II SA/Łd 607/17

Dnia 23 listopada 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski, Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.), Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, , Protokolant Starszy sekretarz sądowy Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2017 roku sprawy ze skargi Z. P. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego Z. P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. LS Postanowieniem z dnia [...], nr [...], Wojewoda [...], na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2016r., poz. 23 ze zm.), powoływanej dalej jako "k.p.a." - stwierdził uchybienie przez Z. P. terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...]., nr [...]. Wojewoda wyjaśnił, że decyzją z dnia [...], nr [...], Starosta [...], wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, umorzył postępowanie w części dotyczącej ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w Ł. obręb [...], oznaczoną jako działka nr 4309/2 na rzecz G. W. i D. R. oraz ustalił odszkodowanie za ww. nieruchomość na rzecz Z. P. w wysokości 24.150,00 zł. Odwołanie od ww. decyzji wniósł Z. P. Odwołanie zostało złożone w Starostwie Powiatowym w [...] w dniu [...], co potwierdza znajdująca się na pierwszej stronie odwołania pieczęć Urzędu. Następnie Wojewoda wyjaśnił, że organ odwoławczy jest zobowiązany w postępowaniu wstępnym zbadać, czy odwołanie zostało wniesione przez uprawniony podmiot oraz czy zachowany został przewidziany przepisami prawa termin. Z akt sprawy przekazanych wraz z odwołaniem przez Starostę [...] wynika, iż decyzja z dnia [...] została doręczona Z. P. w trybie art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego (doręczenie zastępcze). Organ II instancji, odwołując się do treści art. 44 § 1 - § 4 k.p.a. wskazał, że doręczenie w trybie powołanego artykułu stanowi tzw. fikcję prawną, polegającą na uznaniu doręczenia za skuteczne, mimo że strona postępowania faktycznie nie zapoznała się z treścią kierowanej do niej korespondencji. Ze znajdującej się w aktach sprawy organu I instancji koperty, w której wysłano do Z. P. decyzję z dnia [...] (nr przesyłki [...]) wynika, iż przesyłka była pierwszy raz awizowana w dniu [...], a następnie ponownie awizowana w dniu [...]. Z uwagi na nieodebranie przesyłki przez adresata została ona zwrócona do nadawcy w dniu [...]. Powyższe potwierdza również wydruk ze śledzenia przesyłek Poczty Polskiej. Rozbieżność dotyczy jedynie daty powtórnego awiza, co jednak zdaniem Wojewody nie miało znaczenia w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, iż wprawdzie na ww. kopercie nie znalazły się informacje o zachowaniu przez doręczyciela wymogów określonych w art. 44 k.p.a. jednakże w piśmie z dnia [...], podpisanym przez Naczelnika Urzędu Pocztowego, wskazano, iż przesyłka polecona nr [...] została zaawizowana prawidłowo, a druki zawiadomienia o awizowaniu przesyłki pozostawiono w skrzynce oddawczej adresata. Na poparcie swojego stanowiska organ przytoczył treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2014r., sygn. akt II GSK 860/13, w którym sąd uznał, że w sytuacji niemożności doręczenia przesyłki adresatowi osobiście lub innym osobom, na gruncie przepisów art. 44 k.p.a. brak jest wymogu zamieszczenia na przesyłce danych dotyczących miejsca pozostawienia pisma oraz o możliwości jego odbioru. Te dane zamieszcza się na awizie przeznaczonym dla adresata, nie zaś na przesyłce. Biorąc zatem pod uwagę wszystkie zgromadzone w sprawie dokumenty, a więc kopertę, w której wysłano do Z. P. decyzję; pismo Urzędu Pocztowego z dnia [...] oraz wydruk ze śledzenia przesyłek Poczty Polskiej, organ odwoławczy uznał za skuteczne doręczenie zastępcze decyzji Starosty [...] z dnia [...]. Dalej Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a więc na gruncie niniejszego postępowania z upływem 14 dni od dnia [...]. Stosownie do powyższego przyjąć należało, iż decyzja Starosty [...] została doręczona Z. P. dnia [...]. Organ II instancji przytoczył następnie treść art. 57 § 1 i art. 129 § 2 k.p.a. i stwierdził, że termin do wniesienia odwołania przez Z. P. upłynął w dniu 15 lutego 2017r. Odwołanie zostało zaś złożone dnia 3 marca 2017r., a więc z uchybieniem określonego w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego terminu do dokonania powyższej czynności. Wojewoda przywołał również treść art. 134 k.p.a. i podkreślił, że stwierdzenie uchybienia terminu nie jest zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. Zaznaczył ponadto, że Z. P. zarówno w odwołaniu od decyzji, jak również w piśmie z dnia [...] wskazał, iż decyzja Starosty została mu doręczona w dniu [...] Z akt sprawy wynika, iż po upływie terminu do wniesienia odwołania Starosta [...] wysłał przy piśmie z dnia [...] ponownie do wszystkich stron postępowania decyzję z dnia [...], tym razem opatrzoną klauzulą ostateczności (taka praktyka nie znajduje uzasadnienia w przepisach). Data doręczenia ww. egzemplarza decyzji nie może być jednak uznana za datę doręczenia, od której dopiero zaczął biec stronom postępowania termin do wniesienia odwołania. Za skuteczne należało bowiem, w ocenie organu odwoławczego, uznać dokonanie doręczenia zastępczego. Na ostateczne postanowienie Wojewody [...] skargę do sądu administracyjnego złożył Z. P. i podnosząc, że decyzję Starosty [...] otrzymał w dniu [...]. W terminie 14-dniowym wniósł odwołanie do Wojewody [...] za pośrednictwem organu I instancji. Skarżący stwierdził, że z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, iż udokumentowane jest jedynie dostarczenie pierwszego awizo adnotacją listonosza. Ogólne stwierdzenia naczelnika poczty o ponownym awizowaniu nie mogą stanowić dowodu doręczenia do jego skrzynki pocztowej powtórnego awizo. W ocenie skarżącego, jedynym wiarygodnym dowodem doręczenia powtórnego awizo może być adnotacja z podpisem listonosza na przesyłce lub w księgach korespondencji poczty, a taka adnotacja listonosza nie istnieje w aktach sprawy. Skarżący podniósł, że organ nie przedstawił kopii adnotacji listonosza o drugim awizo, ani nie odniósł się do tego braku w decyzji, natomiast przyjął bezkrytycznie oświadczenie naczelnika poczty. Jak wskazał, nie otrzymał ani pierwszego ani też powtórnego awizo. Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i w związku z tym wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz.U. z 2017r., poz.1369 ze zm., powoływanej dalej jako p. p. s. a.). Po myśli art. 134 § 1 p. p. s. a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p. p. s. a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie, narusza przepisy prawa w stopniu opisanym w powołanych wyżej przepisach, co rodzi konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego. Prawo do rzetelnej i sprawiedliwej procedury, ze względu na jego istotne znaczenie w procesie urzeczywistniania praw i wolności obywatelskich, mieści się w treści zasady państwa prawnego (art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Obowiązkiem organów orzekających jest zatem kierowanie się w toku postępowania administracyjnego zasadami wynikającymi z przepisów prawa proceduralnego. Mając na względzie jedną z podstawowych zasad proceduralnych, jakim odpowiada procedura administracyjna, a to zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wyrażoną w art. 16 § 1 k.p.a. należy zauważyć, iż decyzje ostateczne mogą być uchylone lub zmienione tylko w drodze trybów szczególnych w przypadkach przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego, a po myśli wskazanego przepisu, decyzja staje się ostateczna, gdy nie służy od niej odwołanie w administracyjnym toku instancji. Warunkiem zatem pozwalającym na przeprowadzenie merytorycznego postępowania odwoławczego od decyzji organu I instancji, za wyjątkiem przypadków, o których stanowi przepis art. 16 § 1 in fine k.p.a. jest skuteczne wniesienie odwołania. O skuteczności odwołania decyduje zachowanie ustawowego terminu do jego wniesienia (art. 129 § 2 k.p.a.). Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji. Mając powyższe na względzie, bez wątpienia można stwierdzić, iż jednym z ważniejszych obowiązków organu odwoławczego jest badanie, czy odwołanie zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie, gdyż rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa. Oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, a zatem decyzji, która korzysta z ochrony trwałości. Jednocześnie też zauważyć należy, iż błędne ustalenie uchybienia terminu oznacza pozbawienie strony możliwości do skorzystania z rozpoznania sprawy przez organ II instancji przyznanego jej z mocy prawa. Przywołując treść art. 129 § 2 w związku z art. 57 § 1 k.p.a., staje się oczywiste, iż termin do wniesienia odwołania biegnie dla strony od dnia następnego po dniu doręczenia decyzji, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. O skuteczności odwołania świadczy termin jego wniesienia. W przypadku uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, organ odwoławczy stwierdza ten fakt, wydając postanowienie (art. 134 k.p.a.). W orzecznictwie przyjmuje się wszakże, iż o uchybieniu terminu można mówić tylko wtedy, gdy termin rozpoczął swój bieg na skutek prawidłowego doręczenia pisma adresatowi (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 1998r., sygn. akt I SA 1495/97, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 45704, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2007r., sygn. akt I SA/Wa 18/07, Lex nr 325307). Jak zaś wynika z regulacji zawartych rozdziale 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, regulującym kwestie doręczeń, wyróżnia się przede wszystkim dwa ich rodzaje, a mianowicie doręczenie właściwe oraz doręczenie zastępcze. Zgodnie z art. 42 § 1 k.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Pisma mogą być doręczone również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej ( art. 42 § 2 k.p.a. ). W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie ( art. 42 § 3 k.p.a. ). W myśl art. 43 k.p.a. - w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Zgodnie natomiast z treścią art. 44 § 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012r. - Prawo pocztowe (Dz.U. z 2012r., poz. 1529 ze zm.) przechowuje pismo przez 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pism przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy ( miasta ) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy ( miasta ) lub upoważnioną osobę lub organ. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata ( art. 44 § 2 k.p.a. ). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia ( art. 44 § 3 k.p.a. ). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 a pismo pozostawia się w aktach sprawy ( art. 44 § 4 k.p.a.). Doręczenie we wskazanym wyżej trybie - tzw. awizo stwarza domniemanie, że przesyłkę doręczono adresatowi, chociaż faktycznie do tego doręczenia do rąk adresata nie doszło. Przepis art. 44 k.p.a. jest regulacją wyjątkową i powinien być wykładany i stosowany ściśle. (np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 10 kwietnia 2014r. sygn. II OSK 855/14 i z dnia 4 grudnia 2012r. sygn. II OSK 1367/11 oraz wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: we Wrocławiu z dnia 21 stycznia 2014r. sygn. I SA/Wr 1827/13, w Szczecinie z dnia 28 listopada 2013r. sygn. I SA/Sz 486/13, w Warszawie z dnia 14 listopada 2013r. sygn. VII SA/Wa 1198/13 i z dnia 21 lutego 2013r. sygn. I SA/Wa 1177/12, w Gliwicach z dnia 25 marca 2013r. sygn. IV SA/Gl 444/12 – wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Powracając na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że brak było podstaw do przyjęcia skuteczności doręczenia skarżącemu przesyłki w postaci decyzji Starosty [...] z dnia [...], ponieważ będąca w posiadaniu organu koperta, zawierająca zwrócona przesyłkę, nie wskazuje na prawidłowość doręczenia zastępczego. Aby bowiem uznać prawidłowość doręczenia decyzji w trybie art. 44 k.p.a. konieczne jest prawidłowe dokonanie wszystkich czynności przewidzianych w tym przepisie, tzn. pozostawienie w oddawczej skrzynce pocztowej adresata zawiadomienia o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej wraz z informacją o możliwości jej odbioru w terminie 7 dni licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia, w przypadku niepodjęcia w powyższym terminie przesyłki - pozostawienie powtórnego zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia. Aby więc mówić o prawidłowym (skutecznym) doręczeniu zastępczym dokonanym w trybie art. 44 k.p.a., muszą zostać spełnione wszystkie powyższe warunki. W razie niedopełnienia jednej z tych czynności przez operatora pocztowego niemożliwe jest stwierdzenie, że decyzja została doręczona prawidłowo. O fakcie złożenia przesyłki na określony czas w placówce pocztowej musi być dokonana stosowna adnotacja doręczyciela na dowodzie doręczenia przesyłki. Samo umieszczenie na kopercie zawierającej przesyłkę lub na dowodzie potwierdzającym doręczenie pisma pieczęci urzędu pocztowego i daty, czy wzmianki o awizowaniu przesyłki nie może być wystarczające do przyjęcia, że spełnione zostały przesłanki doręczenia pisma ustanowione w art. 44 k.p.a. Bezwarunkowo konieczna jest wyraźna adnotacja, że doręczyciel zawiadomił adresata o przesyłce w sposób określony w art. 44 k.p.a. (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 31 maja 2012 r. sygn. akt I OSK 2105/11 - Lex nr 1403125, 9 stycznia 2015 r. sygn. akt II GSK 2893/14 - Lex nr 1624414, 12 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 1158/14 - Lex nr 2033967, 10 kwietnia 2014 r. sygn. akt II OSK 855/14 - Lex nr 1461905, 2 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 572/12 - Lex nr 1372126, 4 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1367/11 - Lex nr 1367240, 4 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 695/12 - Lex nr 1145634 oraz wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w: Warszawie z dnia 8 grudnia 2016 r. sygn. akt VIII SA/Wa 820/16 - Lex nr 2178589, z dnia 28 czerwca 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 470/16 - Lex nr 2113665, 23 maja 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 816/16 - Lex nr 2055989, Opolu z dnia 16 czerwca 2016 r. sygn. akt II SA/Op 221/16 - Lex nr 2086483, Bydgoszczy z dnia 28 października 2015 r. sygn. akt II SA/Bd 758/15 - Lex nr 1929988). Na podstawie zebranego w sprawie niniejszej materiału dowodowego Sąd stwierdził, że przesyłka zawierająca decyzję organu I instancji dokumentuje zaledwie prawdopodobne dokonanie przez doręczyciela drugiego awiza w dniu [...] i zwrot przesyłki do nadawcy w dniu [...]. Na kopercie znajduje się bowiem pieczęć "awizowano powtórnie" wraz z datą [...] oraz pieczęć urzędu pocztowego, a także pieczęć "zwrot nie podjęto w terminie" wraz z pieczęcią urzędu pocztowego i data [...]. Brak jest natomiast pieczęci potwierdzającej datę pozostawienia pierwszego awiza, na kopercie znajduje się bowiem jedynie odręczna adnotacja "awizo [...]" oraz parafa nieustalonej osoby. Wobec zastosowania przez organ tzw. "żółtego" blankietu potwierdzenia odbioru brak jest również faktycznej możliwości prześledzenia i rzeczywistego ustalenia kolejnych czynności, które zobligowany był wykonać doręczyciel w trybie art. 44 k.p.a., a niewątpliwie ich bezsporne ustalenie jest konieczne, ażeby przyjąć fikcję doręczenia zastępczego. Tym samym stanowisko Wojewody o skutecznym doręczeniu decyzji organu I instancji w dniu [...] na podstawie art. 44 k.p.a. jest chybione i niemożliwe do zaakceptowania w świetle ugruntowanego i przywołanego na wstępie rozważań stanowiska judykatury o konieczności traktowania powyższego sposobu doręczenia jako regulacji wyjątkowej, która powinna być wykładana i stosowana ściśle. Dodatkowo zauważyć trzeba, że pismo organu, w którym zwrócono się do Poczty Polskiej o udzielenie informacji, kiedy przesyłka była awizowana dowodzi, że organ na podstawie dokumentacji, którą dysponował, nie był w stanie samodzielnie ustalić tych czynności. Udzielona zaś przez A S.A. odpowiedź na powyższe zapytanie (lakoniczna i nieodnosząca się do elementów stanu faktycznego), ustalona w oparciu o załączony do pisma wydruk ze strony internetowej operatora pocztowego - "Śledzenie przesyłek – [...]" jest niewystarczająca, ażeby stwierdzić skuteczność i prawidłowość doręczenia decyzji organu I instancji na podstawie art. 44 k.p.a. (tym bardziej, iż wspomniane "śledzenie" nie odpowiada nawet informacjom, zamieszczonym na zwróconej przesyłce). W przekonaniu Sądu adresat pisma, w tym wypadku skarżący, nie powinien ponosić negatywnych konsekwencji niezawinionych przez siebie uchybień przy doręczaniu mu korespondencji, będących wynikiem zaniedbań organu lub podmiotu dokonującego doręczenia. Z treści skargi wynika natomiast, iż skarżący nie otrzymał żadnego awiza, zaś rozstrzygnięcie organu I instancji zostało mu doręczone dopiero w dniu [...]. W tym stanie rzeczy odwołanie wniesione w dniu [...] zostało złożone z zachowaniem terminu określonego w art. 129 § 2 k.p.a. Wydane zaś przez organ odwoławczy postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu nie mogło się ostać w obrocie prawnym, ponieważ podjęto je z istotnym naruszeniem art. 134 k.p.a. w zw. z art. 129 § 2 k.p.a., art. 44 k.p.a., art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., które rzutowało na wynik sprawy. Kontynuując postępowanie odwoławcze, Wojewoda zobligowany będzie uwzględnić ocenę prawną zaprezentowaną w motywach niniejszego wyroku i wobec terminowego złożenia odwołania od decyzji organu I instancji rozstrzygnąć sprawę co do meritum. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzeczono o uchyleniu zaskarżonego postanowienia. O kosztach postępowania sądowego rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącego ich zwrot w kwocie równej uiszczonemu przezeń wpisowi sądowemu. M.K