II SA/Łd 609/09

Dnia 28 października 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi –Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda - Lenczewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Protokolant Asystent sędziego Beata Czyżewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2009 r. przy udziale - sprawy ze skargi B. O. i A. O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji w sprawie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] nr [...] wraz z postanowieniem Starosty [...] z dnia [...] znak [...], 2. zasądza od Wojewody Łódzkiego na rzecz skarżących B. O. i A. O. solidarnie kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. A. T. – P. Decyzją z dnia [...] nr [...] Starosta Powiatu [...] na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci A nr [...] wraz z przyłączem energetycznym na działce o nr ewid. [...] obręb R. , gm. W. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ I instancji przedstawił następujący stan faktyczny. Decyzją z dnia [...] Starosta Powiatu [...] orzekł o pozwoleniu na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci A nr [...] wraz z przyłączem energetycznym na działce o numerze ewidencyjnym [...]. Wskazana decyzja uzyskała przymiot ostateczności w dniu 7 października 2008 r. W dniu 16 listopada 2008 r. B. i A. O. oraz R. M. zwrócili się do organu I instancji o wznowienie postępowania w sprawie decyzji o pozwoleniu na budowę oraz wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 152 k.p.a. podnosząc, iż bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu a przywołując jako podstawę prawną przepis art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. W uzasadnieniu wnioskodawcy wskazali na brak raportu, negatywny wpływ inwestycji na środowisko, oraz zarzucili naruszenie art. 143 k.c., argumentując, że własność gruntu w granicach określonych przez społeczno-gospodarcze przeznaczenie gruntu, rozciąga się nad przestrzeń i pod jego powierzchnią, co jest równoznaczne z tym, że właściciel nieruchomości jest stroną postępowania, jeżeli ponadnormatywne pole elektromagnetyczne występuje nad jego działką, przy czym nie ma znaczenia, na jakiej wysokości to pole występuje. Na poparcie swego stanowiska wnioskodawcy przywołali szereg orzeczeń sądów administracyjnych. O decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę strony niniejszego postępowania dowiedziały się w dniu 15 listopada 2008 r. W dniu [...] Starosta postanowił o wznowieniu postępowania. Oceniając, czy wnioskodawcy posiadają przymiot strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę organ wskazał, iż zbadał ponownie całość akt związanych z udzieleniem pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, w tym obszar oddziaływania inwestycji z uwagi na jej wpływ na otoczenie, krąg stron w postępowaniu, postępowanie w sprawie ustaleń lokalizacyjnych oraz zastrzeżenia i wnioski wnoszących podanie o wznowienie postępowania. Ponadto poddał ocenie wniosek inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę z dnia 18 lipca 2008 r., oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ostateczną decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego, 4 egz. projektu budowlanego z wymaganymi uzgodnieniami i z "Informacją o przedsięwzięciu polegającym na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci A nr [...] w miejscowości R. nr [...] na działce nr ew. [...] obręb R., opracowaną przez Biuro Projektów Ochrony Środowiska w Ł. z sierpnia 2008 r. Po zbadaniu wszystkich w/w dowodów w sprawie oraz stanu prawnego w kontekście stawianych zarzutów Starosta stwierdził, że B. i A. małżonkowie O. posiadają tytuł prawny do działki nr ewid. [...], natomiast R. M. jest współwłaścicielem działki nr ewid. [...], gmina W. Wskazane nieruchomości graniczą bezpośrednio z działką, na której zlokalizowana jest inwestycja. Wnioskodawcy niewątpliwie nie uczestniczyli w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, natomiast uczestniczyli w postępowaniu dotyczącym decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przyczyną takiego stanu rzeczy jest – w ocenie organu - odmienność definicji strony. W postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę korzysta się z definicji zawartej w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, zaś w postępowaniu dotyczącym lokalizacji inwestycji celu publicznego z definicji art. 28 k.p.a. Zdaniem Starosty, błędne są zarzuty wnioskodawców, iż decyzja o udzieleniu pozwolenia na budowę podjęta została przy braku wiedzy o charakterze inwestycji, braku parametrów stacji bazowej w tym typów anten i ich azymutów oraz bez uwzględnienia jej wpływu na środowisko. Zgodnie z charakterystyką przedsięwzięcia ujętą w "Informacji o przedsięwzięciu" przedłożonej przez inwestora, gdzie opisano wpływ przedsięwzięcia na poszczególne elementy środowiska i przedstawiono w formie graficznej obszar oddziaływania anten sektorowych i radioliniowych, projektowana inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Parametry stacji nie mieszczą w § 3 ust 1 pkt 8 lit. a i d rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, gdyż odległości miejsc dostępnych dla ludności są większe niż 5 i 70m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania danej anteny. Fakt braku wpływu inwestycji na środowisko potwierdza również brak ustaleń w tym zakresie w ostatecznej decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. znak [...] z dnia [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy W. oraz decyzji [...] z dnia [...]. Podsumowując organ I instancji stwierdził, że przedmiotowa inwestycja nie wywołuje obszaru oddziaływania wprowadzającego ograniczenia w zagospodarowaniu działek o nr ewid. [...] i [...] obręb R., wobec czego, niemożliwym jest wskazanie przepisów prawa uniemożliwiających zgodne z prawem wykorzystanie nieruchomości przyległych do przedmiotowej stacji. Wyniki pomiarów nie potwierdzają również przekroczenia dopuszczalnych parametrów, więc nie może być również mowy o naruszeniu art. 143 k.c. Zgodnie z włączonymi do akt sprawy dowodami w postaci pomiarów z rozruchu technologicznego dokonanego w dniu 5 marca 2009 r. natężenie pola elektrycznego wynosi 2,4 E [V/m] i 3,0 E [V/m], przy dopuszczalnym normatywie wg rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 październik 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów, wynoszącym 7 E [V/m]. Na wniosek A. O. dokonano również oceny normatywności w zakresie gęstości mocy, która dla wsi R. wynosi 0,0153 [W/m2] przy normatywie dla Polski 0,1 W/m2. W odwołaniu od decyzji B. i A. O. reprezentowani przez pełnomocnika wnieśli o jej uchylenie i zarzucili naruszenie art. 7, 8, 9, 11, 77, 80, 84, 107 § 3, 156 § 1 pkt 2 i 5 k.p.a., naruszenie przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska, w szczególności: art. 11, art. 46 ust. 2 w zw. z art. 51 ust. 8 pkt 1 - poprzez ich pominięcie, art. 46a ust. 4 pkt 1 oraz 4 w zw. z art. 49 ust. 3 w zw. z art. 51 ust. 8 pkt 1 oraz 2 w zw. z § 3 ust. 2 oraz § 5 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, poprzez ich pominięcie, naruszenie § 2 ust. 1 pkt 7, § 3 ust. 1 pkt 8 w zw. z § 5, § 3 ust. 2 pkt 2 w zw. § 5 i § 4 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, art. 5 ust. 2 pkt 9 w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 140, 143 k.c. w zw. z art. 21 Konstytucji RP. Decyzją z dnia [...] nr [...], znak [...] Wojewoda [...] na podstawie art.138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. utrzymał w mocy rozstrzygniecie organu I instancji. Uzasadniając podjętą decyzję Wojewoda przytoczywszy treść art. 149 k.p.a., art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego stwierdził, że posiadanie przymiotu strony przez właściciela nieruchomości w sąsiedztwie projektowanej inwestycji uzależnione jest od tego, czy projektowany obiekt może oddziaływać ujemnie na jego nieruchomość, co jest wówczas równoznaczne z naruszeniem jego interesu prawnego. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że B. i A. O. posiadają tytuł prawny do działki nr ewid. [...] obręb R., natomiast R. M. jest współwłaścicielem działki nr ewid. [...] obręb R., gmina W. Nieruchomości te graniczą bezpośrednio z działką, na której zlokalizowana jest inwestycja. Z przedłożonego projektu budowlanego wynika, iż na nieruchomości B. i A. O., graniczącej z nieruchomością objętą wnioskiem o pozwolenie na budowę, nie występuje oddziaływanie powodujące ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Wobec powyższego B. i A. O. nie znajdują się w kręgu osób wymienionych w treści art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Jeśli chodzi o parametry projektowanej stacji to wskazują one, iż inwestycja nie podlega procedurze określonej w § 3 ust. 1 pkt 8 lit a i d rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257, poz. 2573 ze zm.). Tak więc, projektowana inwestycja nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, a tym samym uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Jednocześnie Wojewoda wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] znak [...] po rozpatrzeniu wniosku B. i A. O. utrzymało w mocy decyzję tego organu z dnia [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy W. znak: [...] z dnia [...] ustalającej lokalizację stacji bazowej sieci A wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce położonej w miejscowości R. nr ewid. [...]. Decyzja ta jest decyzją ostateczną. Reasumując, Wojewoda podzielił stanowisko organu I instancji, iż przedmiotowa inwestycja nie wywołuje obszaru oddziaływania wprowadzającego ograniczenia w zagospodarowaniu działki o nr ewid.[...], stanowiącej własność B. i A. O., co skutkuje tym, że nie można wskazać przepisu prawa uniemożliwiającego wykorzystanie tej nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem. Tym samym nie można uznać za słuszny zarzutu o naruszeniu art.143 k.c. W ocenie organu odwoławczego, na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ I instancji trafnie uznał, że przedmiotowe wnioski o wznowienie postępowania nie pochodzą od osób będących stronami w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę i odmówił uchylenia udzielonego pozwolenia na budowę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi B. i A. małżonkowie O. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, powtarzając zarzuty z odwołania od decyzji organu I instancji. Odpowiadając na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 28 października stawił się Prezes Zarządu B., który wniósł o dopuszczenie Stowarzyszenia do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania. Wobec powyższego wniosku Sąd postanowieniem orzekł o dopuszczeniu B. do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika postępowania w oparciu o przepis art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Następnie zaś przedstawiciel Stowarzyszenia oświadczył, że popiera skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało uwzględnić, aczkolwiek z innych powodów, niż w niej podniesione. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego (decyzji, postanowienia), czyli jego zgodność z przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami proceduralnymi, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem rozważań Sądu jest decyzja Wojewody [...] utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci A nr [...] z przyłączem energetycznym na działce o nr ewid. [...] obręb R., gm. W. W pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, iż wspomniane akty administracyjne wydane zostały w ramach jednego z trybów nadzwyczajnych weryfikacji decyzji ostatecznych, jakim jest wznowienie postępowania administracyjnego. Rzeczony tryb unormowany został przez ustawodawcę w przepisach Rozdziału 12, art. 145 – 153 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) – w skrócie k.p.a. Przesłanki wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją administracyjną określone zostały art. 145 § 1 i art. 145a § 1 tej ustawy. Rozważane postępowanie może zostać uruchomione przez organ administracji publicznej bądź z urzędu bądź też na żądanie strony z tym, że wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a k.p.a. następuje tylko i wyłącznie na żądanie strony (art. 147 k.p.a.). W przypadku wszczęcia postępowania z inicjatywy zainteresowanego podmiotu podanie o wznowienie postępowania należy wnieść do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 k.p.a.). Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Z kolei, odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji (art. 149 k.p.a.). Z przytoczonych przepisów wynika, że postępowanie wznowieniowe składa się w istocie z dwóch etapów. Mianowicie, w ramach pierwszego etapu organ, do którego wpłynął wniosek o wznowienie postępowania bada wyłącznie kwestie dopuszczalności wznowienia. Rozważa zatem, czy podanie opiera się na jednej z przesłanek, określonych w art. 145 § 1 lub art. 145a § 1 k.p.a., oraz czy zostało wniesione z zachowaniem ustawowego terminu. Na tym etapie, organ nie prowadzi żadnego postępowania wyjaśniającego, nie bada również, czy przyczyny wznowienia faktycznie w danej sprawie wystąpiły. W sytuacji, gdy ocena, co do wymogów formalnych podania oraz terminu jego wniesienia wypadnie negatywnie organ zobligowany jest wydać decyzję o odmowie wznowienia postępowania. Ustaliwszy jednak, że podanie spełnia wszelkie wymogi formalne oraz zostało wniesione w wymaganym do tego terminie organ zobowiązany jest wydać postanowienie o wznowieniu postępowania, który to akt otwiera drugi etap postępowania tzw. właściwe postępowanie wznowieniowe, w ramach którego organ prowadzi postępowanie, co do przyczyn wznowienia oraz, co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Podkreślić w tym miejscu trzeba, że podane we wniosku o wznowienie podstawy wznowienia, określone przez stronę wiążąco wyznaczają granice tego nadzwyczajnego postępowania, co oznacza w rezultacie, że organ prowadzący postępowanie dla ustalenia istnienia podstaw wznowienia nie może wyjść poza te granice. Przenosząc poczynione wyżej uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy w pierwszej kolejności przypomnieć trzeba, że inicjatorami rzeczonego postępowania wznowieniowego byli A. i B. małżonkowie O. oraz R. M., którzy w dniu 19 listopada 2008 r. zwrócili się do Starosty [...] o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją tego organu z dnia [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci A wraz z przyłączem energetycznym. Z treści wspomnianego dokumentu wynika w sposób nie budzący żądnych wątpliwości, że wnioskodawcy żądali wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a., czyli z uwagi na fakt, iż bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu dotyczącym udzielania pozwolenia na budowę oraz ze względu na to, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, wskazując przy tym, iż dopiero w dniu 15 listopada 2008 r. dowiedzieli się o okolicznościach, stanowiących podstawę wznowienia. W konsekwencji powyższego pisma Starosta, zanim jeszcze wydał postanowienie o wznowieniu postępowania, wbrew określonym na wstępie rozważań regułom, podjął czynności zmierzające do wyjaśnienia, czy wnioskodawcom faktycznie winien przysługiwać przymiot strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę (pisma z dnia 2 grudnia 2008 r.). Zatem na tym etapie postępowania organ administracyjny z naruszeniem art. 149 § 1 i § 2 k.p.a. zmierzał do jednoznacznego ustalenia, czy przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. rzeczywiście w rozpoznanej sprawie wystąpiła. W orzecznictwie sądów administracyjnych, które zresztą skład orzekający w rozpoznawanej sprawie w pełni aprobuje podkreśla się, że w przypadku wskazania w podaniu o wznowienie jako podstawy wznowienia przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. badanie, czy podmiot występujący z podaniem ma przymiot strony, winno nastąpić łącznie z badaniem zaistnienia określonej w wyżej wymienionym przepisie przesłanki, zgodnie z regułami prawa procesowego, a więc w toku wznowionego postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2007 r. sygn. akt II OSK 218/06 – Lex nr 341257, wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 września 2007 r. sygn. akt VII S.A./Wa 141/07- Lex nr 374721 oraz z dnia 25 kwietnia 2007 r. sygn. akt IV S.A./Wa 295/07 – Lex nr 339449). Na marginesie dodać jeszcze trzeba, że Starosta na tym etapie postępowania podjął również czynności, których celem było ustalenie, czy termin określony w przepisie art. 148 k.p.a. został zachowany. Powyższe działanie byłoby w przekonaniu Sądu w pełni uzasadnione, gdyby sami wnioskodawcy w podaniu o wznowienie postępowania nie wskazali przedmiotowego terminu. Tymczasem, jak wynika z treści podania o wznowienie postępowania A. i B. O. oraz R. M. podnieśli, iż o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania dowiedzieli się w dniu 15 listopada 2008 r. Jak zostało to już podniesione na wstępie rozważań organ I instancji badając kwestię dopuszczalności wznowienia postępowania związany był podstawami wznowienia ściśle określonymi we wniosku. Wydając więc postanowienie przewidziane w art. 149 § 1 k.p.a. powinien dokładnie wyznaczyć zakres wznowieniowego postępowania, oznaczyć nie tylko decyzję rozstrzygającą sprawę, w której wznowił postępowanie, ale także podstawy wznowienia, pamiętając przy tym, że jest związany w tym zakresie wnioskiem zainteresowanych podmiotów. W rozpoznawanej sprawie organowi I instancji kwestia ta zupełnie umknęła, bowiem jak wynika z postanowienia z dnia [...], jako przesłankę wznowienia postępowania Starosta wskazał wyłącznie dyspozycję art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zapominając o jeszcze jednej podstawie wznowienia wskazanej zresztą wprost we wniosku, a mianowicie o przepisie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W konsekwencji również na etapie właściwego postępowania wznowieniowego Starosta skupił się wyłącznie na ustaleniu, czy w rozpoznawanej sprawie faktycznie zaistniała przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., dochodząc ostatecznie do konstatacji, że wnioski o wznowienie postępowania pochodzą od osób nie będących stronami w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Stwierdzona wadliwość nie została również dostrzeżona na etapie postępowania odwoławczego, w ramach którego Wojewoda zobligowany był, nie tylko ocenić prawidłowość decyzji organu I instancji, ale przede wszystkim zgodnie z fundamentalną zasadą dwuinstancyjności postępowania, wynikającą z art. 15 k.p.a. zobowiązany był do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Co istotne, na podstawie analizy motywów decyzji organu odwoławczego, Sąd stwierdził, że Wojewoda w swoich rozważaniach skupił się tylko na interesie prawnym B. i A. O., zapominając zupełnie o R. M. i pomijając kwestię jej interesu prawnego. W rezultacie więc rozstrzygnięcie Wojewody zostało wydane z naruszeniem art. 7, 8, 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, który miał wpływ na treść rozstrzygnięcia. Kolejnym uchybieniem, jakie miało miejsce w trakcie przedmiotowego postępowania jest doręczanie przez Starostę korespondencji pełnomocnikowi inwestora - radcy prawnemu B. Ł., bez wcześniejszego wyjaśnienia, tak jak wymagają tego przepisy art. 7 i 77 § 1 k.p.a., czy osoby które udzieliły rzeczonego pełnomocnictwa były do tego umocowane w świetle zasad reprezentacji Spółki, wynikających z aktualnego odpisu KRS, w szczególności zaś wątpliwości organu winien wzbudzić podpis pod pełnomocnictwem, złożony przez B. J. – członka zarządu, Dyrektora ds. Eksploatacji Sieci, jako że z dołączonej do przedłożonego pełnomocnictwa kopii odpisu KRS wynika, że inna osoba pełniła tę funkcję. Podsumowując, w toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji miały miejsce liczne uchybienia proceduralne, które rzutowały na wynik sprawy i musiały skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Z uwagi na to, że wadliwe było również postępowanie Starosty przed jak i przy wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, Sąd uznał z konieczne uchylenie również tego aktu administracyjnego. Prowadząc ponownie postępowanie wyjaśniające Starosta winien ustosunkować się do obu wskazanych we wniosku przesłanek wznowienia, pamiętając przy tym, iż prowadzenie postępowania, co do faktycznego wystąpienia przesłanek wznowienia jest możliwe tylko po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Należy również baczyć na prawidłowość umocowania osób występujących w sprawie, tak aby strony były prawidłowo reprezentowane, mając tym samym zagwarantowany należyty udział w postępowaniu. W tych okolicznościach Sąd orzekł jak punkcie pierwszym sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął w punkcie drugim sentencji wyroku w oparciu o regulację art. 200 w/w ustawy. AG