II SA/Łd 605/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Sędziowie Sędzia NSA Zygmunt Zgierski (spr.), Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Protokolant Referendarz sądowy Leszek Foryś, po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi J.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta T. z dnia [...] Nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do daty uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz J.W.10 (dziesięć) zł tytułem zwrotu wpisu sądowego od skargi. II SA/Łd 605/03 U z a s a d n i e n i e Decyzją z dnia [...] Burmistrz Miasta T., po rozpatrzeniu wniosku J. W, ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie w T. przy ul. A 2a budynku mieszkalnego jednorodzinnego z urządzeniami technicznymi związanymi z tym obiektem. Od tej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wniósł J.W. Rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie przepisów Prawa budowlanego, a także przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Podniósł, że w decyzji nie zostały uwzględnione warunki przy planowaniu usytuowania budynków mieszkalnych względem linii energetycznej o napięciu 15 kV, która przechodzi wzdłuż całej długości jego działki. Stwarza to niebezpieczeństwo dla prowadzenia prac budowlanych, umiejscowienia na działce budynku mieszkalnego i późniejszego w nim zamieszkiwania. Wskazał również na nieprawidłowości w realizacji inwestycji polegającej na wzniesieniu przedmiotowej linii energetycznej, zarówno na etapie uzyskania pozwolenia na jej budowę, jak i w trakcie samej budowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] utrzymało decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołał się na przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Zgodnie z ww. ustawą nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeśli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stosownie do ustaleń miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta i Gminy T. z dnia [...] oraz planu szczegółowego os. A, zatwierdzonego uchwałą Nr [...] z dnia [...], nieruchomość przy ul. A 2a w T. znajduje się na terenach w części przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, a w części pod projektowany układ komunikacyjny ulic osiedlowych. Projektowane linie rozgraniczające ulice oraz terenu przeznaczonego pod zabudowę zostały również uwidocznione na załączniku graficznym, będącym częścią rozstrzygnięcia organu I instancji. SKO podniosło, że Burmistrz Miasta T. określił także pozostałe warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów szczególnych, a dotyczące między innymi warunków wykonania projektu budowlanego, warunków obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji oraz wymaganie dotyczące interesów osób trzecich. Organ odwoławczy stwierdził, iż decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji nie uprawnia do prowadzenia robót budowlanych, nie może zatem naruszać przepisów Prawa budowlanego. Decyzja ta jest jedynie konieczna do wystąpienia przez inwestora z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę. Na decyzję SKO w Ł. z dnia [...] skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył J.W. Wniósł o uchylenie aktu oraz o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Burmistrza Miasta T. z dnia [...]. Podnosząc argumenty tożsame z użytymi w odwołaniu od decyzji organu I instancji, zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów Prawa budowlanego oraz ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżący przytoczył szereg przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowych warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zarzucił, że wydana decyzja jest z nimi sprzeczna, w szczególności jeśli chodzi o usytuowanie inwestycji w pobliżu przebiegającej wzdłuż działki linii energetycznej o napięciu 15 kV. Autor skargi ponownie odniósł się do przebiegu ww. linii energetycznej i obowiązków z tym związanych na etapie projektowania budynku. Podniósł, iż w załączniku graficznym do decyzji organu I instancji nie wskazano przebiegu linii energetycznej przez jego działkę. Skarżący wyraził również wątpliwości co do legalności pozwolenia na budowę i samego przebiegu linii energetycznej ciągnącej się wzdłuż jego działki. Zarzucił też organom administracji nieprawidłowości podczas innych postępowań administracyjnych prowadzonych w stosunku do przedmiotowej nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., argumentując podobnie jak w zaskarżonej decyzji, wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 184 Konstytucji RP oraz art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. –Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przeprowadzając taką kontrolę, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może więc dokonać oceny zaskarżonej decyzji także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała decyzję strona skarżąca. Stosownie do wyrażonej expressis verbis woli ustawodawcy (art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego (...). Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym statuuje zasadę, że z gruntu można korzystać w każdy sposób, byle tylko nie wykraczało to poza ustawowe granice, zasady współżycia społecznego oraz nie naruszało zakazów wynikających z miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Można więc powiedzieć, że pod rządami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, za pomocą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dopuszczalne jest jedynie konkretyzowanie i w ten sposób zawężanie społeczno - gospodarczego przeznaczenia określonej nieruchomości. W rozpoznawanej sprawie J.W. wniósł o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie w T. przy ul. A 2a budynku mieszkalnego jednorodzinnego z urządzeniami technicznymi związanymi z tym obiektem. Organy obu instancji uwzględniły wniosek, przy czym wydana przez organ I instancji, a utrzymana w mocy przez organ odwoławczy decyzja, składa się z części pisemnej i załącznika graficznego. Jeśli tak, to załącznik ten stanowi immanentną część rozstrzygnięcia. Z analizy owego załącznika wynika, że projektowany dom mieszkalny ma zostać usytuowany w jednostce urbanistycznej oznaczonej na planie symbolem 08 Dm. Z załączonego zaś tekstu planu wynika, że ustalenia dla jej jednostki są następujące: pow. 1,03 ha – uliczki mieszkaniowe (10), zaprojektowane i wyznaczone na gruncie wg planu szczegółowego z 1990 r. (...). W dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się jednolicie, że w postępowaniu wszczętym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu winny być brane jedynie pod uwagę okoliczności dotyczące wzajemnej relacji planowanej inwestycji i postanowień obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, nie zaś kwestie objęte zakresem regulacji Prawa budowlanego. Skoro jednak w rozpoznawanej sprawie organy administracyjne uznały, że projektowany przez skarżącego dom mieszkalny winien być zrealizowany w jednostce 08 Dm, a więc w projektowanej ulicy (tak to wynika z załącznika graficznego do decyzji), to oczywistym jest, że zamierzenie to nie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dodatkowo podnieść należy, że istnieją uzasadnione wątpliwości, czy załączony do akt administracyjnych dokument zatytułowany Zmiany Fragmentów Planu Szczegółowego Zagospodarowania Przestrzennego Osiedla (vide k. 6 akt administracyjnych, załącznik nr 4) stanowi obowiązujący w dacie orzekania przez organ odwoławczy plan zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony stosowną uchwałą rady gminy, czy też jest jedynie projektem tekstu planu przygotowanym przez zespół autorski mgra inż. arch. A.S. i mgra Z.B.; jeśli tak to niemożliwa jest w ogóle kontrola legalności zaskarżonej decyzji z przepisami obowiązującego prawa. Z powyższych względów, z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz c), art. 135, art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w pkt 1 i 2 sentencji. O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) w związku z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) – pkt 3 wyroku.