II SA/Łd 615/12

Dnia 13 lipca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2012 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A.P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi A. P. na postanowienie Ł. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] roku nr [...], znak [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. B.C. W dniu 24 maja 2012 r. A.P. reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Ł. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] r. nr [...], znak [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia, wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że po wydaniu zaskarżonego postanowienia, Ł. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], znak [...] uchylił w całości postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] r. nr [...], znak [...] oddalające zarzuty zgłoszone przez zobowiązaną w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej w oparciu o decyzję w przedmiocie rozbiórki. Zarzuty dotyczyły przedwczesności prowadzenia egzekucji administracyjnej wobec faktu, iż w związku z decyzją podlegającą wykonaniu w postępowanie egzekucyjnym toczy się postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania zainicjowane przez jednego ze współwłaścicieli nieruchomości, której dotyczy decyzja, co może mieć wpływ na interesy zobowiązanej w postępowaniu egzekucyjnym. Tym samym, kwestia zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym nie została ostatecznie rozstrzygnięta przed złożeniem niniejszej skargi, co w oczywisty sposób może mieć wpływ na wynik niniejszego postępowania, w szczególności okoliczności wykonania postanowienia przed rozstrzygnięciem zarzutów i szkody z tym związanej, którą może ponieść zobowiązana. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc jednocześnie że postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] ŁWINB w Ł. odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] 2009 r. nr [...] o nakazie rozbiórki. Od powyższego postanowienia zostało wniesione zażalenie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zaś obecnie oryginały akt administracyjnych dotyczących postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] r. nr [...] znajdują się w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie w związku ze skargą na rozstrzygniecie organu centralnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270), przywoływanej dalej w treści jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast art. 61 § 3 powołanej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z treści cytowanego przepisu wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy i może nastąpić tylko na wniosek strony skarżącej, w którym uprawdopodobni istnienie przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 powołanej ustawy. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo: 1) wyrządzenia znacznej szkody lub 2) spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Inicjatywa zaś do wykazania okoliczności potwierdzających istnienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji przysługuje stronie skarżącej (por. postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2004 roku, FZ 138/04, niepubl.). Podkreślić przy tym trzeba, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2012 r. sygn. akt II FSK 1684/11 - LEX nr 1110153). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca nie uzasadniła bowiem, dlaczego w jej ocenie w przypadku wykonania zaskarżonego postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji lub postanowień jest uzasadnione. Skarżąca jako uzasadnienie wniosku wskazała na toczące się postępowanie administracyjne w przedmiocie zarzutów do postępowania egzekucyjnego i postępowanie sądowoadministracyjne przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją ŁWINB z dnia [...]2009 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki, co do której toczy się postępowanie egzekucyjne, w ramach którego zostało podjęte zaskarżone postanowienie, nie precyzując jednak jakie to konkretnie okoliczności świadczą o zaistnieniu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Na marginesie podnieść trzeba, że rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia nie jest uzależnione od zasadności samej skargi. Rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia abstrahuje bowiem od ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej. Podejmowane jest na wstępnym etapie postępowania, gdy brak jest podstaw do wyrokowania o zasadności skargi. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu. B.C.