II SA/Łd 609/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.), , Protokolant Starszy sekretarz sądowy Dominika Człapińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2017 r. sprawy ze skarg Z. S. i J. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego podestu oddala skargi Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania Z. S. i J. S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], Nr [...] w oparciu o normę art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016r., poz. 290, dalej jako ustawa Prawo budowalne) nakazującej solidarnie T. P., J. S. oraz Z. S. "usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego podestu przed drzwiami wejściowymi do budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na nieruchomości w Ł. przy ul. A 20A (działka nr 601/4, obręb [...]) w terminie do 30 czerwca 2016 r. poprzez rozbiórkę istniejących płytek i ponownym wykonaniu nawierzchni podestu z materiałów niepowodujących niebezpieczeństwa poślizgu" orzekł o 1. utrzymaniu w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], Nr [...] w części merytorycznej, dotyczącej nakazania usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego budynku mieszkalnego, 2. uchyleniu decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w części dotyczącej terminu i orzekł o nowym terminie wykonania nałożonego obowiązku do dnia 31 sierpnia 2016 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył stan faktyczny. Z inicjatywy Z. S. (pismo z dniu 2 kwietnia 2015 r.) PINB w Ł. wszczął postępowanie w sprawie zdewastowania schodów w budynku mieszkalnym na nieruchomości w Ł. przy ul. A 20a. Pismem z dnia 11 maja 2015 r. Z.. S. sprecyzował, że domaga się "aby T. P. wynajął firmę specjalistyczną z uprawnieniami, która na koszt T. P. zlikwiduje samowolę budowlaną i przywróci stan betonowych schodów z 1935 roku do stanu jaki był". W toku postępowania [...]WINB uchylając w dniu [...] rozstrzygniecie organu I instancji o odmowie wszczęcia postepowania wskazał na konieczność wyjaśnienia, czy płytki kuchenne, którymi zostały obłożone schody zewnętrzne do budynku nie stwarzają niebezpieczeństwa poślizgu, a tym samym czy nie została naruszona norma § 305 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którą nawierzchnia dojść do budynków, schodów i pochylni zewnętrznych i wewnętrznych, ciągów komunikacyjnych w budynku oraz podłóg w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi, a także posadzki w garażu, powinna być wykonana z materiałów niepowodujących niebezpieczeństwa poślizgu. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ I instancji podczas oględzin miejsca w dniu 6 sierpnia 2015r. ustali, że podest wejściowy obłożony jest płytkami o wymiarach 0,1 x 0,1m. Kolejna decyzja organu I instancji, zobowiązująca współwłaścicieli nieruchomości do usunięcia złego stanu podestu została uchylona decyzją [...]WINB z dnia [...], Nr [...]. Organ szczebla wojewódzkiego, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji wskazał, na konieczność prowadzenia postepowania w trybie art. 66 ustawy Prawo budowlane do obiektu budowlanego jako całości, nie zaś do poszczególnych jego części. Jako że przedmiotem postępowania prowadzonego przez organ I instancji był wyłącznie podest przed drzwiami wejściowymi do budynku mieszkalnego, brak było ustaleń co do stanu technicznego pozostałej części przedmiotowego budynku. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ stopnia podstawowego dołączył do akt sprawy przedłożone przez współwłaścicieli nieruchomości dokumenty wymagane normami art. 62 ustawy Prawo budowlane. W szczególności z przeglądu pięcioletniego sporządzonego w dniu 14 lipca 2014 r. przez dysponującego stosownymi uprawnieniami budowlanymi J. R. wynika, że budynek mieszkalny znajduje się w dobrym stanie technicznym, nie stwierdzono osiadania fundamentów, ściany zewnętrzne z cegły pełnej nie posiadają zarysowań i pęknięć konstrukcyjnych, stropy nie wykazują ugięć, ani rozwarstwień elementów wbudowanych w strop. Na elewacji stwierdzono rysy skurczowe tynku nie wpływające jednakże na stan techniczny całego obiektu, nie stwierdzono również nieprawidłowości w zakresie stropodachu. Przedłożone protokoły przeglądów okresowych instalacji w części zajmowanej przez T. P. oraz w części zajmowanej przez J. i Z. S. nie zawierają uwag, ani zaleceń. Z protokołu pięcioletniego sporządzonego w czerwcu 2014r. przez dysponującego stosownymi uprawnieniami budowlanymi Z. P. dla części budynku mieszkalnego zajmowanej przez J. i Z. S. wynika, że poszczególne elementy konstrukcyjne znajdują się w dobrym stanie technicznym. Jako niedostateczny Autor określił stan techniczny balustrady stalowej schodów, stwierdzając, że "miejscowy brak słupków pośrednich na stopniach stwarza niebezpieczeństwo wypadnięcia, brak należytych zakotwień- poręcz "ruchoma", wysokość poręczy 80 cm" i zalecając "w miarę posiadanych środków wspólnie z sąsiadem wykonać balustradę stabilną z poręczą na wysokości 1,10 m oraz słupkami pośrednimi zabezpieczającymi". Pismem z dnia 13 kwietnia 2016 r. organ szczebla powiatowego zawiadomił strony o modyfikacji zakresu przedmiotowego postępowania, którym objęto stan techniczny budynku mieszkalnego jednorodzinnego na przedmiotowej nieruchomości. Powiadomiony o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym Z. S., przy piśmie z dnia 19 kwietnia 2016r., przekazał do organu I instancji niepotwierdzone za zgodność z oryginałem kopie protokołu z kontroli przedmiotowego budynku mieszkalnego z października 2005 r. oraz Protokołu z wizji lokalnej dokonanej przez projektanta inż. R. H. w dniu 27 listopada 2006 r. W tak ustalonym stanie faktyczno- prawnym organ szczebla powiatowego wydał w dniu [...] decyzję Nr [...], którą w oparciu o normę art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane nakazał współwłaścicielom nieruchomości usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w terminie do dnia 30 czerwca 2016 r. Odwołania od powyższej decyzji złożył Z. S. nie zgadzając się z jej treścią. Z. S. podniósł między innymi, że inwestorem prac polegających na obłożeniu podestu betonowego płytkami był T. P., który nie uzyskał zgody współwłaścicieli nieruchomości, a tym samym winien "wynająć firmę z uprawnieniami, która na całkowity koszt T. P. dokona zerwania nielegalnie położonych bardzo śliskich bez atestu płytek kuchennych na betonowych schodkach przed wejściem od korytarza A 20 a w Ł.". Odwołanie od powyższej decyzji złożyła również J. S., reprezentowana przez adw. A. J., zarzucając między innymi "podanie niewłaściwej podstawy prawnej decyzji", "brak weryfikacji materiału dowodowego polegający na nieustaleniu kto i kiedy dokonał obłożenia podestu płytkami kuchennymi", nie ustalenie czy nieprawidłowości stanu technicznego podestu przed drzwiami wejściowymi do budynku "powstały na skutek czynników dotyczących ich użytkowania czy powstałych już na etapie procesu budowlanego i zastosowania niewłaściwego materiału budowlanego" oraz naruszenie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez "wydanie decyzji z dnia [...] i następnie po jej uchyleniu decyzji z dnia [...] przez tę samą osobę", co zdaniem pełnomocnika profesjonalnego "dyskwalifikuje ją w obrocie prawnym". Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...][...]i Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekł jak na wstępie. Organ II instancji przytoczył regulację art. 66 ustawy prawo budowlane i wyjaśnił, że jej celem jest utrzymanie obiektów budowlanych w należytym stanie technicznym. Uzasadnieniem do ingerencji organów nadzoru budowlanego w trybie art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego jest ustalenie, że obiekt budowlany znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym wskutek utrzymywania i użytkowania obiektu budowlanego w sposób sprzeczny z normami art. 61 pkt 1 w związku z art. 5 ust. 2 ustawy Prawo budowlane nakładającymi na właścicieli i zarządców obiektów budowlanych szczególny obowiązek dbania o obiekt budowlany, użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywania go w należytym stanie technicznym i estetycznym. Organ II instancji, odwołał się do niekwestionowanych ustaleń PINB i stwierdził, że podest wejściowy obłożony został płytkami o wymiarach 0,1 x 0,1m. Odparzone, popękane, wytarte i śliskie płytki stanowiące nawierzchnię podestu naruszają normę § 305 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. 305 ust.1 rozporządzenia stanowi, że nawierzchnia dojść do budynków, schodów i pochylni zewnętrznych i wewnętrznych, ciągów komunikacyjnych w budynku oraz podłóg w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi, a także posadzki w garażu, powinna być wykonana z materiałów nie powodujących niebezpieczeństwa poślizgu. Dodatkowo stwierdzono, że podest jest popękany, a tym samym jego stan techniczny jest nieodpowiedni. Organ szczebla wojewódzkiego nie znalazł podstaw do kwestionowania ustaleń organu szczebla powiatowego. Ustaleń co do nienależytego stanu technicznego podestu w wejściu do przedmiotowego budynku mieszkalnego nie kwestionują również strony postępowania. W oparciu o aktualne protokoły przeglądów pięcioletnich oraz aktualne protokoły przeglądów okresowych instalacji w przedmiotowym budynku ustalono, że budynek znajduje się w dobrym stanie technicznym, poza nieprawidłowościami dotyczącymi podestu przed drzwiami wejściowymi do przedmiotowego budynku. Również strony postępowania kwestionując rozstrzygnięcie organu I instancji, nie wskazują na istnienie jakichkolwiek innych nieprawidłowości stanu technicznego obiektu budowlanego. Tym samym nienależyty stan techniczny tego budynku sprowadza się do złego stanu podestu przed drzwiami wejściowymi. Organ II instancji zwrócił uwagę, że przed organami nadzoru budowlanego toczyło się odrębne postępowanie w sprawie balustrady schodów, która zdaniem Z. P.- sporządzającego przegląd pięcioletni na zlecenie J. S. - stwarza niebezpieczeństwo wypadnięcia. W szczególności decyzją z dnia [...], Nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. nakazał J. T. i J. i T. P. zam. w Ł. przy ul. A 20a doprowadzenie do odpowiedniego stanu technicznego, zgodnego z obowiązującymi warunkami technicznymi, poprzez zamontowanie balustrad ochronnych (barierek), schodów drewnianych klatki schodowej w budynku mieszkalnym zlokalizowanym na posesji przy ul. A 20a w Ł. zgodnie z zaleceniami przedłożonego orzeczenia o stanie technicznym. Rozstrzygnięcie to zostało następnie utrzymane w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], Nr [...], znak: [...]. Wyrokiem z dnia 6 maja 2005 r., sygn. akt II SA/Łd 472/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę na decyzję organu szczebla wojewódzkiego. Dalej organ odwoławczy wskazał, iż redakcja sentencji decyzji organu stopnia powiatowego rozstrzygnięcia budzi zastrzeżenia. Zdaje się bowiem sugerować, że przedmiotem postępowania był wyłącznie stan techniczny podestu przed drzwiami wejściowymi, nie zaś stan techniczny budynku mieszkalnego jako całości. Jednak biorąc pod uwagę, że po rozszerzeniu postępowania organ szczebla powiatowego zgromadził materiał dowodowy i szczegółowo przeanalizował w uzasadnieniu decyzji stan techniczny całości obiektu budowlanego, zaś stwierdzone nieprawidłowości dotyczą wyłącznie stanu technicznego podestu pod schodami, [...]WINB uznał, że nieprecyzyjność sentencji nie uzasadnia skorzystania przez organ II instancji z uprawnień kasacyjnych przyznanych normą art. 138 § 2 k.p.a. Organ II instancji uznał jednak za niezbędne uchylenie rozstrzygnięcia organu szczebla powiatowego w części dotyczącej terminu i wyznaczenie nowego terminu wykonania nałożonego obowiązku, ponieważ w czasie toczącego się postępowania odwoławczego termin ten uległ w znacznej części wyczerpaniu. Dlatego też należało skorzystać z unormowań art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i orzec o jego zmianie. Następnie odnosząc się do żądania odwołujących nałożenia obowiązku wyłącznie na "inwestora" wadliwie wykonanego wykończenia podestu, organ szczebla wojewódzkiego wyjaśnił, że zgodnie z normą art. 3 pkt 7 ustawy Prawo budowlane pod pojęciem "roboty budowlane" należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Prac polegających na obłożeniu schodów zewnętrznych płytkami kuchennymi nie można zakwalifikować jako robót budowlanych, bowiem stanowią one bieżącą konserwację w rozumieniu art. 3 pkt 8 ustawy Prawo budowlane. Tym samym nie ma możliwości prowadzenia postępowania w trybie art. 50-51 ustawy Prawo budowlane, a co za tym idzie nakładania obowiązków na inwestora, bowiem możliwości takiej nie przewiduje norma art. 61 w związku z art. 66 ustawy Prawo budowlane. Tym samym bez znaczenia jest "kto i kiedy dokonał obłożenia podestu płytkami kuchennymi". Nadto organ wyjaśnił, że istota współwłasności polega na tym, że własność tej samej rzeczy (w niniejszej sprawie części budynku mieszkalnego jednorodzinnego poza wyodrębnionymi lokalami mieszkalnymi) przysługuje niepodzielnie kilku osobom, jest to zatem prawo niepodzielne przysługujące współwłaścicielom (art. 195 i nast. ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny). Współwłasność to prawo własności składające się z zespołów udziałów. Żadnemu ze współwłaścicieli nie przysługuje odrębne, a zarazem wyłączne (skuteczne erga omnes i erga partes) prawo podmiotowe do wydzielonej fizycznie części rzeczy. Oznacza to zatem, iż nałożone przez organ obowiązki obciążają wszystkich współwłaścicieli nieruchomości. Nakładając wówczas obowiązek wynikający z art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane na współwłaścicieli, organ nie może kierować się np. wielkością udziałów we współwłasności. Rozstrzygnięcie to nie może być również uzależnione od ustalenia, który ze współwłaścicieli obiektu budowlanego przyczynił się w większym lub mniejszym stopniu do określonego stanu technicznego obiektu. Ustalenie tych okoliczności nie leży w kompetencji organów administracji publicznej, w związku z czym nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie wydane w trybie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Ewentualne rozstrzyganie sporu co do stopnia zawinienia poszczególnych współwłaścicieli w kwestii niewypełnienia obowiązku dbania o właściwy stan techniczny obiektu budowlanego i dochodzenie odszkodowania z tego tytułu może być poddane ocenie właściwego sądu powszechnego w postępowaniu cywilnym. Odnosząc się do zarzutu podniesionego przez pełnomocnika J. S., że nie ustalono czy nieprawidłowości stanu technicznego "powstały na skutek czynników dotyczących ich użytkowania czy powstałych już na etapie procesu budowlanego i zastosowania niewłaściwego materiału budowlanego" organ II instancji podkreślił, że w całym postępowaniu strony nie kwestionowały daty wykonania powyższych prac podanej przez T. P.. Biorąc również pod uwagę okres budowy przedmiotowego budynku (80 lat temu), w kontekście dostępności i wzornictwa zastosowanych płytek ceramicznych, oczywistym jest, że nie zostały one ułożone na etapie procesu inwestycyjnego. Nie ma możliwości odniesienia się do zarzutu adw. A. J., co do "podania niewłaściwej podstawy prawnej decyzji" bowiem nie skonkretyzowano na czym niewłaściwość ta miałaby polegać. Podkreślić należy, że podana podstawa prawna zgodna jest z regułami prawidłowej subsumpcji i odpowiada treści rozstrzygnięcia. Kompletnie chybiony jest natomiast zarzut naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 poprzez "wydanie decyzji z dnia [...] i następnie po jej uchyleniu decyzji z dnia [...] przez tę samą osobę", co zdaniem pełnomocnika profesjonalnego "dyskwalifikuje ją w obrocie prawnym". Zgodnie z normą art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Norma ta- jak wprost wynika z jej brzmienia- nakazuje wyłączenie od rozpatrzenia sprawy pracownika organu administracji publicznej, który brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji w niższej instancji lub w tej samej instancji. Zakres jej stosowania ogranicza się tylko do pracowników organów rozpatrujących środki zaskarżenia od decyzji administracyjnych (odwołanie, wniosek o ponowne rozpatrzenia sprawy i odpowiednio zażalenia). Po uchyleniu decyzji administracyjnej przez organ odwoławczy i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji nie ma już zaskarżonej" decyzji. Pracownik organu I instancji nie podlega wyłączeniu od sprawy z tego powodu, że brał udział w wydaniu decyzji, która została uchylona, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. Na ostateczną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego skargi do sądu administracyjnego złożyli Z. S. kwestionując zaskarżone rozstrzygnięcie oraz J. S., reprezentowana przez adw. A. J., która zaskarżyła w całości powyższą decyzję, zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania tj. art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji z dnia [...] i następnie po jej uchyleniu decyzji z dnia [...] przez tego samego pracownika organu administracyjnego oraz naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 77 i 80 k.p.a. poprzez brak rozważenia całokształtu materiału dowodowego, a w szczególności nie wzięcie pod uwagę kto i kiedy dokonał obłożenia schodów zewnętrznych płytkami. Skarga Z. S. została zarejestrowana pod sygnaturą akt II SA/Łd 609/16, zaś skarga J. S. pod sygnaturą akt II SA/Łd 610/16. W odpowiedzi na skargi [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniósł o oddalenie skargi. Postanowieniem z dnia 7 marca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi połączył obie sprawy w trybie art. 111 § 1 p.p.s.a. w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skargi nie zawierają zarzutów zasługujących na ich uwzględnienie.. Całkowicie pozbawiony podstaw jest zarzut naruszenia normy art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Zgodnie z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od postępowania w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Przepis ten odnosi się zatem do wyłączenia pracownika przy rozpatrywaniu sprawy w trybie odwoławczym, a także w trybie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Nie dotyczy on jednak wydawania innych decyzji dotyczących tej samej strony (vide wyrok NSA z 5 października 2016 roku, sygn. akt I OSK 329/15, LEX nr 2177220). Ustawodawca nie zdecydował się jednak na wprowadzenie "automatycznego" wyłączenia od ponownego rozpoznania sprawy po uchyleniu decyzji (vide: wyrok NSA z dnia 10 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 1117/15, LEX nr 2082437). Należy zatem zgodzić się z organem odwoławczym, że przepis ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie Sąd w pełni podziela argumentację przytoczoną w tym zakresie przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego. . Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji wskazać należy, że kwestie zachowania we właściwym stanie technicznym substancji obiektu budowlanego reguluje art. 61 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany: 1) utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2; 2) zapewnić, dochowując należytej staranności, bezpieczne użytkowanie obiektu w razie wystąpienia czynników zewnętrznych oddziałujących na obiekt, związanych z działaniem człowieka lub sił natury (...), w wyniku których następuje uszkodzenie obiektu budowlanego lub bezpośrednie zagrożenie takim uszkodzeniem, mogące spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska. W przytoczonym przepisie ustawodawca określił obowiązki właściciela obiektu budowlanego oraz zarządcy danej nieruchomości w zakresie zapewnienia prawidłowego stanu technicznego użytkowanego obiektu. Właściwy stan techniczny pozwoli bowiem na uznanie, że obiekt jest użytkowany w sposób prawidłowy i nie dopuszcza się do jego nadmiernego zużycia wywołanego użytkowaniem zgodnym z jego przeznaczeniem. Ponadto adresaci tej normy zobowiązani zostali do zapewnienia bezpiecznego użytkowania obiektu w sytuacjach jego uszkodzenia czy też zagrożenia takim uszkodzeniem spowodowanego działaniem sił człowieka lub natury, które powoduje zagrożenie dla bezpieczeństwa życia lub zdrowia ludzi. Skutki niewykonywania obowiązków wymienionych w art. 61 ustawy Prawo budowlane określone zostały w art. 66 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, który stanowi, że w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Natomiast "nieodpowiedni stan techniczny", o którym mowa w przywołanym przepisie to stan, który jest wynikiem niewłaściwego użytkowania obiektu, powstały wskutek zużycia pewnych jego elementów, pogorszenia substancji, braku remontów, właściwej dbałości o stan techniczny (vide: wyrok NSA z dnia 6 października 2015 r., sygn. akt II OSK 264/14, LEX nr 1987163). Organ nadzoru budowlanego na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane uzyskuje kompetencje do nakazania stronom określonego zachowania, które pozwoli usunąć stwierdzone nieprawidłowości w funkcjonowaniu obiektu budowlanego. Usunięcie nieprawidłowości może nastąpić poprzez wszelkie adekwatne i racjonalne działania obliczone na likwidację stanu, który stał się podstawą wydania decyzji. Zatem celem art. 66 ustawy Prawo budowlane jest doprowadzenie do zapewnienia właściwego, bezpiecznego stanu technicznego istniejących obiektów budowlanych oraz użytkowania ich w sposób niezagrażający wskazanym w ustawie dobrom chronionym. W związku z regulacją mającą spełnić powyższy cel nie mają znaczenia okoliczności, które doprowadziły do sytuacji spełniających przesłanki określone w tym artykule. Organ nadzoru budowlanego orzekający na podstawie tej regulacji nie ma więc uprawnień do badania przyczyn powstania nieodpowiedniego stanu technicznego budynku. Nie ma podstaw, aby badać również, kto ponosi odpowiedzialność za stwierdzony stan. Nałożenie obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w żadnym razie nie jest powiązane z przyczynami powodującymi powstanie przesłanek zastosowania nakazu. Na zastosowanie nakazu nie wpływa też okoliczność, czy i w jakim stopniu adresat decyzji jest winny powstania przesłanek zobowiązujących organ nadzoru budowlanego do wszczęcia postępowania i zakończenia go odpowiednim nakazem (vide: wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 838/14, LEX nr 1989248). Tym samym nie mogą odnieść skutku zarzuty skarżącej, iż wadą postępowania było nieustalenie, czy stan podestu i płytek jest wynikiem legalnego czy też nielegalnego działania osób wykonujących prace. Z zarzutów skargi wynika, że skarżący nie kwestionują złego stanu podestu, jednak nie zgadzają się z tym, że organ uczynił z nich adresatów zaskarżonej decyzji, zamiast skierować ją wyłącznie do osoby odpowiedzialnej za "obłożenie schodów zewnętrznych płytkami". Należy jeszcze raz podkreślić, iż do zastosowania art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane nie jest konieczne wyjaśnienie, kto ponosi winę za zaistniały stan rzeczy Wskazać należy nadto, że wynikający z art. 61 ustawy Prawo budowlane obowiązek utrzymania obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym i estetycznym ciąży na wszystkich współwłaścicielach obiektu. Oznacza to, że obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, o którym mowa w art. 66 ust. 1 tej ustawy powinien zostać nałożony na wszystkich współwłaścicieli łącznie - nie można nim obciążyć tylko jednego lub wyłącznie niektórych współwłaścicieli. Przedmiotem decyzji wydanej na podstawie art. 66 ust. 1 ustawy prawo budowlane jest bowiem jeden obowiązek i każdy ze współwłaścicieli obiektu budowlanego jest w jednakowym stopniu odpowiedzialny za jego realizację w całości. Rozłożenie ciężaru kosztów remontów i napraw, a także - przeprowadzenia poszczególnych prac jest sprawą współwłaścicieli budynku, a w razie sporu - sprawą cywilną, nienależącą do kompetencji organów nadzoru budowlanego. Ta sama zasada obowiązuje w przypadku egzekucji obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym obiektu budowlanego (vide: wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 1014/14, LEX nr 1999999). Zakres niezbędnych ustaleń jest odmienny, gdy organ prowadzi postępowanie w trybie art. 666 ustawy Prawo budowlane, niż w przypadku postępowania prowadzonego w trybie art. 50 – 51 tej ustawy. Przy tym , jak trafnie zauważył organ odwoławczy, brak było podstaw, aby w prowadzić postępowanie w trybie art. 50 – 51 ustawy Prawo budowlane w tym konkretnym stanie faktycznym, gdy stwierdzono zły stan techniczny materiału użytego do pokrycia podestu. Rację ma organ II instancji, gdy wskazuje,. Że położenie płytek podłogowych/posadzkowych to prace o charakterze bieżącej konserwacji, nie polegające reżimowi art. 50 – 51 Prawa budowlanego. Tak więc w niniejszym postępowaniu istotne było tylko ustalenie, że stan budynku nie spełnia wymagań co do stanu technicznego, a tę okoliczność potwierdził między innymi sporządzony protokół z oględzin i wnioski w nim zawarte. W ocenie Sądu organy orzekające w niniejszej sprawie uczyniły zadość obowiązkowi wyjaśnienia wszystkich okoliczności, zebrania i rozważenia całego zebranego materiału dowodowego. Zebrane dowody w pełni potwierdziły zły stan podestu, sygnalizowany zresztą przez oboje skarżących, wszak postępowanie wszczęte zostało jaklo reakcja organu nadzoru budowlanego na pismo Z. S., informujące o niebezpiecznym stanie podestu. Nie jest uzasadnione natomiast oczekiwanie, że stan techniczny podestu winna potwierdzać ekspertyza techniczna. Poczynione przez organ ustalenia co do stanu podestu - pęknięcia, ubytki płytek, użycie niewłaściwego materiału (płytki kuchenne na powierzchni zewnętrznej) nie wymagają wiedzy specjalistycznej, ponadto pracownicy organu nadzoru budowalnego posiadają niezbędny zakres wiedzy technicznej dla stwierdzenia stanu technicznego badanej części budynku. Reasumując, przyjąć należy, że poczynione w tej sprawie ustalenia faktyczne i prawne, dokonane przez organy administracji publicznej, wynikały z prawidłowej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i były zgodne z przepisami prawa materialnego obowiązującymi w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Z tych względów - zdaniem Sądu - skargi J. S. i Z. S. nie zasługują na uwzględnienie. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. JK