II SA/Łd 621/13

Dnia 25 marca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2014 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A S.A. Oddział Ł.-Miasto o wyjaśnienie wątpliwości co do treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 grudnia 2013 roku, sygn. akt II SA/Łd 621/13 w sprawie ze skargi A S.A. Oddział Ł.- Miasto na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z części nieruchomości postanawia: odmówić wyjaśnienia wątpliwości co do treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 grudnia 2013 roku, sygn. akt II SA/Łd 621/13. a.bł. Wyrokiem z dnia 16 grudnia 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę A S.A. Oddział Ł.-Miasto na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...], w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z części nieruchomości. Wnioskiem z dnia 12 lutego 2014r. pełnomocnik skarżącej zwrócił się o wyjaśnienie wątpliwości co do treści ww. wyroku oraz jego uzasadnienia. Pełnomocnik skarżącej podniósł, że w uzasadnieniu wyroku sąd wskazał, że w przedmiotowej sprawie oprócz obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy posłużyć się również decyzją lokalizacyjną. Na stronie 9 uzasadnienia wyroku znalazło się bowiem stwierdzenie, że fakt obowiązywania na danym terenie planu miejscowego nie wyklucza możliwości wydania decyzji lokalizacyjnej, która w takiej sytuacji pełni funkcję uzupełniającą w stosunku do planu miejscowego. Ponadto sąd wskazał, że w sytuacji, w której plan nie przewidywał obowiązku zapisów dotyczących inwestycji, zgodnie z treścią art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami inwestor powinien legitymować się decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W ocenie pełnomocnika skarżącej, biorąc pod uwagę, że w przedmiotowej sprawie podstawą prawną – zgodnie z art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami – jest obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, niezrozumiałym jest wskazanie decyzji lokalizacyjnej jako aktu administracyjnego o charakterze uzupełniającym. Zdaniem pełnomocnika skarżącej inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a dopiero w przypadku jego braku – w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zatem samo obowiązywanie planu miejscowego na danym obszarze, wyklucza wydanie decyzji lokalizacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Przepis art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako "p.p.s.a.") przewiduje możliwość wyjaśnienia wątpliwości co do treści wyroku przez Sąd, który go wydał. Należy przez to rozumieć, co jest zgodne z ratio legis komentowanego przepisu, że wniosek o wyjaśnienie wątpliwości rozpoznaje sąd w tym samym składzie, w którym orzekał w sprawie. Artykuł 158 p.p.s.a. jest więc wyjątkiem od zasady wyrażonej w art. 16 § 2 p.p.s.a., że sąd na posiedzeniu niejawnym orzeka w składzie jednego sędziego, chyba że chodzi o wykładnię wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym (B.Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V LEX 2013, postanow. NSA W-wa z dnia 9 lipca 2013 r., sygn. akt II GZ 340/13, Lex nr 1344671). Przedmiotem wykładni w zakresie uzasadnienia orzeczenia mogą być jedynie rzeczywiste wątpliwości co do istoty rozważań. Jednocześnie wyjaśnienie wątpliwości nie może zmierzać do zmian merytorycznych, polegających na ponownej interpretacji uzasadnienia wyroku czy jego poszerzeniu o inne, istotne zdaniem wnioskodawcy, elementy (por. postanowienie NSA z dnia 4 lutego 2005 r., sygn. akt OZ 1312/04, niepubl. oraz postanowienie z dnia 5 kwietnia 2005 r. sygn. akt OZ 1226/04, niepubl.). Wniosek o dokonanie wykładni nie może zmierzać do nowej oceny sprawy pod względem prawnym i faktycznym. Tak zakreślone granice stosowania instytucji wykładni orzeczenia i jego uzasadnienia czynią wniosek strony skarżącej niezasadnym. Treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 grudnia 20132 roku nie może budzić wątpliwości określonych w art. 158 p.p.s.a. Sąd bowiem oddalił skargę na decyzję Wojewody [...], którą w trybie art. 138 §1 pkt 2 k.p.a. odmówiono zezwolenia na ograniczenie korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 § 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami (dalej jako u.g.n.), ograniczenia niezbędnego w ocenie inwestora (strony skarżącej) dla zrealizowania inwestycji celu publicznego. Sąd przyjął w motywach orzeczenia, że obowiązujący w dacie rozstrzygania przez organy miejscowy plan zagospodarowania miasta A. nie przewidywał realizacji inwestycji celu publicznego na terenie działki C. N., co jest równoznaczne z niemożnością skorzystania przez inwestora z uprawnień, jakie daje art. 124 § 1 u.g.n., nie przesądza natomiast generalnie o możliwości realizacji zamierzenia w inny sposób. W uzasadnieniu wyroku istotnie znalazły się sformułowania dotyczące ewentualnej możliwości uzyskania decyzji wydanej w trybie art. 124 § 1 u.g.n. po uzyskaniu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wynikały one z zauważenia przez sąd, że w dacie uchwalania planu miasta A. przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie nakładały na organ uchwałodawczy obowiązku wskazywania terenów przeznaczonych pod realizację inwestycji celu publicznego. Z drugiej strony ustawodawca dla skorzystania z art. przepis art. 124 § 1 u.g.n. wówczas również wymagał albo decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, albo stosownego zapisu planu. Rozważania te istotnie zawierają wychwycone przez stronę skarżącą nieścisłości. Jak już wcześniej jednak wskazano, wyjaśnienie wątpliwości nie może prowadzić do modyfikacji motywów rozstrzygnięcia, ich reinterpretacji, czy wyeliminowaniu błędnych sformułowań. Dostrzeżone wady uzasadnienia podlegałyby ewentualnie sanacji w drodze kontroli instancyjnej. Zważywszy na powyższe wniosku o wyjaśnienie wskazanych w uzasadnieniu wyroku wątpliwości nie można było uwzględnić w trybie art. 158 p.p.s.a. Ponadto wskazane motywy uzasadnienia wyroku nie są w tym zakresie wiążące dla stron, nie są bowiem tymi wytycznymi, o których stanowi przepis art. 141 § 4 p.p.s.a.. Stosownie bowiem do treści powołanego art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Z treści przytoczonego przepisu, jak i z istoty wyroku oddalającego skargę wynika, że uzasadnienie takiego orzeczenia nie zawiera wiążących wskazań co do dalszego działania organu i stron postępowania. Oddalenie skargi oznacza w tym wypadku zakończenie postępowania nie tylko sądowoadministracyjnego, ale również postępowania administracyjnego, wszczętego wnioskiem o udzielenie zezwolenia w trybie art. 124 § 1 u.g.n. Z uwagi na powyższe sąd uznał, że brak przesłanek do zastosowania art. 158 p.p.s.a. i orzekł, jak w sentencji postanowienia. A. P.