II SA/Łd 616/05

Dnia 17 października 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Czesława Nowak-Kolczyńska, Sędzia WSA: Barbara Rymaszewska (spr.), Sędzia WSA: Joanna Sekunda-Lenczewska, Protokolant: referent stażysta Aneta Brzezińska, po rozpoznaniu w dniu 3 października 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi A. B. o wymierzenie Dyrektorowi Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł. grzywny wobec bezczynności po wyroku uchylającym decyzję w przedmiocie odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej w sprawie sygn. akt II SA/Łd 162/04 oddala skargę. II SA/Łd 616/05 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 5 października 2004 r., sygn. akt II SA/Łd 162/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie zmiany własnej decyzji z dnia [...], Nr [...] ustalającej wysokość opłaty za pobyt C. B. w domu pomocy społecznej. W dniu 4 maja 2005 r. A. B., następca prawny C. B., która zmarła w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. skargę o wymierzenie Dyrektorowi Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł. grzywny wobec bezczynności po wyżej wskazanym wyroku uchylającym. W dniu 28.02.2005r. skarżąca wystąpiła do Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł. o wydanie nowej, zgodnej z prawem decyzji. Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł. nie zajął żadnego stanowiska mimo upływu trzydziestodniowego terminu, otrzymała pismo z datą 5 kwietnia 2005 r., w którym poinformowano ją, że z uwagi na stopień skomplikowania przedmiotowej sprawy stosowna decyzja podjęta zostanie w terminie późniejszym. W ocenie A. B. jest to ewidentne lekceważenie wyroku Sądu. W odpowiedzi na skargę dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł. wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Organ wskazał, że po wyroku z dnia 5 października 2004 r. zwrócił się pismem z dnia 21 grudnia 2004 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. o zwrot akt sprawy. Akta zostały zwrócone w dniu 17 marca 2005 r. Pismami z dnia 22 grudnia 2004 r. oraz z dnia 4 maja 2005 r. informował A. B. , że wydanie przedmiotowej decyzji możliwe będzie po złożeniu prawomocnego postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku po zmarłej C. B.. Nadto, w związku z faktem, że pisma kierowane do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej podpisuje A. B. z adnotacją, że reprezentuje również pozostałych następców prawnych: P. B., B. B., W. B. oraz G. L., wezwano skarżącą do przedstawienia stosownego pełnomocnictwa. Organ podkreślił, że zarówno postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku po C. B., jak i pełnomocnictwo do reprezentowania pozostałych następców prawnych przez skarżącą, nie zostały złożone i nie ma w związku z tym możliwości wydania decyzji w przedmiotowej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz. U. Nr 153, poz.1270, dalej w skrócie ustawa o p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W niniejszej sprawie podstawę żądania stanowi przepis art. 154 § 1 ustawy o p.s.a., zgodnie z którym w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Uprawnienie określone w cytowanym przepisie ma charakter dyscyplinujący organ administracji publicznej i represyjny w stosunku do tego organu. Wniesienie skargi w tym trybie musi zostać poprzedzone pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Wezwanie to stanowi przesłankę dopuszczalności zaskarżenia sensu stricto. Do wezwania tego analogicznie należy stosować przepisy art. 52 § 4 ustawy o p.s.a.. Oznacza to, iż wezwanie takie może być skierowane do organu w każdym czasie po upływie ustawowego terminu do załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z przepisem art. 35 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki, zaś stosownie do art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Z przebiegu postępowania nie wynika, iż organ I instancji dopuścił się bezczynności. A.B. wprawdzie już w lutym 2005 r. zwracała się o wydanie nowej decyzji w sprawie, ale akta zostały zwrócone organowi I instancji z sądu dopiero w dniu 17 marca 2005r. z tą datą organ miał możliwość podjęcia działań. Organ poinformował skarżącą o tym, iż postępowanie z uwagi na stopień skomplikowania sprawy nie zostanie zakończone w terminie miesiąca, wskazany został nowy termin zakończenia postępowania – 4.05.2005 r. Spełnione zostały zatem wymogi określone w art. 35 § 3 k.p.a.. Stosownie do przepisu art. 36 § 1 k.p.a. organ powiadomił stronę o niezałatwieniu sprawy i wskazał nowy termin. Ponadto w toku postępowania sądowo administracyjnego zmarła C. B.. W jej miejsce zgłosili się następcy prawni, w tym A. B.. Organ dwukrotnie –w grudniu 2004r. i w maju 2005r. wzywał A. B. do złożenia odpisu postanowienia o stwierdzeniu nabycia praw do spadku, czyli dowodów poświadczających legitymację osób, które wstąpiły do postępowania w miejsce zmarłej jak i ich pełnomocnictw. W dniu 4.05.2005r. dodatkowo skarżąca została poinformowana, że decyzja zostanie podjęta po złożeniu przez nią pełnomocnictwa pozostałych osób uczestniczących w postępowaniu oraz Działanie takie jest uprawnione, gdyż organ samodzielnie obowiązany jest ustalić legitymację osób wstępujących do sprawy w roli następców prawnych. Nie można zatem skutecznie postawić organowi zarzutu bezczynności w sprawie. Reasumując stwierdzić należy, iż złożenie skargi w dniu 4 maja 2005r. było w tej sytuacji przedwczesne, nie upłynął bowiem termin dwu miesięcy do załatwienia sprawy, ponadto skarga wpłynęła w ostatnim dniu terminu, wskazanego jako ostateczny termin załatwienia sprawy, zaś organ dodatkowo zobowiązał skarżącą do złożenia dokumentów niezbędnych dla końcowego załatwienia sprawy. Z uwagi na powyższe, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy o p.s.a.