II SA/Łd 608/23

Dnia 29 listopada 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka, Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Czerw (spr.), Sędzia WSA Michał Zbrojewski, Protokolant Pomocnik sekretarza Dominika Jaśkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2023 roku sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 12 kwietnia 2023 roku znak SKO.4170.24.2023 w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na zbieranie odpadów i cofnięcia ostatecznej decyzji w sprawie zezwolenia na zbieranie odpadów. oddala skargę MR Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, decyzją z dnia 12 kwietnia 2023 r., znak: SKO.4170.24.2023, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi (dalej także: Kolegium, organ odwoławczy, organ II instancji) na mocy art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.) (dalej: k.p.a.), art. 46 ust 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 699 ze zm.) (dalej: u.o.o.) oraz art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r. poz. 1592) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi (dalej także: organ I instancji) z dnia 9 lutego 2023 Nr 1/Oz/22 r., znak: DEK-OŚR-I-6233.1.2020, odmawiającą A.K., prowadzącej działalność pod nazwą [...] z siedzibą w Ł. przy ul. [...], wydania zezwolenia na zbieranie odpadów w Ł. przy ul. [...] ze względu na to, iż zamierzony sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny z przepisami prawa miejscowego oraz cofającą ostateczną decyzję Prezydenta Miasta Łodzi Nr 120/Oz/14 z dnia 12 listopada 2014 r., znak: DSS-OŚR-IV.6233.86.2014, w sprawie wydania zezwolenia na zbieranie odpadów. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, w dniu 5 grudnia 2019 r. G.P., działająca w imieniu i z pełnomocnictwa A.K., prowadzącej działalność pod nazwą [...] z siedzibą w Ł. przy ul. [...] (dalej także: skarżąca), zwróciła się z wnioskiem o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów na nieruchomości w Ł. przy ul. [...] (dz. ewd. [...], obr. [...]). Do wniosku oraz przedłożonych uzupełnień załączono wymaganą przepisami prawa dokumentację. Powyższy wniosek został uzupełniony pismami pełnomocnika strony z dnia: 29 stycznia 2020 r., 16 czerwca 2020 r., 26 lipca 2021 r. oraz 19 listopada 2021 r., 11 marca 2022 r. (data wpływu: 12 marca 2022 r.), 11 marca 2022 r. (data wpływu: 6 czerwca 2022 r.). Zgodnie z art. 14 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw posiadacz odpadów, który przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (a więc przed 1 września 2019 r.) uzyskał zezwolenie na zbieranie odpadów, zezwolenie na przetwarzanie odpadów, zezwolenie na zbieranie i przetwarzanie odpadów albo pozwolenie na wytwarzanie odpadów uwzględniające zbieranie lub przetwarzanie odpadów, jest obowiązany, w terminie do dnia 5 marca 2020 r., złożyć wniosek o zmianę posiadanej decyzji. Biorąc pod uwagę powyższe oraz fakt, że w momencie przedłożenia przedmiotowego wniosku skarżąca posiadała już ostateczną decyzję Prezydenta Miasta Łodzi Nr 120/Oz/14 wydaną w dniu 12 listopada 2014 r. na okres 10 lat, organ I instancji zobowiązany był rozpatrzeć wniosek pod kątem jej zmiany. Prezydent Miasta Łodzi podkreślił, iż wnioskodawca nie uwzględnił w przedmiotowym wniosku prośby o uchylenie obowiązującej decyzji. Dodatkowo, w postanowieniu Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Łodzi z dnia 9 września 2021 r., przedmiotowy wniosek wprost określany był jako wniosek o zmianę zezwolenia na zbieranie odpadów. Pismo to skierowane było również do wiadomości skarżącej, która miała prawo w toku całego postępowania zapoznać się z dokumentacją i złożyć ewentualne uwagi, czego skarżąca nie uczyniła. Zgodnie z obowiązkami nałożonymi przez przepisy u.o.o. w toku postępowania przeprowadzone zostały kontrole instalacji, obiektu budowlanego lub jego części lub miejsc magazynowania odpadów, w których ma być prowadzone zbieranie odpadów, w zakresie spełniania wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska oraz wymagań określonych w przepisach dotyczących ochrony przeciwpożarowej oraz w zakresie zgodności z warunkami ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w operacie przeciwpożarowym, o którym mowa w art. 42 ust. 4b pkt 1 u.o.o. oraz w postanowieniu, o którym mowa w art. 42 ust. 4c u.o.o. Po przeprowadzeniu kontroli, zarówno Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w Łodzi jak i Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w Łodzi, wydali postanowienia w sprawie, odpowiednio: w przedmiocie spełnienia wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska (postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Łodzi z dnia 9 września 2021 r.) i w przedmiocie spełnienia wymagań określonych w przepisach dotyczących ochrony przeciwpożarowej oraz w zakresie zgodności z warunkami ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w operacie przeciwpożarowym (postanowienie Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Łodzi z dnia 12 sierpnia 2020 r.). We wniosku o zmianę zezwolenia na zbieranie odpadów wyliczono wysokość stawki zabezpieczenia roszczeń na kwotę 2 025,00 zł oraz zaproponowano jako formę tego zabezpieczenia depozyt. Prezydent Miasta Łodzi postanowieniem z dnia 8 listopada 2021 r. nałożył obowiązek wniesienia zabezpieczenia roszczeń w postaci depozytu pieniężnego w wysokości 2 025,00 zł na wskazany w nim rachunek bankowy Urzędu Miasta Łodzi. Skarżąca przekazała organowi I instancji dowód wniesienia zabezpieczenia roszczeń, zgodnie z ww. postanowieniem. Postanowieniem z dnia 21 października 2022 r., znak: SKO.4104.126.2022, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wskazało, że Prezydent Miasta Łodzi dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie z wniosku A.K., dotyczącego wydania zezwolenia na zbieranie odpadów na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. [...], przy czym miały one miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Odstąpiono jednak od zobowiązania organu I instancji do załatwienia sprawy, gdyż 7 października 2022 r. Prezydent Miasta Łodzi wydał decyzję Nr 17/Oz/22 w sprawie odmowy wydania oraz cofnięcia zezwolenia na zbieranie odpadów m.in. na podstawie możliwego wystąpienia zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi i środowiska naturalnego, które mogłoby zostać wywołane przez istnienie danego punktu zbierania odpadów. Decyzją z dnia 13 grudnia 2022 r. organ II instancji uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W trakcie ponownego rozpoznania sprawy, organ I instancji powziął informację dotyczącą objęcia terenu przedmiotowego przedsięwzięcia miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przyjętym Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w Łodzi w dniu 14 września 2022 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Ł. położonej w rejonie alei [...] oraz ulic: [...],[...],[...] i [...] (Dz. Urz. Woj. Łódzk. z 2022 r. poz. [...]) (dalej: plan, uchwała). Uchwała ta weszła w życie po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego, czyli dnia 29 października 2022 r. Zgodnie natomiast z art. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503 ze zm.) (dalej: u.p.z.p.) ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego i określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Działka nr ewid. [...] w obrębie [...] położona jest w jednostce 3.3 MW/U. Zgodnie z ww. planem, dla terenów oznaczonych przedmiotowym symbolem, w zakresie przeznaczenia terenu ustala się: 1) przeznaczenie podstawowe: a) tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, b) tereny zabudowy usługowej; 2) przeznaczenie uzupełniające: a) infrastruktura techniczna, b) garaże wielostanowiskowe. Zgodnie z treścią § 5 pkt. 3 uchwały, w zakresie przeznaczenia terenów, zakazuje się lokalizacji punktów zbierania i przetwarzania odpadów, w tym złomu. W związku z powyższym organ I instancji ustalił, iż działalność wskazana we wniosku jest niezgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co stanowiło podstawę odmowy wydania pozwolenia na zbieranie odpadów, stosownie do art. 46 ust. 1 pkt 3 u.o.o. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła A.K., jednak Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi nie znalazło podstaw do zakwestionowania rozstrzygnięcia organu I instancji i zaskarżoną decyzją utrzymało je w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż zarzuty podnoszone w odwołaniu przez stronę pozostają bez wpływu na wynik sprawy bowiem podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest przeznaczenie nieruchomości ustalone uchwałą Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 14 września 2022 r. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Ł. położonej w rejonie alei [...] oraz ulic: [...], [...], [...] i [...] w tym dla terenu objętego wnioskiem strony, który zakazuje prowadzenia tego typu działalności na tym obszarze. Działalność wskazana we wniosku [...] jest niezgodna z zapisami obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego ustalonego w ww. uchwale Rady Miejskiej w Łodzi, co stanowi o podjętym rozstrzygnięciu. Skargę na powyższą decyzję złożyła A.K., zaskarżając ją w całości i zarzucając jej: a) istotne naruszenie art. 140 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 11, art. 77 § 1 i 4 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. poprzez niedostrzeżenie przez organ odwoławczy braku wskazania w decyzji z dnia 09 lutego 2023 r. nr 1/Oz/22 oraz jej uzasadnieniu podstawy prawnej cofnięcia dotychczasowej decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 12 listopada 2014 r. nr 120/Oz/14 zezwalającej na zbieranie odpadów oraz nie odniesienie się do braku jakiegokolwiek wyjaśnienia przez organ I instancji przyczyn cofnięcia tejże decyzji i poczynionych w tym zakresie ustaleń faktycznych oraz przeprowadzonych dowodów, co czyniło niemożliwym kontrolę odwoławczą decyzji z dnia 09 lutego 2023r., gdyż nie wiadomo, który z przepisów dotyczących cofnięcia zezwolenia był zastosowany przez organ I instancji, wobec czego powinna ona była ulec uchyleniu, a także poprzez błędne przyjęcie, że organ I instancji miał przesłanki cofnięcia dotychczasowej decyzji zezwalającej na zbieranie odpadów mimo braku wskazania podstawy prawnej cofnięcia, braku jakiegokolwiek wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji, czym kierował się organ cofając dotychczasową decyzję nr 120/Oz/14, a także braku przeprowadzenia dowodów i wykazania ziszczenia się przyczyn uzasadniających cofnięcie zezwolenia, o których mowa w art. 47 u.o.o., b) istotne naruszenie art. 140 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a., art. 12 , art. 8, art. 7 i art. 6 w zw. z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a. poprzez brak odniesienia się przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do podniesionych w odwołaniu przez skarżącą zarzutów w zakresie braku wskazania podstawy prawnej cofnięcia zezwolenia i jego uzasadnienia, braku odniesienia się do zarzutu nie załączenia wyrysu i wypisu z planu zagospodarowania przestrzennego, który miał być podstawą wydania decyzji, czyli zarzutu w zakresie prawidłowych ustaleń faktycznych o charakterze podstawowym, a także braku odniesienia się do zarzutu działania organu I instancji w sposób sprzeczny z zasadami praworządności, szybkości postępowania, zasadą zaufania do władzy publicznej obywateli, w tym celowego przedłużania postępowania, c) istotne naruszenie art. 35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2022 poz. 503, tekst jedn. z dnia 2 marca 2022 r.) poprzez jego niezastosowanie i pominięcie, że tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, chyba że w planie ustalono inny sposób ich tymczasowego zagospodarowania, w sytuacji, gdy skarżąca posiada ważną decyzję na zbieranie odpadów do listopada 2024 r., a organ nie wykazał, że zachodzą podstawy do cofnięcia ww. zezwolenia, d) istotne naruszenie przepisów postępowania art. 140 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 10 k.p.a. i art. 79a k.p.a. poprzez brak załączenia do akt sprawy przed wydaniem zaskarżonej decyzji wypisu i wyrysu z planu zagospodarowania przestrzennego, na który powołuje się w treści decyzji zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy tj. uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w Łodzi w dniu 14 września 2022 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Ł. położonej w rejonie al. [...] oraz ulic [...], [...],[...] i [...], wobec czego organ nie wykazał, iż faktycznie działka, na której znajduje się punkt zbierania odpadów skarżącej jest objęty zmianą planu zagospodarowania przestrzennego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, e) istotne naruszenie zasad postępowania administracyjnego tj. zasady praworządności z art. 6 k.p.a., zasady zaufania do władzy publicznej z art. 8 k.p.a., zasady szybkości działania z art. 12 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez pominięcie przez organ odwoławczy celowego, rażącego przedłużenia postępowania przez organ I instancji i niewydanie decyzji zezwalającej na zbieranie odpadów w prawidłowym toku postępowania, czyli po spełnieniu wszystkich wymagań ustawowych i wpłacie przez skarżącą w dniu 08 listopada 2021 r. zabezpieczenia, czyli w okresie, w którym nie doszło jeszcze do zmiany planu zagospodarowania przestrzennego, a więc brak było negatywnych przesłanek wydania zezwolenia na zbieranie odpadów. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji tj. Prezydentowi Miasta Łodzi, a także zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż organ II instancji w żaden sposób nie odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, kwitując je stwierdzeniem, że nie mają one znaczenia w niniejszej sprawie, zaś uzasadnienie w całości sprowadza się do opisania poszczególnych etapów postępowania, a następnie przytoczenia treści przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2018r. o zmianie ustawy o odpadach i niektórych innych ustaw i treści uchwały o zmianie planu zagospodarowania przestrzennego. Uzasadnienie aktu administracyjnego powinno być zaś skonstruowane w sposób umożliwiający realizację zasady przekonywania, o której mowa w art. 11 k.p.a. Wszelkie okoliczności i zarzuty strony, a zwłaszcza te, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy lub twierdzenia uważane przez strony za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, muszą być rzetelnie omówione i wnikliwie przeanalizowane przez organ rozpatrujący sprawę. W szczególności organ II instancji ma obowiązek ustosunkować się do wszystkich zarzutów podniesionych w środku odwoławczym. Zdaniem skarżącej, Kolegium w całości pominęło zarzut strony, że Prezydent Miasta Łodzi w uzasadnieniu decyzji nr 1/Oz/2022 w ogóle nie wskazał podstawy prawnej cofnięcia dotychczasowego zezwolenia na zbieranie odpadów skarżącej tj. decyzji z dnia 12 listopada 2014 r. nr 120/Oz/14, a także nie wyjaśnił w żaden sposób przyczyn cofnięcia tej decyzji. Przeczy to zasadom jakimi powinien kierować się organ administracji zarówno wydając decyzję, jak i rozpoznając odwołanie. Nie można bowiem tolerować sytuacji, gdy organ I instancji cofa zezwolenie warunkujące prowadzenie przez skarżącą działalności gospodarczej i nie wskazuje podstawy prawnej swojego działania, a strona ma się domyślać o jakie przepisy chodzi. Tym bardziej, że w wypadku skarżącej nie ziściły się żadne przesłanki cofnięcia decyzji określone w art. 47 u.o.o. Dlatego też, w ocenie skarżącej, decyzja organu I instancji wobec braku wyjaśnienia przyczyn cofnięcia zezwolenia była obarczona wadliwością, zaś organ odwoławczy w żaden sposób do tej wadliwości się nie odniósł. Co prawda organ odwoławczy w swojej decyzji wskazał już podstawę prawną cofnięcia decyzji o zezwoleniu na zbieranie odpadów nr 120/Oz/14, jednak nie może to konwalidować decyzji organu I instancji. Skoro bowiem w decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 9 lutego 2023 r. nie wskazano podstawy prawnej cofnięcia decyzji ani nie zawiera ona uzasadnienia w tym zakresie, trudno uznać, że mogła ona podlegać kontroli odwoławczej, tym bardziej że istnieje kilka przepisów, które przewidują możliwość cofnięcia decyzji o zezwoleniu na zbieranie odpadów, a każdy z nich przewiduje inne, odmienne przesłanki tego cofnięcia. Organ odwoławczy przyjął zaś, że podstawą cofnięcia musiał być art. 14 ust. 8 ustawy o zmianie ustawy o opadach oraz niektórych innych ustaw, gdy tymczasem organ I instancji mógł cofnąć decyzję w oparciu np. o art. 47 u.o.o. W takiej sytuacji niedopuszczalne byłoby już utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, skoro niewiadomy jest przebieg rozumowania organu I instancji oraz przyczyny jakimi się kierował przy wydaniu decyzji. Zaś zarówno skarżąca, jak i organ odwoławczy nie mogą zgadywać na jakiej podstawie prawnej oraz z zastosowaniem których przepisów organ cofnął decyzję. Skarżąca stwierdziła ponadto, że organ odwoławczy nie ustosunkował się do pozostałych zarzutów skarżącej podniesionych w odwołaniu. Skarżąca zarzuciła bowiem, że organ I instancji przed wydaniem decyzji nie załączył wyrysu i wypisu z planu zagospodarowania przestrzennego, na który się powołuje, wobec czego nie wykazano, iż działka, na której zlokalizowany jest punkt zbierania odpadów skarżącej istotnie objęta jest zmianą planu zagospodarowania. Bez załączenia wyrysu ogólne powołanie się na zmianę planu w rejonie al. [...], ul. [...], ul. [...], ul. [...] i ul. [...] jest niewystarczające, gdyż nie wiadomo gdzie konkretnie przebiega granica zmiany planu i czy działka skarżącej jest nią faktycznie objęta czy już nie. Ustalenia organu w tym zakresie powinny być konkretne i niebudzące wątpliwości, a nie odwołujące się do powzięcia informacji o zmianie planu zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy nie tylko nie odniósł się do powyższego zarzutu, ale również powtórzył błąd organu I instancji i przyjął, że sama treść uchwały Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 14 września 2022r. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Ł. położonego w rejonie al. [...], ul. [...], ul. [...], ul. [...] i ul. [...] stanowi wystarczające ustalenie faktyczne bez konieczności załączenia wyrysu z planu. Niezależnie od powyższego skarżąca podniosła, że zgodnie z art. 35 u.p.z.p. tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, chyba że w planie ustalono inny sposób ich tymczasowego zagospodarowania. W planie, na który powołuje się organ nie przewidziano innego sposobu tymczasowego zagospodarowania terenów objętych planem. Wobec tego skarżąca, która spełniła wszystkie przesłanki otrzymania zezwolenia ma prawo kontynuowania działalności przynajmniej do czasu upływu okresu, na jaki otrzymała pierwotną decyzję, zezwalającą na prowadzenie punktu skupu, czyli do listopada 2024 r. Skarżąca posiada decyzję zezwalającą jej na prowadzenie punktu zbierania odpadów nr 120/Oz/14 znak DSS-OŚR-IV.6233.86.2014 do miesiąca listopada 2024 r. Skarżąca złożyła wniosek o zmianę ww. decyzji zgodnie z wymogami ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach i niektórych innych ustaw. Nadto w toku postępowania skarżąca spełniła wszystkie warunki uzyskania zmiany decyzji, w tym otrzymała postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Łodzi z dnia 9 września 2021 r., zawierające pozytywną opinię w sprawie spełniania wymagań ochrony środowiska dla miejsca zbierania odpadów, prowadzonego przez A.K., prowadzącą działalność gospodarczą [...] dla nieruchomości przy ul. [...] w Ł., a która to opinia była wydana po przeprowadzeniu kontroli u skarżącej. Ponadto postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2020 r. Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w Łodzi stwierdził spełnienie przez skarżącą A.K. wymagań określonych w przepisach przeciwpożarowych i w zakresie zgodności z warunkami ochrony przeciwpożarowej punktu zbierania odpadów. Zdaniem skarżącej spełniła ona wszystkie warunki otrzymania zezwolenia z art. 42 u.o.o., co potwierdził sam organ I instancji w postanowieniu Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 8 listopada 2021 r., znak DEK-OŚR-I.6233.1.2020, w przedmiocie określenia formy i stawki zabezpieczenia roszczeń, w którym wskazał wprost, iż A.K. - wobec prawidłowego uzupełnienia wniosku o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów o wymaganą przepisami prawa dokumentację i spełnienie przez jej wniosek wszystkich wymogów formalnych ustawy o odpadach - obowiązana jest wnieść przelewem depozyt pieniężny na rachunek bankowy Urzędu Miasta Łodzi, zaś stawka zabezpieczenia roszczeń wynosi 2.025,00 złotych. Depozyt skarżąca wpłaciła 19 listopada 2021 r. Kwestia wykonania przez skarżącą obowiązków ustawowych i spełnienia wymogów z art. 42 u.o.o. nie budzi wątpliwości, tym bardziej, że organ nie prowadził już po 8 listopada 2021 r. żadnego postępowania wyjaśniającego. Oznacza to, że w dacie wpłaty zabezpieczenia przez skarżącą w listopadzie 2021 r. zaistniały wszystkie przesłanki wydania zezwolenia, lecz jedynie celowa bezczynność organu I instancji, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa stwierdzona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 21 października 2022 r., znak: SKO.4104.126.2022, spowodowała, że decyzja nie została wydana przed zmianą planu zagospodarowania przestrzennego. Organ I instancji celowo bowiem dopuszczał się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, a następnie wydał w dniu 7 października 2022 r. decyzję odmowną (wydanie tej decyzji w toku postępowania o bezczynność nie wypłynęło na ocenę Kolegium, co do bezczynności organu), sprzeczną z prawem, wskazując wbrew zgromadzonemu materiałowi dowodowemu, że lokalizacja punktu stanowi zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi i że jest sprzeczna z opinią Biura Architekta Miasta (organ ten z kolei nie jest w ogóle właściwy do wyrażania opinii w sprawie o zezwolenie na zbieranie odpadów), która słusznie została uchylona w całości decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 13 grudnia 2022 r., znak: SKO.4170.208.2022, i przekazana do ponownego rozpoznania. Kolejną decyzję, która była zaskarżona do Kolegium i jest przedmiotem również niniejszej skargi, organ I instancji wydał już szybko, powołując się na okoliczność, że doszło do zmiany planu zagospodarowania przestrzennego, stąd skarżąca nie może już uzyskać zezwolenia. W niniejszej sprawie, w ocenie skarżącej, widoczne jest celowe działanie organu I instancji, który czekając na zmianę planu zagospodarowania przestrzennego, przedłużał postępowanie z rażącym naruszeniem prawa, aby odmówić skarżącej wydania zezwolenia na zbieranie odpadów, gdyż uprzednio wobec spełnienia przez skarżącą wszystkich wymagań z art. 42 ustawy o odpadach brak było jakichkolwiek podstaw do odmowy wydania zezwolenia, w tym nie zachodziły żadne przesłanki negatywne. Organ odwoławczy nie odniósł się również do powyższych zarzutów skarżącej, pomijając je całkowitym milczeniem i nie zwracając uwagi, że organ I instancji naruszył rażąco szereg zasad postępowania administracyjnego tj. zasadę praworządności z art. 6 k.p.a., zasadę zaufania do władzy publicznej z art. 8 k.p.a., zasadę szybkości działania z art. 12 k.p.a. Skarżąca poniosła w konsekwencji szkodę, gdyż dostosowała swój punkt zbiórki do aktualnych wymogów ustawy o odpadach i mimo spełnienia wszystkich wymagań nie otrzymała zezwolenia, które powinna byłaby otrzymać w toku prawidłowo prowadzonego postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z utrwalonym stanowiskiem doktryny, jeżeli składany wniosek o zezwolenie na przetwarzanie odpadów jest zgodny z art. 42 ust. 2 u.o.o. (m.in. określenie masy odpadów poszczególnych rodzajów poddawanych przetwarzaniu i powstających w wyniku przetwarzania w okresie roku, oznaczenie miejsca przetwarzania odpadów, wskazanie miejsca i sposobu magazynowania oraz rodzaju magazynowanych odpadów) i nie zachodzą przesłanki zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska, niezgodności z planami gospodarki odpadami oraz niezgodności z przepisami prawa miejscowego (art. 46 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 u.o.o.), to organ właściwy ma obowiązek wydania zezwolenia na zbieranie odpadów. Zdaniem skarżącej, organ prowadził jednak celowo postępowanie tak długo, aby doszło do zmiany przepisów prawa miejscowego. Zdaniem skarżącej takie postępowanie nie może zasługiwać na aprobatę. Z uwagi na powyższe okoliczności, skarżąca wniosła jak w petitum skargi. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi podtrzymało argumentację przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w konsekwencji wniosło o oddalenie skargi. Postanowieniem z dnia 26 lipca 2023 r. w sprawie o sygn. II SA/Łd 608/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określony jest przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) (dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracyjnych, kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną w tej sprawie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 12 kwietnia 2023 r., znak: SKO.4170.24.2023, utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 9 lutego 2023 Nr 1/Oz/22 r., znak: DEK-OŚR-I.6233.1.2020 odmawiającą A.K., prowadzącej działalność pod nazwą [...] z siedzibą w Ł. przy ul. [...], wydania zezwolenia na zbieranie odpadów w Ł. przy ul. [...] ze względu na to, iż zamierzony sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny z przepisami prawa miejscowego oraz cofającą ostateczną decyzję Prezydenta Miasta Łodzi Nr 120/Oz/14 z dnia 12 listopada 2014 r., znak: DSS-OŚR-IV.6233.86.2014 w sprawie wydania zezwolenia na zbieranie odpadów, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 699 ze zm.) (dalej: u.o.o.) oraz ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r. poz. 1592 ze zm.) (dalej: z.u.o.o.). Zgodnie z art. 14 ust. 1 z.u.o.o. posiadacz odpadów, który przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (to jest przed 5 września 2018 r.) uzyskał zezwolenie na zbieranie odpadów, zezwolenie na przetwarzanie odpadów, zezwolenie na zbieranie i przetwarzanie odpadów albo pozwolenie na wytwarzanie odpadów uwzględniające zbieranie lub przetwarzanie odpadów, jest obowiązany, w terminie do dnia 5 marca 2020 r., złożyć wniosek o zmianę posiadanej decyzji, wskazując we wniosku: 1) maksymalną masę poszczególnych rodzajów odpadów i maksymalną łączną masę wszystkich rodzajów odpadów, które mogą być magazynowane w tym samym czasie oraz które mogą być magazynowane w okresie roku; 2) największą masę odpadów, które mogłyby być magazynowane w tym samym czasie w instalacji, obiekcie budowlanym lub jego części lub innym miejscu magazynowania odpadów, wynikającą z wymiarów instalacji, obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów; 3) całkowitą pojemność (wyrażoną w Mg) instalacji, obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów; 4) proponowaną formę i wysokość zabezpieczenia roszczeń, o którym mowa w art. 48a u.o.o. Art. 14 ust. 2 z.u.o.o. wskazuje wymagane dokumenty, jakie posiadacz odpadów jest zobowiązany załączyć do swojego wniosku. Stosownie do art. 14 ust. 4 z.u.o.o., konsekwencją niezłożenia wniosku spełniającego wymagania wskazane w art. 14 ust. 1 i 2 z.u.o.o. w terminie, o którym mowa w art. 14 ust. 1 z.u.o.o., jest wygaśnięcie zezwolenia na m.in. zbieranie odpadów. Jak z kolei stanowi art. 46 ust. 1 u.o.o. właściwy organ odmawia wydania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, w przypadku gdy zamierzony sposób gospodarowania odpadami: 1) mógłby powodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska; 2) jest niezgodny z planami gospodarki odpadami; 3) jest niezgodny z przepisami prawa, w tym prawa miejscowego. Zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2022r. poz. 503 ze zm.) (dalej: u.p.z.p.) plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego. Zgodnie natomiast z art. 14 ust. 8 z.u.o.o. jeżeli właściwy organ odmówi zmiany decyzji, o której mowa w art. 14 ust. 1 z.u.o.o., na podstawie art. 41a ust. 4a lub art. 46 ust. 1-1f u.o.o., właściwy organ cofa decyzję, o której mowa w art. 14 ust. 1 z.u.o.o. W niniejszej sprawie bezsporne jest, iż skarżąca przed wejściem w życie z.u.o.o. uzyskała zezwolenie na zbieranie odpadów decyzją Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 12 listopada 2014r. Nr 120/Oz/14 wydaną na okres 10 lat. W niniejszej sprawie bezsporne jest także, że skarżąca złożyła w terminie przewidzianym w art. 14 ust. 1 z.u.o.o. wniosek o zmianę posiadanej dotychczas decyzji o pozwoleniu na zbieranie odpadów, uzyskała wszelkie uzgodnienia oraz pozytywne opinie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Łodzi oraz Komendanta Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w Łodzi, wpłaciła ustaloną przez organ I instancji kwotę tytułem zabezpieczenia roszczeń. W niniejszej sprawie nie ulega również wątpliwości, że organ I instancji dopuścił się bezczynności i przewlekłości w rozpoznaniu wniosku skarżącej o zmianę posiadanej dotychczas decyzji o pozwoleniu na zbieranie odpadów, co zostało stwierdzone postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 21 października 2022 roku znak: SKO.4104.126.2022. W postanowieniu tym wskazano m.in., iż Prezydent Miasta Łodzi dopuścił się całkowitej bezczynności trwającej ponad 7 miesięcy w okresie pomiędzy otrzymaniem w dniu 18 sierpnia 2020 r. postanowienia Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Łodzi a zwróceniem się w piśmie z dnia 31 marca 2021 r. o przeprowadzenie kontroli do Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska oraz 8 miesięcy pomiędzy upływem z dniem 8 lutego 2022 r. terminu wyznaczonego stronie do wypowiedzenia się co do dowodów i materiałów zebranych w sprawie, a wydaniem w dniu 7 października 2022 r. decyzji kończącej postępowanie I instancji. Powyższe okoliczności nie mają jednak wpływu na rozstrzygnięcie w kontrolowanej przez Sąd sprawie. Podkreślić należy bowiem, iż istotny jest stan prawny na dzień wydania decyzji. Ocenie bowiem podlega, czy w momencie zmiany zezwolenia, a nie złożenia wniosku o jego wydanie, zamierzenie jest zgodne z aktualnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Niewątpliwie na dzień wydania decyzji przez organ I instancji (9 lutego 2023 r.) teren, na którym skarżąca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie zbierania odpadów (działka nr [...], położona w Ł. przy ul. [...], obręb [...]), był objęty postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w Łodzi w dniu 14 września 2022 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi położonej w rejonie alei [...] oraz ulic: [...], [...], [...] i [...] (Dz.Urz.Woj.Łódzk. z 2022 r. poz. [...]). Uchwała ta weszła w życie po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego, czyli 29 października 2022 r. Zgodnie z § 5 pkt. 3 lit a tiret piąte powyższej uchwały, dla całego obszaru objętego owym planem, zakazuje się lokalizacji punktów zbierania i przetwarzania odpadów, w tym złomu. W związku z tym nie ulega wątpliwości, że działalność wskazana we wniosku skarżącej z dnia 5 grudnia 2019 r. na dzień wydania decyzji przez organ I instancji (9 luty 2023 r.) jest niezgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd stwierdził, że uchybieniem po stronie organów było niezałączenie do akt sprawy wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jednak nie każde naruszenie przepisów postępowania powoduje konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Tylko takie naruszenie przepisów, które mogło spowodować, że wynik sprawy mógłby być inny, gdyby do tego naruszenia nie doszło, powoduje konieczność uchylenia decyzji przez sąd (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 25 stycznia 2023 r., I SA/Gd 1057/22, LEX nr 3484676, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). W niniejszej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła. Treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (zarówno w części tekstowej, jak i graficznej) jest ogólnodostępna i pozwala bez wątpienia stwierdzić, że działka nr [...], położona w Ł. przy ul. [...] (obręb [...]), objęta jest postanowieniami przedmiotowego planu, w związku z czym obowiązuje na niej zakaz lokalizowania punktów zbierania i przetwarzania odpadów, w tym złomu. Zdaniem Sądu, niezasadny okazał się zawarty w skardze zarzut niewskazania podstawy prawnej cofnięcia skarżącej zezwolenia na zbieranie odpadów. Organ I instancji wskazał jako materialnoprawną podstawę swojego rozstrzygnięcia art. 46 ust. 1 pkt 3 u.o.o. oraz art. 14 z.u.o.o. Dlatego też nie sposób przyjąć, jak chciałaby tego skarżąca, że podstawą prawną cofnięcia zezwolenia mógł być również art. 47 u.o.o., skoro nie został on w żaden sposób powołany w decyzji organu I instancji, w przeciwieństwie do art. 14 z.u.o.o. (wprawdzie bez wskazania, iż chodzi o art. 14 ust. 8 z.u.o.o., jednak powyższe uchybienie również nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia i nie uniemożliwiło kontroli instancyjnej decyzji organu I instancji, o czym świadczą rozważania Kolegium). Przepis art. 14 ust. 8 z.u.o.o. nakłada na organ administracji obowiązek cofnięcia decyzji, o zmianę której wnosił posiadacz odpadów, w przypadku odmowy zmiany decyzji, m.in. na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 3 u.o.o. Taka sytuacja miała miejsce w kontrolowanej sprawie, zatem organ był zobligowany do cofnięcia ostatecznej decyzji z dnia 12 listopada 2014 r., udzielającej zezwolenia na zbieranie odpadów. Zdaniem Sądu nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia przez organy administracji art. 35 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, chyba że w planie ustalono inny sposób ich tymczasowego zagospodarowania. Nie jest bowiem zasadne twierdzenie, że wobec braku określenia przez lokalnego prawodawcę w planie konkretnego, tymczasowego zagospodarowania terenu, możliwe jest uwzględnienie dotychczasowego sposobu wykorzystania terenu do czasu jego zagospodarowania zgodnego z planem, w oparciu o art. 35 u.p.z.p. Taka wykładnia przepisów planu prowadziłaby do sytuacji, w której pomimo wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nadal dopuszczalne byłoby realizowanie nowych przedsięwzięć z powołaniem się na dotychczasowy sposób wykorzystania terenu. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 maja 2017 r., podkreślił, iż: "wskazany [...] przepis umożliwia podmiotom takim jak strona skarżąca kasacyjnie (przedsiębiorca ubiegający się o zezwolenie na zbieranie odpadów), wobec zmiany funkcji terenu, kontynuowanie dotychczasowego, legalnego sposobu zagospodarowania, aż do czasu zagospodarowania zgodnego z planem. Uprawnienie do kontynuowania dotychczasowego sposobu zagospodarowania terenu ma wówczas ograniczony w czasie charakter. Trwa ono aż do naturalnego wygaszenia zezwolenia na prowadzenie w danym miejscu określonej działalności, np. wskutek upływu terminu ważności zezwolenia. Skoro dopuszczenie korzystania z nieruchomości w sposób niezgodny z obowiązującym planem nie zmieniało przeznaczenia terenu i dodatkowo miało ograniczony w czasie charakter, to organ administracji publicznej nie mógł wydać nowego zezwolenia na prowadzenie punktu zbierania odpadów" (wyrok NSA z dnia 9 maja 2017 r., II OSK 2112/15, LEX nr 2339693, CBOSA). W kontrolowanej sprawie organ I instancji, z uwagi na niezgodność prowadzonej przez skarżącą działalności z prawem miejscowym, nie mógł wydać decyzji pozytywnej dla skarżącej. Skoro przy tym był zobligowany do cofnięcia posiadanego już przez nią zezwolenia na zbieranie odpadów na mocy art. 14 ust. 8 z.u.o.o., to w niniejszej sprawie nie mógł znaleźć zastosowania również art. 35 ust. 1 u.p.z.p. wobec braku posiadania przez skarżącą ważnego zezwolenia na zbieranie odpadów. Przepis art. 35 ust. 1 u.p.z.p. odnosi się bowiem do legalnego kontynuowania prowadzonej działalności. Również pozostałe zawarte w skardze zarzuty (nie odniesienie się przez organ II instancji do wszystkich twierdzeń skarżącej) nie mogły przynieść skutku w postaci uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, bowiem nie miały wpływu na wynik sprawy. Analizując decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 12 listopada 2014r. Nr 120/Oz/14, Sąd stwierdził, że decyzja ta dotyczy zbierania odpadów nie tylko na terenie nieruchomości w Ł. przy ul. [...], ale także nieruchomości położonej w Ł. przy ul. [...] . Jak wynika jednak z akt administracyjnych sprawy skarżąca pismem z dnia 5 grudnia 2019 r. (data wpływu: 4 grudnia 2019 r.) złożyła jedynie wniosek dotyczący zbierania odpadów dla punktu przy ul. [...]. Zgodnie więc z art. 14 ust. 4 z.u.o.o. decyzja w pozostałym zakresie wygasła z mocy prawa, o czym jednak nie wspomniały w decyzjach organy obu instancji. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Podsumowując stwierdzić należy, że w ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza norm prawa materialnego ani procesowego w takim zakresie, który skutkowałby koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone zgodnie z art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 i art. 80 k.p.a. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.