II SA/Łd 614/13

Dnia 11 września 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Protokolant sekretarz Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2013 roku sprawy ze skargi S. O. i A. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji postanawia 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 2. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżącym S. O. i A. O. solidarnie kwotę 500 (pięćset) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego w dniu 3 czerwca 2013 roku i zaewidencjonowaną pod poz. [...]. LS Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją, dnia [...] [...] [...], na podstawie art.138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267), w związku z art. 59 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 2012r., poz.647 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...], którą ustalono dla A Spółki z o.o. w Ł. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie oraz przebudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na budynek mieszkalny wielorodzinny z garażem wielostanowiskowym i urządzeniami budowlanymi, przewidzianej do realizacji na działce nr 664 przy ul. A 10 w Ł.. Powyższą decyzję S. O. i A. O. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając jej naruszenie: 1) art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 1) i pkt 5) i ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w związku z § 5 ust. 2, § 6 ust. 2, § 7 ust. 1 i § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. nr 164, poz. 1588), poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że w sprawie dopuszczalne jest ustalenie warunków zabudowy dla wskazanej inwestycji pomimo, że ustalone warunki i szczegółowe zasady zabudowy i zagospodarowania terenu są sprzeczne z przepisami odrębnymi; 2) art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 1) ustawy, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w sprawie dopuszczalne jest ustalenie warunków zabudowy dla wskazanej inwestycji pomimo, że nowa zabudowa nie będzie stanowić kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 3) art. 107 § 1 i § 2 i art. 109 § 1 k.p.a., w związku z § 3 i § 9 rozporządzenia niedoręczenia jej zgodnie z wymogami przepisów prawa powszechnie obowiązującego, co ogranicza prawo kontroli decyzji przez strony postępowania; 4) art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 k.p.a.; 5) interesu prawnego skarżących z uwagi na okoliczność, że dotyczy w szczególności stanowiących ich własność nieruchomości przy ul. B 3 w Ł. - sąsiedniej wobec nieruchomości przy ul. A 10 w Ł.. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, argumentując jak w treści zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 9 września 2013r. skarżący cofnęli skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd zobowiązany jest uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z kolei stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności powodujące konieczność uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne. W tej sytuacji uznać należało cofnięcie skargi przez skarżących za dopuszczalne i skuteczne. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. O zwrocie wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. a.bł.