II SA/Łd 621/18

Dnia 18 kwietnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2019 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu wniesienia opłaty za nadzór nad punktami odbioru, przetwórstwem i przechowywaniem mleka i produktów mlecznych p o s t a n a w i a: 1. podjąć zawieszone postępowanie sądowoadministracyjne; 2. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 3. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz strony skarżącej A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. kwotę 100 (sto) złotych, uiszczoną tytułem wpisu od skargi, zaksięgowaną w dniu 25 maja 2018 roku, pod poz. [...]. B.A. A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie nakazu wniesienia opłaty za nadzór nad punktami odbioru, przetwórstwem i przechowywaniem mleka i produktów mlecznych. W powyższej skardze pełnomocnik strony skarżącej zaskarżonej decyzji zarzucił: 1.naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a. naruszenie art. 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.) poprzez niezastosowanie tego przepisu i nierozstrzygnięcie na korzyść strony skarżącej niedających się usunąć wątpliwości co do treści przepisu art. 30 ust. 1 pkt 5 lit. d) ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie sposobu ustalania i wysokości opłaty za czynności wykonywane przez Inspekcję Weterynaryjną, sposobu i miejsca pobierania tych opłat oraz sposobu przekazywania informacji w tym zakresie komisji Europejskiej; b. naruszenie art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.,- dalej jako: "k.p.a.") poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej zaskarżonej decyzji, polegające na niewskazaniu przez organ konkretnych czynności (w ramach przepracowanych godzin), za które została wymierzona stronie skarżącej opłata; c. naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób, który nie budzi zaufania uczestnika do władzy publicznej, polegające na zobowiązaniu strony skarżącej do wnoszenia z tego samego tytułu opłat w różnych wysokościach w krótkich odstępach czasu, pomimo braku zmiany okoliczności faktycznych; d. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji pomimo istnienia podstaw do uchylenia decyzji; 2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 30 ust. 1 pkt 5 lit. d) ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 2015 r., poz. 1482 ze zm. – dalej jako: "u.i.w.") w związku z § 6 ust. 1 oraz poz. 14 Załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie sposobu ustalenia i wysokości opłat za czynności wykonywane przez Inspekcję weterynaryjną, sposobu i miejsca pobierania tych opłat oraz sposobu przekazywania informacji w tym zakresie Komisji Europejskiej (Dz. U. z 2013 r., poz. 388 ze zm., - dalej jako: "Rozporządzenie") poprzez niewłaściwe zastosowanie ww. przepisów, polegające na przyjęciu, że strona skarżąca powinna zostać zobowiązana do wniesienia opłaty za nadzór nad zorganizowanymi poza gospodarstwami punktami przetwórstwa mleka pomimo tego, że ustalony stan faktyczny nie uzasadniał zastosowania tych przepisów i zobowiązania strony skarżącej do wniesienia opłaty. Mając na uwadze powyższe pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. z dnia [...]roku. Ponadto wniósł o przeprowadzenie dowodów ze wskazanych dokumentów oraz o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz zwrotu opłaty skarbowej w kwocie 17 złotych. Ponadto pismami z dnia 28 maja 2018 roku pełnomocnik strony skarżącej wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz zawieszenie postępowania sądowego w trybie art. 126 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Ł. wniósł o jej oddalenie. Mając natomiast na uwadze wniosek strony skarżącej o zawieszenie postępowania, również wniósł o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego. Postanowieniami z dnia 6 lipca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i zawiesił postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi. Następnie w drodze pisma z dnia 2 kwietnia 2019 roku strona skarżąca złożyła oświadczenie, że cofa powyższą skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 129 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – przywoływanej dalej w skrócie jako: "p.p.s.a.", w razie zawieszenia postępowania na zgodny wniosek stron sąd postanowi podjąć postępowanie na wniosek którejkolwiek z nich, nie wcześniej niż po upływie trzech miesięcy od zawieszenia postępowania. Natomiast stosownie do art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Sądu wobec wniosku strony skarżącej o cofnięcie skargi, postępowanie w przedmiotowej sprawie zawieszone na zgodny wniosek stron postępowania, należało podjąć wobec powyższego wniosku. Biorąc pod uwagę, iż umorzenie postępowania wobec cofnięcia skargi nie jest możliwe, bez podjęcia ówcześnie zawieszonego postępowania, pismo strony skarżącej z dnia 2 kwietnia 2019 roku należy traktować również jako wniosek o podjęcie postępowania. W odniesieniu do oświadczenia o cofnięciu skargi, podkreślić należy, że czynności mające na celu obejście prawa zawierają pozór zgodności z prawem. Ich treść nie zawiera elementów wprost sprzecznych z ustawą, ale skutki, które wywołują i które objęte są zamiarem stron, naruszają zakazy lub nakazy ustawowe. Chodzi tu zatem o wywołanie skutku sprzecznego z prawem poprzez dokonanie samej czynności, a nie poprzez osiągnięcie celu leżącego poza treścią czynności (M. Safjan [w:] Kodeks cywilny. Komentarz, K. Pietrzykowski (red.), Warszawa 1997, t. II, s. 153). W niniejszej sprawie strona skarżąca oświadczyła, że cofa skargę wniesioną w przedmiotowej sprawie, którą zaskarżona została decyzja [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie nakazu wniesienia opłaty za nadzór nad puntami odbioru, przetwórstwem i przechowywaniem mleka i produktów mlecznych. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie należy uznać, iż strona skarżąca skutecznie cofnęła skargę. W świetle okoliczności rozpoznawanej sprawy Sąd nie stwierdził bowiem zaistnienia przesłanek, które dają podstawy do uznania, iż cofnięcie skargi jest niedopuszczalne. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 129 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. W punkcie 2 sentencji postanowienia Sąd orzekł o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego, na podstawie art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. O zwrocie wpisu od skargi Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (punkt 3 sentencji postanowienia). B.A.