II SA/Łd 605/25

Dnia 23 października 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Czerw Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski (spr.) Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 października 2025 roku sprawy ze skarg A. W. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. oraz P Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 9 czerwca 2025 roku znak: SKO.4150.302-303.2025 w przedmiocie zawieszenia z urzędu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę. MR II SA/Łd 605/25 Uzasadnienie Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęły skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. oraz P. z siedzibą we W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 9 czerwca 2025 r. (znak: SKO.4150.302-303.2025) utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Łodzi z 24 kwietnia 2025 r. (znak: DPRG-UA-X.148.2025) zawieszające z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji. Z akt sprawy wynika, że 11 lipca 2024 roku A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. (dalej: A. Spółka z o.o.) złożyła do Prezydenta Miasta Łodzi wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami w parterze oraz parkingiem podziemnym wraz z niezbędnymi urządzeniami budowlanymi i zagospodarowaniem terenu, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. [...], na terenie działki nr [...] w obrębie [...]. Prezydent Miasta Łodzi decyzją z 5 grudnia 2024 roku odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wspomnianej inwestycji, jednak wobec uwzględnienia odwołania inwestora Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wydało decyzję z 22 stycznia 2025 r., którą uchyliło rozstrzygnięcie i przekazało sprawę do ponownego rozparzenia organowi pierwszej instancji. Następnie postanowieniem z 24 kwietnia 2025 r. Prezydent Miasta Łodzi, działając na podstawie art. 62 ust.1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz.1130 ze zm.) [dalej: ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym] zawiesił z urzędu, do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lecz nie dłużej niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku, tj. do 11 stycznia 2026 r., postępowanie administracyjne wszczęte wskazanym powyżej wnioskiem. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła P. Sp. z o.o. z siedzibą we W. oraz A. Sp. z o. o. z siedzibą we W.. W dwóch zażaleniach strony zarzuciły zaskarżonemu postanowieniu naruszenie prawa materialnego w postaci art. 62 ust. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i niezasadne zawieszenie postępowania w sytuacji, gdy: a. jest ono bezspornie przedwczesne: uchwała o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie została wówczas podjęta, brak był także wynikającej z art. 14 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym analizy Prezydenta miasta Łodzi dotyczącej zasadności przystąpienia do sporządzenia planu miejscowego oraz ustalenia niezbędnego zakresu prac planistycznych, b. brak jest realnych szans, aby miejscowy plan został wyłożony do publicznego wglądu, a tym bardziej uchwalony, do czasu utraty mocy przez Studium, tj. do 30 czerwca 2026 r., kiedy to wygaśnie z mocy prawa i nie będzie już możliwości uchwalenia planu, c. nawet jeżeli do 30 czerwca 2026 r. zostanie uchwalony zastępujący studium plan ogólny, to na dzień zażalenia nie sposób stwierdzić jaki profil funkcjonalny będzie przewidywał dla spornej działki, i w konsekwencji że będzie on kolidował z przeznaczeniem wnioskowanym w decyzji o warunkach zabudowy, tym bardziej, że SKO w decyzji z 22 stycznia 2025 r. (znak: SKO.4150.2.2025), wydanej w sprawie wskazało, że zamierzenie, którego dotyczy zawieszone postępowanie nie narusza ładu przestrzennego i stanowi kontynuację funkcji w obszarze analizowanym, d. brak jest merytorycznych argumentów za zawieszeniem postępowania, a wyłącznym celem i skutkiem zaskarżonego postanowienia jest zablokowanie procesu inwestycyjnego na okres 18 miesięcy, tylko w oparciu o uznanie administracyjne i stosowaną instrumentalnie instytucję zawieszenia postępowania, co stanowi ewidentne naruszenie art. 8 § 1 k.p.a. i wynikającej z niej zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej. Wspomnianym na wstępie postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy zakwestionowane postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Kolegium podniosło, że teren planowanej inwestycji położony jest na obszarze, dla którego nie ma obecnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, a także dla którego nie podjęto uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu. Zgodnie z obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Łodzi (uchwała nr LXIX/1753/18 z 28 marca 2018 r. zmieniona uchwałą nr VI/215/19 z 6 marca 2019 r. oraz uchwałą nr LII/1605/21 z 22 grudnia 2021 r.) teren inwestycji zlokalizowany jest na obszarze jednostki funkcjonalno-przestrzennej oznaczonej symbolem U - tereny zabudowy usługowej. Tym samym planowana inwestycja może naruszać ustalenia projektu planu w zakresie przeznaczenia przedmiotowego terenu. Kolegium zwróciło również uwagę, że organ pierwszej instancji powołał się także na informację z Miejskiej Pracowni Urbanistycznej, iż uchwała w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tej części obszaru miasta zostanie przedstawiona Radzie Miejskiej w maju 2025 r. W tym stanie rzeczy organ uznał, iż istnieje realna możliwość uchwalenia planu miejscowego dla wnioskowanego terenu w okresie krótszym niż 18 miesięcy od daty złożenia wniosku, co skutkowało wydaniem zaskarżonego postanowienia w oparciu o przepis art.62 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto Kolegium zaakcentowało, iż istota art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie sprowadza się do uniemożliwienia podejmowania na terenie objętym pracami planistycznymi żadnych zamierzeń inwestycyjnych, ale jedynie takich, które mogłyby pozostawać w sprzeczności z zasadami zagospodarowania przestrzennego ustalonymi w przyszłym planie. Organ zażaleniowy stwierdził, iż teren planowanej inwestycji bezspornie położony jest w jednostce urbanistycznej oznaczonej symbolem U - tereny zabudowy usługowej. Zgodnie z charakterystyką jednostki "U" wynikająca ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Łodzi, są to obszary usługowe, w tym usług ponadlokalnych, istotne z uwagi na pełnienie funkcji obsługi mieszkańców miasta i regionu metropolitalnego, a także skupiające miejsca pracy. W obszarach tych zlokalizowane są m.in. obiekty reprezentacyjne, wyróżniające się w krajobrazie miasta: kampusy uczelni wyższych, szpitale, placówki kultury, obiekty sportowe, obiekty kultu religijnego oraz innych usług wyższego rzędu. Jako dopuszczalne przeznaczenie obszarów w jednostkach "U" Studium wskazuje: tereny zabudowy usługowej, obiekty zamieszkania zbiorowego, zabudowy związanej z przedsięwzięciami realizowanym w ramach działalności uczelni wyższych, ośrodków naukowo-badawczych, lotniska, tereny obsługi komunikacji o znaczeniu ponadlokalnym. Jako przeznaczenie dopuszczalne z ograniczeniami Studium wymienia: m.in. tereny zabudowy mieszkaniowej jedno- i wielorodzinnej, jednak wyłącznie w zakresie obiektów istniejących i uzupełnienia ich układu. Kolegium zatem doszło do przekonania, że - choć dla przedmiotowego terenu brak jest projektu planu miejscowego - to jednak ustalenia dla jednostki urbanistycznej, w której ten teren się znajduje, wynikające z wiążących dla planu zapisów studium zagospodarowania przestrzennego, wskazują na istnienie sprzeczności pomiędzy przewidywanym sposobem przeznaczenia terenu inwestycji, a zagospodarowaniem planowanym przez inwestora, polegającym na budowie nowych budynków mieszkalnych wielorodzinnych. Wobec treści zażalenia Kolegium wyraziło stanowisko, iż bez znaczenia dla powyższego pozostaje stwierdzenie Kolegium zawarte w decyzji z 22 stycznia 2025 r. (znak: SKO.4150.2.2025) na które powołują się wnoszący zażalenie, iż zamierzenie planowane na nieruchomości przy ul. [...] jest zgodne z ładem przestrzennym i stanowi kontynuację funkcji w obszarze analizowanym. Stwierdzenie to dotyczy przestrzeni bezplanowej i odnosi się do istniejącego w otoczeniu inwestycji zagospodarowania, podczas gdy w niniejszym postępowaniu ocenie podlega zgodność planowanego zamierzenia z ustaleniami przeszłego planu zagospodarowania przestrzennego. Dalej Kolegium zauważyło, że bezspornie, co podkreślają wnoszący zażalenie, a co znajduje też swój wyraz w obowiązującym w tym zakresie orzecznictwie sądów administracyjnych, przy zawieszaniu postępowania na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, powinno się uwzględniać stan i zaawansowanie prac planistycznych oraz realną, tj. w dużym stopniu prawdopodobną, możliwość ich zakończenia przed upływem okresu zawieszenia postępowania. Kolegium w przedmiotowej sprawie nie można jednak, wbrew zarzutom zażalenia, wykluczyć, iż w okresie zawieszenia dojdzie do uchwalenia planu miejscowego dla przedmiotowego terenu. Możliwość tę czyni bardziej realną okoliczność podjęcia 21 maja 2025 r. przez Radę Miejską w Łodzi uchwały nr XVII/467/2025 o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Ł. położonej w rejonie ulic: [...], [...] i [...]. Rozstrzygnięcie organu odwoławczego zostało zakwestionowane przez A. Sp. z o.o. i P. w drodze skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W ocenie skarżących zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem: 1. przepisów prawa materialnego mających istotny wpływ na wynik postępowania - art. 62 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego bezpodstawne zastosowanie i zawieszenie postępowania w sprawie: a. w sytuacji, w której stan zaawansowania procedury planistycznej nie pozwala na przyjęcie, iż zachodzi realne prawdopodobieństwo wystąpienia kolizji pomiędzy decyzją o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji, z postanowieniami projektowanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym organ, rozstrzygając na podstawie art. 81a § 1 k.p.a. wątpliwości co do stanu faktycznego na korzyść strony, powinien był stwierdzić, iż nie zachodzą przesłanki do zawieszenia postępowania w sprawie; b. podczas gdy, zgodnie ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Łodzi na obszarze jednostki funkcjonalno-przestrzennej oznaczonej symbolem U - tereny zabudowy usługowej, wbrew twierdzeniu organu, jest dopuszczalna zabudowa o przeznaczeniu mieszkalnym - w zakresie uzupełnienia układu istniejących obiektów, w związku z czym nie sposób uznać, że zachodzi realne prawdopodobieństwo wystąpienia kolizji pomiędzy decyzją o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji z postanowieniami projektowanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w kontekście treści ww. studium; c. podczas gdy nie zachodzą merytoryczne i prawne przesłanki uzasadniające zawieszenie postępowania w sprawie, a jedynym celem zawieszenia postępowania w sprawie jest zablokowanie procesu inwestycyjnego na okres 18 miesięcy wyłącznie na podstawie uznania administracyjnego, co pozostaje w kolizji z zasadą prowadzenia przez organ postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej oraz z zasadą dążenia do polubownego rozstrzygania kwestii spornych; d. w konsekwencji braku rozstrzygnięcia treści normy prawnej - art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – na korzyść strony, do czego organ był zobowiązany na podstawie art. 7a § 1 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. i w rezultacie uznanie, iż zachodzą przesłanki do zawieszenia postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy, w okoliczności, w której występuje wątpliwość co do treści normy prawnej, tj., czy organ jest uprawniony do zawieszenia postępowania w okoliczności, gdy stan zaawansowania procedury planistycznej nie pozwala na przyjęcie, że zachodzi realne prawdopodobieństwo wystąpienia kolizji pomiędzy decyzją o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji z postanowieniami projektowanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Kolegium zaznaczyło, że planowana inwestycja byłaby sprzeczna ze sposobem zagospodarowania jakie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Łodzi przewiduje dla terenu planowanej inwestycji. Zgodnie bowiem z ustaleniami Studium teren ten jest przeznaczony pod zabudowę usługową, obiekty zamieszkania zbiorowego, zabudowy związanej z przedsięwzięciami realizowanym w ramach działalności uczelni wyższych, ośrodków naukowo - badawczych, lotniska, tereny obsługi komunikacji o znaczeniu ponadlokalnym. Wprawdzie jako przeznaczenie dopuszczalne z ograniczeniami Studium wymierna: m.in. tereny zabudowy mieszkaniowej jedno- i wielorodzinnej, jednak wyłącznie w zakresie obiektów istniejących i uzupełnienia ich układu, co pozostaje w sprzeczności z planowanym zamierzeniem inwestycyjnym polegającym na budowie nowego zespołu dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami w parterze również stan zaawansowania prac planistycznych nad przyszłym planem nie wyklucza ich zakończenia przed okresem zawieszenia. Możliwość tę czyni bardziej realną okoliczność podjęcia przez Radę Miejską w Łodzi 21 maja 2025 r. uchwały nr XVII/467/2025 o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi położonej w rejonie ulic: [...], [...] i [...]. W replice do odpowiedzi na skargę A. Spółka z o.o. podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko podkreślając jednocześnie, że organ w odpowiedzi na skargę przyznał, iż Studium w szczególności wymieniono tereny zabudowy mieszkaniowej jako dopuszczalne przeznaczenie w zakresie obiektów istniejących, lecz także w ramach uzupełnienia ich układu. Postanowieniem z 23 października 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi połączył na podstawie art. 111 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawę II SA/Łd 610/25 (ze skargi P. P. spółki z o.o.) ze sprawą o sygnaturze akt II SA/Łd 605/25 (ze skargi A. spółki z o.o.) w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935) [dalej: ustawa p.p.s.a.], sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami prawa procesowego normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Dokonując w ramach zakreślonych podstaw prawnych kontroli legalności zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 9 czerwca 2025 r., którym to postanowieniem na postawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Kolegium utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Łodzi z 24 kwietnia 2025 r. w sprawie zawieszenia postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami w parterze oraz parkingiem podziemnym wraz z niezbędnymi urządzeniami budowlanymi i zagospodarowaniem terenu, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. [...], na terenie działki nr [...] w obrębie [...], tutejszy Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 ustawy p.p.s.a. skutkowałyby koniecznością uchylenia albo stwierdzenia nieważności wydanych w sprawie postanowień, względnie stwierdzenia ich wydania z naruszeniem prawa. Przedmiotem kontroli jest postanowienie o zawieszeniu postępowania wydane w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami w parterze oraz parkingiem podziemnym wraz z niezbędnymi urządzeniami budowlanymi i zagospodarowaniem terenu, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. [...], na terenie działki nr [...] w obrębie [...]. Podstawę zawieszenia stanowił przepis art. 62 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm.) [dalej: ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym], zgodnie z którym postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: 1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo 2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Skoro bowiem miejscowy plan jest podstawowym i najpełniejszym instrumentem kształtowania przestrzeni, to usprawiedliwione jest przyznanie prymatu pracom zmierzającym do jego uchwalenia, i tym samym umożliwienie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że użycie w powyższej normie sformułowania "można zawiesić" oznacza fakultatywność, a nie obowiązek zawieszenia postępowania o warunki zabudowy w sytuacji równoległego biegu procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego teren projektowanej inwestycji. Przedmiotowa fakultatywność oznacza swobodę, ale nie dowolność działania organu. Wyklucza też automatyzm w stosowaniu art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zobowiązuje organ do wyczerpującego uzasadnienia powodów zawieszenia i tym samym wskazania powodów odstąpienia, na okres zawieszenia, od merytorycznego załatwienia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. O prawidłowym zastosowaniu art. 62 ust. 1 powoływanej ustawy można zatem mówić tylko wówczas, gdy organ uzasadnił rozstrzygnięcie na tej podstawie. Sąd podziela stanowisko, że korzystając z uprawnień, o jakich mowa w art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, należy mieć na względzie stan zaawansowania prac planistycznych mający miejsce w dacie złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Jeżeli bowiem, znając stan zaawansowania procedury planistycznej, istnieje realne prawdopodobieństwo wystąpienia sprzeczności (kolizji) postanowień decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji z postanowieniami projektowanego planu, to bez wątpienia występują przesłanki do zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W sytuacji, gdy prace planistyczne są już zaawansowane, to do czasu uchwalenia planu przez radę gminy, właściwy organ powinien się powstrzymać od określania warunków zabudowy w decyzji administracyjnej wydanej dla jednostkowej nieruchomości i zawiesić prowadzone postępowanie na czas określony w art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (por. np. wyrok NSA z 8 czerwca 2017 r.; II OSK 2685/15). Innymi słowy, skorzystanie przez organ z powyższego uprawnienia winno być uzależnione od wyniku jego ustaleń w aspekcie wystąpienia realnych, obiektywnych okoliczności uzasadniających zawieszenie postępowania. Jedną z takich przyczyn jest bez wątpienia wszczęcie procedury mającej na celu uchwalenie planu miejscowego, jednakże przy jednoczesnym wykazaniu przez organ, że przedsięwzięcie zamierzone przez inwestora, które zostało objęte wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, będzie sprzeczne z ustaleniami procedowanego planu. Powyżej wskazane warunki są istotne z uwagi na to, że instytucja zawieszenia postępowania uregulowana w art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ma ograniczyć nieracjonalność wydawania decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy przed uzyskaniem na jej podstawie pozwolenia na budowę, decyzja ulegałaby wygaśnięciu w związku z uchwaleniem planu miejscowego, którego ustalenia byłyby inne niż w wydanej decyzji (art. 65 § 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Uzasadnieniem zawieszenia postępowania jest więc wysokie prawdopodobieństwo, że plan miejscowy, o treści sprzecznej z postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy, zostanie uchwalony przed upływem 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego sprawy niniejszej stwierdzić należy, że organ w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo ocenił zasadność zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy zainicjowanego wnioskiem A. spółki z o.o. z/s we W., jak również w sposób wystarczający swe rozstrzygnięcie uzasadnił. Bezspornie bowiem przebieg procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego teren działki nr [...] położonej w Ł. w obrębie [...], był - w dacie podjęcia zaskarżonego aktu - na etapie zmierzającym bezpośrednio do uchwalenia planu. Uchwała intencyjna została bowiem podjęta 21 maja 2025 roku (uchwała Rady Miejskiej w Łodzi Nr XVII/467/25). Jednocześnie – jak trafnie podniosło Kolegium - wobec spornej działki jako dopuszczalne przeznaczenie obszarów w jednostkach "U" Studium wskazuje: tereny zabudowy usługowej, obiekty zamieszkania zbiorowego, zabudowy związanej z przedsięwzięciami realizowanym w ramach działalności uczelni wyższych, ośrodków naukowo- badawczych, lotniska, tereny obsługi komunikacji o znaczeniu ponadlokalnym. Kolegium zaakcentowało, iż w szczególności jako przeznaczenie dopuszczalne z ograniczeniami Studium wymienia: m.in. tereny zabudowy mieszkaniowej jedno- i wielorodzinnej, jednak wyłącznie w zakresie obiektów istniejących i uzupełnienia ich układu. To ostatnie zastrzeżenie - również w ocenie składu orzekającego - jest kluczowe w niniejszej sprawie. Z akt sprawy wynika bowiem, że aktualny sposób zagospodarowania działki objętej wnioskiem to zabudowa usługowo-składowa i produkcyjna. Wobec takich okoliczności należy przychylić się do stanowiska organów administracji publicznej, że zachodzi sprzeczność pomiędzy funkcją terenu określoną w Studium a funkcją określoną przez inwestora we wniosku o ustalenie warunków zabudowy. W świetle przytoczonych postanowień Studium realizacja zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej jest niedopuszczalna, jeżeli nie stanowi uzupełnienia istniejącego układu. Bez wątpienia na działce objętej wnioskiem obecnie nie istnieje zabudowa mieszkaniowa, którą inwestor mógłby uzupełnić. Tej istotnej okoliczności zdaje się inwestor nie dostrzegać, co prowadzi do mylnie sformułowanych konkluzji. Należy co prawda dostrzec, że z przepisów art. 9 ust. 4 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że wprawdzie studium nie jest aktem prawa miejscowego. Zauważyć jednak należy, że co do zasady ustalenia studium wiążą organy gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Innymi słowy, zgodność planu ze studium oznacza, że postanowienia planu nie mogą doprowadzić do modyfikacji kierunków zagospodarowania przewidzianego zapisanych w Studium. Studium wiąże organ planistyczny co do ogólnych wytycznych, założeń polityki przestrzennej gminy i właśnie w tym kontekście postanowienia planu nie mogą naruszać ustaleń studium. Wszystkie powyższe okoliczności uzasadniające wydanie postanowienia o zawieszeniu postępowania wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zarówno organ pierwszej instancji jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciły uwagę na stopień zaawansowania prac planistycznych oraz na rozbieżność między treścią projektu planu a oczekiwaniami inwestora, trafnie wskazując że obawa o sprzeczność zamierzeń inwestorskich i treści projektowanego planu miejscowego prowadzi do wykorzystania przepisu art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. To rozumowanie jest konsekwencją uwzględnienia zasady pierwszeństwa planowego gospodarowania przestrzenią publiczną. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego stanowi podstawowy instrument planowania i zagospodarowania przestrzennego, a decyzja o warunkach zabudowy w sytuacji braku planu ma jedynie charakter zastępczy, stanowi substytut ustaleń planowych. Raz jeszcze należy zauważyć, iż powyższe stwierdzenia potwierdza treść art. 65 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy ma obowiązek stwierdzenia jej wygaśnięcia w sytuacji, gdy dla danego terenu uchwalono plan zagospodarowania przestrzennego, a jego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Reasumując, w niniejszej sprawie istnieje realne prawdopodobieństwo wystąpienia kolizji postanowień decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji z postanowieniami projektowanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto stopień zaawansowania procedury planistycznej jest na tyle wysoki, że bez wątpienia występują racje do zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem składu orzekającego nieskuteczne były zarzuty skarżących spółek dotyczące nieprawidłowego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i w konsekwencji oparcia zaskarżonego rozstrzygnięcia na niewyczerpującym ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Wskazać należy, że postanowienie o zawieszeniu zaskarżone w sprawie niniejszej miało charakter wpadkowy i dla jego wydania organ nie miał obowiązku - jak zdają się oczekiwać skarżący - oceniać, czy istnieją warunki do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Jego obowiązkiem było ocenić stopień zaawansowania prac planistycznych i wzajemny stosunek założeń inwestorskich do treści projektu planu. W tym zakresie - wbrew twierdzeniom skarżących - ustalenia organu nie budzą zastrzeżeń z punktu widzenia ich legalności, a w szczególności zastosowania przepisów k.p.a., których naruszenie zarzucono w skardze. Nie można również zarzucić organom działania naruszającego zasadę zaufania obywatela do organów państwa. Raz jeszcze zatem stwierdzić należy, iż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jest zupełny i wystarczający do merytorycznego rozpoznania sprawy. Odmienna jego ocena przez skarżących nie oznacza naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił, o czym orzekł jak w sentencji wyroku.