II SA/Łd 616/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2013r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie zamurowania otworu okiennego p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. a.bł. II SA/Łd 616/13 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., po rozpatrzeniu odwołania Z. M., od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] orzekającej o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji tego organu z dnia [...] w sprawie zamurowania otworu okiennego w ścianie wschodniej przybudówki do budynku mieszkalnego, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W dniu 3 lipca 2013r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła, złożona za pośrednictwem organu, skarga Z. M. na przywołaną powyżej decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]. Formułując szereg wniosków procesowych, strona skarżąca wniosła również o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji argumentując, iż wykonanie przedmiotowego aktu może spowodować znaczną szkodę, a nawet nieodwracalne skutki, śmierć człowieka. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl zaś art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przywołanej normy prawnej wynika, że akt, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie wykonania, powinien kwalifikować się do wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza zaś "(...) spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Ten stan w rzeczywistości społecznej, którego spowodowanie nakazuje akt administracyjny, stanowi przedmiot jego wykonania. Przedmiotem wykonania aktu administracyjnego jest więc każde zachowanie się podmiotu zobowiązanego do jego wykonania (adresata aktu), polegające na działaniu, zaniechaniu określonego działania, znoszeniu zachowań innych podmiotów, a nawet świadczenie w rozumieniu prawa cywilnego (np. sumy pieniężnej odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość). Akt administracyjny zostaje wykonany, gdy rzeczywisty stan stosunków społecznych odpowiadać będzie stanowisku określonemu w nim jako odpowiedni." (zob. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 295). Podkreślić należy, iż nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (zob. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 26 lipca 2005r., sygn. akt II SA/Gd 396/05, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy zauważyć trzeba, iż zaskarżona decyzja orzeka o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji w sprawie zamurowania otworu okiennego w ścianie wschodniej przybudówki do budynku mieszkalnego. Zaskarżona decyzja jest rozstrzygnięciem procesowym wydanym po wznowieniu postępowania, opartym na przepisach art. 138 § 1 pkt 1, art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego. Tego rodzaju akt prawny nie zobowiązuje strony do określonego rodzaju zachowania, nie nakłada żadnego uprawnienia. A skoro tak uzasadnione jest stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja jest tego rodzaju aktem prawnym, w stosunku do którego niedopuszczalne jest rozstrzygnięcia o jego wstrzymaniu. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. a.bł.