącego trzydziestodniowy termin wskazany w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane jest terminem wiążącym organ, albowiem tylko w tym okresie ma on kompetencje do wydania decyzji, której treścią jest wyrażenie sprzeciwu. Organ I instancji, do którego przekazano sprawę do ponownego rozpoznania powinien więc umorzyć postępowanie z uwagi na upływ trzydziestodniowego terminu do zgłoszenia sprzeciwu. W ocenie skarżącego organ utracił również uprawnienie do żądania od strony uzupełnienia dokumentów, gdyż czynność ta powinna być dokonana w ciągu trzydziestu dni od dokonania zgłoszenia zamiaru budowy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie powtarzając argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji podlegają uchyleniu, aczkolwiek z innych przyczyn niż wskazane w skardze. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 powołanego aktu). Analogiczne unormowanie zawarte zostało w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlega oddaleniu. Przeprowadzając taką kontrolę, sąd zgodnie z art. 134 § 1 powołanej ustawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może więc dokonać oceny zaskarżonej decyzji także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała decyzję strona skarżąca. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że decyzja ta oraz decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem prawa zarówno materialnego jak i procesowego. Rozważania w sprawie niniejszej rozpocząć należy od wskazania, że przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) przewidują dwa odrębne powody wniesienia sprzeciwu. Pierwszym, zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane jest niedopełnienie przez inwestora we właściwym terminie obowiązku uzupełnienia brakujących dokumentów, mimo wezwania go do tego przez organ postanowieniem. Drugi rodzaj sprzeciwu, znajdujący oparcie w art. 30 ust. 6 ustawy Prawo budowlane, polega natomiast na zawetowaniu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej objętego zgłoszeniem zamierzenia budowlanego, którego realizacja nie jest dopuszczalna z powodu jej niezgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub w przypadku, gdy zgłoszenie dotyczy wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. W sprawie niniejszej inwestorzy zobowiązani zostali postanowieniem z dnia 19 lutego 2007 r. do uzupełnienia braków zgłoszenia w terminie 7 dni poprzez określenie rodzaju, zakresu i sposobu wykonania robót budowlanych oraz załączenie odpowiednich szkiców i rysunków, z których jasno wynikałaby lokalizacja ogrodzenia, bramy, furtki oraz utwardzenie wjazdu i wejścia do budynku, a więc uzupełnienia braków, o których mowa w przepisie ust. 2 art. 30 ustawy Prawo budowlane. Postanowienie to doręczono J. W. w dniu 23 lutego 2007 r., a A. G. w dniu 26 lutego 2007 r. Termin do uzupełnienia braków upłynął więc J. W. w dniu 2 marca 2007 r., a A. G. w dniu 5 marca 2007 r. Skoro inwestorzy nie wykonali nałożonego na nich obowiązku, składając jedynie w dniu 1 marca 2007 r. wniosek o uchylenie postanowienia z dnia [...], Prezydent Miasta S. prawidłowo wniósł w dniu [...] sprzeciw do zgłoszenia wykonania robót budowlanych na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Przepis ten przewiduje bowiem, że w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. Zauważyć jednak należy, że Prezydent Miasta S. w imperatywnej części swego rozstrzygnięcia zawarł nie przystające do siebie postanowienia, które nie znajdują oparcia w obowiązujących przepisach Prawa budowlanego. Organ ten podając bowiem jako podstawę prawną swego rozstrzygnięcia art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego wskazał równocześnie, że wykonanie ogrodzenia o wysokości 1,8 m z cegły klinkierowej oraz bramy i furtki z elementów metalowych narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a utwardzenie wjazdu i wejścia do budynku objęte jest obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Odnosząc się do powyższej kwestii w pierwszej kolejności podnieść trzeba, że organ administracji architektoniczno - budowlanej działając na podstawie przepisu art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane uprawniony jest do wniesienia sprzeciwu tylko z powodu nieuzupełnienia na jego wezwanie braków zgłoszenia w wyznaczonym terminie i tylko ta okoliczność może być oceniana w tym postępowaniu. Zatem wydając postanowienie na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane nie jest on uprawniony do badania wypełnienia przez wnioskodawcę przesłanek do ewentualnego wniesienia sprzeciwu na podstawie przepisu art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego. W sytuacji, gdy organ podaje jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, osnowa decyzji i jej uzasadnienie powinny być adekwatne do tej podstawy i wskazywać na spełnienie wymogów zawartych w przytoczonym przepisie, a nie w innej normie prawnej. W przeciwnym razie decyzja jest wewnętrznie sprzeczna. Taka sytuacja miała miejsce w sprawie niniejszej, w której sprzeczność występuje pomiędzy wskazaną podstawą prawną decyzji o wniesieniu sprzeciwu, a treścią jej rozstrzygnięcia i uzasadnienia. W tym stanie rzeczy w decyzji podjętej na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane niedopuszczalne było ustosunkowywanie się przez Prezydenta Miasta S. do takich okoliczności, jak to czy zgłoszenie wykonania robót budowlanych dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę oraz, czy budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Takie ustalenia organ mógłby bowiem czynić jedynie wówczas, gdyby decyzję wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia wykonania robót budowlanych wydał na podstawie art. 30 ust. 6 ustawy Prawo budowlane. Ubocznie jedynie należy zauważyć, iż nawet gdyby organ w sprawie niniejszej był uprawniony do orzekania na podstawie art. 30 ust. 6 ustawy Prawo budowlane to i tak w oparciu o zgromadzony w aktach materiał dowodowy nie mógłby tego uczynić. Zgłoszenie nie zostało bowiem uzupełnione o dokumenty określające rodzaj, zakres i sposób wykonania robót budowlanych, dokładną lokalizację ogrodzenia oraz utwardzenia wjazdu do budynku, do akt nie załączono też planu zagospodarowania przestrzennego miasta S.. Nie ustaliwszy więc dokładnie zgłoszenia zamiaru wykonania jakich robót dokonał skarżący i nie znając planu zagospodarowania miasta Skierniewice organ nie mógł rozstrzygać o zgodności zgłoszenia z tym planem. Nie mogłaby również ostać się konstatacja dotycząca wymogu uzyskania pozwolenia na budowę utwardzenia wejścia i wjazdu do budynku wnioskodawcy. Utwardzenie bowiem powierzchni gruntu na działkach budowlanych, zgodnie z treścią przepisu art. 29 ust. 2 pkt 5 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji organu I instancji nie wymagało uzyskania pozwolenia na budowę. Stosownie do treści art. 30 ust. 1 pkt 2 powoływanej wyżej ustawy utwardzenie powierzchni gruntu podlega zgłoszeniu właściwemu organowi architektoniczno-budowlanemu, co inwestorzy w sprawie niniejszej uczynili. Uznać więc należy, że w tym zakresie doszło do naruszenia przez organ I instancji w/w przepisów prawa materialnego. Podnieść więc trzeba, iż Prezydent Miasta Skierniewice, wobec nie wykonania przez stronę skarżącą obowiązku uzupełnienia braków zgłoszenia w terminie, prawidłowo wniósł sprzeciw, zasadnie podając jako podstawę swego rozstrzygnięcia art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Decyzja ta nie mogła się jednak ostać w obrocie prawnym z uwagi na wadliwą i nie przystająca do stanu faktycznego sprawy treść jej części imperatywnej oraz uzasadnienia. Pomiędzy tymi elementami zabrakło w sprawie niniejszej wewnętrznej spójności. Tym samym organy naruszyły przepisy postępowania w sposób mający istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Prawidłowo wydana decyzja winna bowiem w myśl art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zawierać - poza innymi elementami wskazanymi w tym przepisie - powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie faktyczne i prawne, czyli wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej decyzji. Pomiędzy w/w elementami musi istnieć wewnętrzna spójność, by można było mówić o istnieniu decyzji jako akcie rozstrzygającym konkretną sprawę (por.: wyrok NSA z dnia 31 marca 1999 r., III S.A. 5191/98, Lex nr 38160). Uzasadniana i wyjaśniana może być tylko przywołana podstawa prawna, a nie inne – nie mające zastosowania w sprawie - przepisy. W świetle przytoczony wyżej argumentów również decyzja Wojewody [...] jako utrzymująca w mocy wadliwą decyzje organu I instancji nie mogła się ostać. Organ odwoławczy w jej uzasadnieniu w ogóle nie dokonał oceny prawidłowości decyzji Prezydenta Miasta S. ograniczając swe rozważania do polemiki z zarzutami podniesionymi w odwołaniu. Nie zwrócił także uwagi na występujące w treści decyzji organu I instancji rozbieżności. Ustosunkowując się do zawartego w skardze twierdzenia, iż uprawnienie organu do wezwania inwestora do uzupełnienia braków nastąpić może jedynie w terminie 30 dni od doręczenia zgłoszenia organowi zamiaru budowy ogrodzenia Sąd podziela stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. Wojewoda [...] zasadnie przyjął bowiem, że uchylenie w całości pierwotnej decyzji organu I instancji wnoszącej sprzeciw i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia dawało organowi I instancji możliwość uzupełnienia postępowania poprzez wydanie postanowienia nakładającego na wnioskodawców obowiązek uzupełnienia braków występujących przy zgłoszeniu i ponownego rozpatrzenia sprawy, a tym samym przerywało bieg terminu do wniesienia sprzeciwu i uniemożliwiało inwestorowi rozpoczęcie robót budowlanych. Ponieważ w przedmiotowej sprawie J. W. wniósł pismo o uchylenie postanowienia Prezydenta Miasta S. z dnia [...], nie wypełniając nałożonego na niego obowiązku uzupełnienia braków we wskazanym terminie, organ był zobligowany do wniesienia sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Jak podkreślono bowiem w orzecznictwie upływ terminu wskazanego w ust. 2 artykułu 30 ustawy Prawo budowlane nie stanowi upoważnienia do realizacji inwestycji także wówczas, gdy przed upływem tego terminu właściwy organ uzewnętrzni wobec strony konieczność uzupełnienia zgłoszenia. W takim wypadku zakreślony przez organ czas na uzupełnienie zgłoszenia musi być dostosowany do okoliczności sprawy, a zwłaszcza do realnych możliwości wykonania przez zgłaszającego. Termin na zgłoszenie sprzeciwu musi być liczony wtedy od dnia uzupełnienia zgłoszenia (por.: wyrok NSA z dnia 17 maja 1999 r. sygn. akt IV SA 747/97, "LEX" 47285). W tym stanie rzeczy Wojewoda Ł. zasadnie uznał, że zakwestionowanie przez organ wyższej instancji decyzji wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia wykonania robót budowlanych oraz wydanie w następstwie tego przez organ I instancji postanowienia o uzupełnieniu zgłoszenia o określone braki przerwało bieg trzydziestodniowego terminu do wniesienia sprzeciwu. Z przytoczonych powyżej względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisu art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję Prezydenta Miasta S. uznając, iż stwierdzone naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i orzekł jak punkcie pierwszym sentencji. Z uwagi na uwzględnienie skargi, Sąd na podstawie przepisu art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w punkcie drugim sentencji orzekł o zwrocie kosztów postępowania.