II SA/Łd 613/01

Dnia 16 kwietnia 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Ewa Markiewicz Sędziowie: Sędzia NSA Zygmunt Zgierski Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Protokolant : Arkadiusz Widawski po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2004 roku na rozprawie przy udziale - sprawy ze skargi Administracji Nieruchomościami Ł.-G. "P." Filia K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ochrony przeciwpożarowej postanawia umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi. Decyzją z dnia [...] [...] Komendant Wojewódzki Straży Pożarnej w Ł. na podstawie art.. 138 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ) w związku z art.. 27 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej ( Dz. U. z 1991 r. Nr 88, poz. 400 z późn. zmianami ) po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez dyrektora Administracji Nieruchomościami Ł. - G. “K. " w Ł. od decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. z dnia [...] , nakazującej pani dyrektor w/w Administracji doprowadzenie do pełnej sprawności technicznej instalacji elektrycznej i odgromowej w budynku mieszkalnym Wspólnoty Mieszkaniowej w Ł. , przy ul. A. 31 B. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w trakcie kontroli przeprowadzonej w budynku położonym w Ł. przy ul. A. 31 B , zarządzanym przez Administrację Nieruchomościami Ł. - G. “K. " w Ł. stwierdzono konieczność wykonania remontu instalacji elektrycznej w piwnicach budynku, remontu instalacji odgromowej oraz uzupełnienia brakującego osprzętu na klatkach schodowych, co stanowiło podstawę faktyczną wydania przez Komendanta Miejskiego Straży Pożarnej w Ł. decyzji z dnia [...] W dniu 22.01.2001 r. wpłynęło odwołanie M. M. - dyrektora Administracji Nieruchomościami Ł. -G. “K. " w Ł. od powyższej decyzji, w którym zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art.. 61 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz § 55, 56, 57 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16.08.1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych ( Dz. U. Nr 74, poz. 836 ) w związku z art. 14 i 22 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali ( Dz. U. Nr 85, poz. 388 ze zmianami ). W odwołaniu skarżąca domagała się zmiany zaskarżonej decyzji poprzez zobowiązanie do jej wykonania Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A. 31 B, a nie podmiotu sprawującego zarząd nieruchomością, a nadto zmian terminu wykonania decyzji. Komendant Wojewódzki Straży Pożarnej w Ł. stwierdził, że zarzut naruszenia prawa materialnego jest całkowicie bezpodstawny, jako że art. 61 Prawa budowlanego jednoznacznie wskazuje właściciela lub zarządcę obiektu, jako osoby zobowiązane do utrzymania go m. innymi w należytym stanie technicznym i estetycznym. Faktem jest, że na podstawie art..14 powołanej w odwołaniu ustawy o własności lokali skarżąca w ramach kosztów zarządu ma za zadanie wykonywać m. innymi remonty i bieżącą konserwacje budynku. Niemniej jednak kierowanie sprawami wspólnoty mieszkaniowej nie może ograniczać się do obowiązków wchodzących w koszty zarządu. Art.. 22 w/w ustawy pozwala bowiem zarządcy na wykonywanie prac wykraczających poza zarząd zwykły, po uprzednim uzyskaniu zgody wspólnoty mieszkaniowej. W obu przypadkach koszty ponosi wspólnota mieszkaniowa i nie koliduje to z zapisami § 55, 56, 57 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych ( Dz. U. Nr 74, poz. 836 ). W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Ośrodka Zamiejscowego w Ł. , Gmina Ł. , Administracja Nieruchomościami Ł. - G. “K. " w Ł. wniosła o uchylenie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Straży Pożarnej w Ł. oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Miejskiego Straży Pożarnej w Ł. z dnia [...] , a nadto o zasądzenie kosztów postępowania zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. art.. 61 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( tekst jednolity- Dz. U. Nr 106 z 2000 r., poz. 1126 ), § 55, 56, 57 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych ( Dz. U. Nr 74, poz. 836 ) w związku z art. 14 i 22 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali ( Dz. u. Nr 85, poz. 388 z późn. zmianami ). W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że w myśl art. 14 powołanej ustawy o własności lokali wydatki na remonty i bieżącą konserwację wchodzą w skład kosztów zarządu nieruchomością wspólną, zaś zgodnie z art. 22 tej ustawy ustalanie wysokości opłat na pokrycie kosztów zarządu stanowi czynność przekraczającą zwykły zarząd i wymaga podjęcia stosownej uchwały właścicieli lokali wyrażającej zgodę na dokonanie tych czynności. W tym stanie rzeczy nałożenie obowiązku wykonania prac remontowych, jako przekraczających zakres zwykłego zarządu na zarządcę nieruchomości, a nie na jej właścicieli nie jest prawidłowe. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Ł. wniósł o jej oddalenie jako całkowicie bezzasadnej z przyczyn wskazanych już w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Stwierdził, że nie nastąpiło naruszenie powołanych w skardze przepisów prawa, a wobec bezspornego ustalenia zagrożenia pożarowego na terenie będącej przedmiotem zarządu nieruchomości, decyzja jest prawidłowa. W piśmie procesowym złożonym w toku postępowania odwoławczego Administracja Nieruchomościami Ł. – G. "P. " wyjaśniła, że na mocy uchwały Nr [...] Zarządu Miasta Ł. z dnia [...] w sprawie nieodpłatnego przekazania mienia oraz należności i zobowiązań a także dokumentacji księgowej zakładu budżetowego pod nazwą Administracja Nieruchomościami Ł. – G. "K. " do zakładu budżetowego pod nazwą Administracja Nieruchomościami Ł. – G. "P. " jest następcą prawnym Administracji Nieruchomościami Ł. – G. "K. " i popierała skargę wniesiona przez poprzednika prawnego. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ), Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli ( m. innymi ) skarżący cofnął skargę ( pkt 1 ) oraz gdy "postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe" ( pkt 3 ). Tego rodzaju sytuacja bezprzedmiotowości postępowania sądowego wystąpiła w sprawie niniejszej. Należy przy tym wyjaśnić, że wobec użycia w powołanym przepisie art. 161 § 1 pkt 3 cyt. ustawy określenia "stało się", bezspornie chodzi o przyczyny, które w chwili złożenia skargi w danej sprawie nie istniały, a wystąpiły dopiero w toku rozpoznania sprawy. Nie ulega wątpliwości, że przed rozpoznaniem skargi w sprawie niniejszej strona skarżąca utraciła przymiot "zarządcy" przedmiotowej nieruchomości w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane ( Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm. ). Kwestionowana decyzja została bowiem skierowana do podmiotu ( jednostki organizacyjnej ), która w dacie wydania tej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej była "zarządcą" tej nieruchomości, o którym mowa w art. 61 i 62 ( i następnych – w rozdziale 6 "Utrzymanie obiektów budowlanych" ) powołanej ustawy – Prawo budowlane. Zakres kontroli sądowoadministracyjnej wyznaczają przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) oraz art. 145 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ich świetle sąd administracyjny jest uprawniony do oceny legalności decyzji administracyjnych ( zgodności z prawem ), a uwzględnienie skargi następuje tylko w razie stwierdzenia przez sąd naruszeń prawa określonych w art. 145 powołanej ustawy. W nawiązaniu do treści skargi podkreślenia wymaga, że zgodnie z powołanymi przepisami sądowa kontrola decyzji administracyjnych polega na ich ocenie w zakresie zgodności z prawem. Sąd administracyjny rozstrzygając o środkach usunięcia naruszenia prawa niezbędnych do załatwienia sprawy, nie może jednakże wykraczać poza jej granice wyznaczone żądaniem strony i prawnymi jej podstawami. W niniejszej sprawie, po zmianie jej stanu faktycznego i prawnego, co nastąpiło już po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, merytoryczne dokonanie przez sąd oceny legalności kwestionowanej decyzji nastąpiłoby z naruszeniem tej zasady. W tych okolicznościach niniejszej sprawy, nawet wzruszenie przez sąd zaskarżonej decyzji nie doprowadziłoby do uzyskania przez stronę skarżącą zarówno decyzji pozytywnej jak i negatywnej, lecz jedynie decyzji o umorzeniu postępowania administracyjnego. Nie dawałoby także podstawy do roszczenia o odszkodowanie z art. 287 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu... . Należy przy tym wyjaśnić, że strona skarżąca nie wnosiła w skardze o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ani też nie zarzuciła, że wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa. Powyższe oznacza, że dokonanie oceny legalności przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji w stanie faktycznym i prawnym, który ustalił się już po wniesieniu skargi stało się bezprzedmiotowe. Z tych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i art. 160 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm. ) orzeczono, jak w postanowieniu.