II SA/Łd 614/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Michał Zbrojewski po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej R. W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 sierpnia 2025 r. sygn. akt II SA/Łd 614/25 w sprawie ze skargi R. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 9 lipca 2025 r. znak: KO.441.47.2025 w przedmiocie uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia rodzinnego w formie zasiłku pielęgnacyjnego postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. dc Postanowieniem z 28 sierpnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. skargę R. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z 9 lipca 2025 r., znak: KO.441.47.2025 w przedmiocie uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia rodzinnego w formie zasiłku pielęgnacyjnego z uwagi na niedopuszczalność jej wniesienia. Odpis powyższego postanowienia wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o prawie, sposobie i terminie wniesienia skargi kasacyjnej został doręczony 8 września 2025 r. (vide: potwierdzenie odbioru, k. 71 akt sądowych). Pismem z 14 września 2025 r. R. W., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, wniósł sporządzone osobiście pismo zatytułowane "Wniosek o stwierdzenie nieważności postanowienia wznowienie postępowania – II SA/Łd 614/25", potraktowane zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z 15 września 2025 r. jako skarga kasacyjna od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 28 sierpnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 173 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z kolei zgodnie z art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2-3. Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 175 § 2 p.p.s.a.). Przepisu § 1 nie stosuje się także wtedy, gdy stroną postępowania jest Prezes Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, a także wówczas, gdy czynności w postępowaniu za organy administracji rządowej, państwowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej lub Skarb Państwa podejmowane są przez Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej (art. 175 § 2a p.p.s.a.). Skarga kasacyjna może być również sporządzona przez: 1) doradcę podatkowego – w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami; 2) rzecznika patentowego – w sprawach własności przemysłowej (art. 175 § 3 p.p.s.a.). W myśl art. 177 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Natomiast zgodnie z art. 178 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że przez pojęcie "sporządzenie skargi kasacyjnej" należy rozumieć zarówno jej napisanie, jak i podpisanie, ponieważ to podpis wprost wskazuje osobę, która ją sporządziła (por. postanowienia NSA: z 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 859/04 oraz z 15 maja 2008 r., sygn. akt II GSK 503/07, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej jako: "CBOSA"). Jedynie podpis złożony pod skargą kasacyjną potwierdza z punktu widzenia sądu oceniającego jej dopuszczalność, że przy konstruowaniu tego środka zaskarżenia brał udział, zgodnie z obowiązkiem nałożonym przez art. 175 p.p.s.a., uprawniony fachowy podmiot (por. postanowienie NSA z 18 grudnia 2006 r., sygn. akt I FZ 548/06, CBOSA). Brak podpisu osoby składającej skargę jest co prawda brakiem usuwalnym, jednakże sporządzanie skargi kasacyjnej przez podmiot nieuprawniony jest brakiem nieusuwalnym, skutkującym odrzuceniem skargi kasacyjnej jako niedopuszczalnej. Brak zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego przy sporządzeniu skargi kasacyjnej jest zatem brakiem, który nie podlega uzupełnieniu i skutkuje odrzuceniem skargi kasacyjnej na podstawie art. 178 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z 27 sierpnia 2010 r., sygn. akt II ONP 1/10 oraz z 4 stycznia 2012 r., sygn. akt I OZ 1088/11, CBOSA). Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1-3 p.p.s.a.). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający sądowi drugiej instancji dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia. Ustawodawca, wprowadzając w art. 175 § 1-3 p.p.s.a. wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez prawnika profesjonalistę kierował się przede wszystkim potrzebą udzielenia stronie, która nie zgadza się z zapadłym w jej sprawie orzeczeniem sądu pierwszej instancji, pomocy prawnej ze strony osób posiadających odpowiednią wiedzę prawniczą (por. postanowienia NSA: z 8 stycznia 2014 r., sygn. akt II GZ 776/13; z 22 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 730/14; z 20 maja 2016 r., sygn. akt I FSK 2071/14 oraz z 22 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 1846/15, CBOSA). Sporządzenie skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego albo osoby wymienione w art. 175 § 2-3 p.p.s.a. z zachowaniem określonych wymogów jest zatem warunkiem koniecznym dopuszczalności tego środka odwoławczego. W realiach rozpoznawanej sprawy odpis postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi kasacyjnej w tym, że skarga kasacyjna, pod rygorem odrzucenia, powinna być sporządzona przez pełnomocnika będącego: adwokatem, radca prawnym, albo doradcą podatkowym – w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami albo rzecznikiem patentowym – w sprawach własności przemysłowej został doręczony 8 września 2025 r. Sąd stwierdził, że wniesiona skarga kasacyjna nie spełnia wymogu w postaci zachowania tzw. "przymusu adwokacko-radcowskiego" określonego w art. 175 § 1 p.p.s.a., albowiem nie została sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem albo radcą prawnym. Skarżący nie wykazał, aby legitymował się uprawnieniami zawodowymi, które umożliwiają samodzielne jej sporządzenie. Nie ulega zatem wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie brak jest okoliczności pozwalających stwierdzić, że skarżący jest jedną z osób wymienionych w art. 175 p.p.s.a., zatem skarga kasacyjna sporządzona osobiście przez skarżącego jest niedopuszczalna, nie podlega merytorycznemu rozpoznaniu i należy ją odrzucić. Jednocześnie Sąd zauważa, że skarżący, wobec przyznania mu prawa pomocy poprzez ustanowienie pełnomocnika, jest obecnie reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi działając na podstawie art. 178 w zw. z art. 175 § 1 p.p.s.a. odrzucił skargę kasacyjną jako niedopuszczalną. ds