II SA/Łd 623/19

Dnia 27 listopada 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędziowie Sędzia WSA Paweł Kowalski, Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.), , Protokolant Asystent sędziego Agata Zarychta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2019 roku sprawy ze skargi W. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu od zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie przydomowej oczyszczalni ścieków 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] znak: [...]; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego W. B. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. a.bł. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...], znak: [...], Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", w związku z art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst. jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.), powoływanej dalej jako: "u.p.b.", utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r., znak: [...], wnoszącą sprzeciw odnośnie zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie przydomowej oczyszczalni ścieków o wydajności do 5 m³/dobę do budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce o nr ewid. 17/1, w obrębie ewid. [...] w T., objętych zgłoszeniem z dnia 14 maja 2019 r. (data wpływu do Starostwa w dniu 14 maja 2019 r.). Jak wynika z akt sprawy, w dniu 14 maja 2019 r. W.B. dokonał zgłoszenia dotyczącego zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie przydomowej oczyszczalni ścieków o wydajności do 5 m³/dobę do budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ewid. 17/1 w obrębie [...] w T. Starosta [...] decyzją z [...] r., znak: [...], wniósł sprzeciw w sprawie przyjęcia zgłoszenia inwestora dotyczącego zamiaru realizacji przedmiotowej inwestycji. Organ I instancji stwierdził niezgodność zgłoszonego zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Od powyższej decyzji organu I instancji odwołanie wniósł W.B., podnosząc, że planowana inwestycja spełnia przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz Prawa wodnego. Wskazał również, że przepisy prawa miejscowego mogą kształtować sposób wykonywania prawa własności jedynie w zakresie, jaki jest do pogodzenia z przepisami odrębnymi. Zdaniem skarżącego, organ władny jest zatem zgłosić sprzeciw od zgłoszenia zamiaru przystąpienia do eksploatacji przydomowej oczyszczalni ścieków jedynie w sytuacji, kiedy to urządzenie nie spełnia wymagań określonych w przepisach odrębnych. W.B., uznając swoje odwołanie za uzasadnione, wniósł o odstąpienie od wydanego przez organ I instancji sprzeciwu. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu powyższego odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że planowana inwestycja obejmuje swoim zakresem budowę przydomowej oczyszczalni ścieków o wydajności do 5 m3/dobę do budynku mieszkalnego jednorodzinnego, przewidzianej do realizacji na działce nr ewid. 17/1 w obrębie [...] w T. Następnie odwołując się do treści art. 29 ust. 1 pkt 3 u.p.b. organ II instancji wskazał, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa przydomowych oczyszczalni ścieków o wydajności do 7,50 m3 na dobę. Budowa tych obiektów, stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 1 u.p.b., wymaga zgłoszenia właściwemu organowi, jednakże pod warunkiem, że ich budowa zgodna jest z przepisami prawa, w tym ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W dalszej kolejności organ odwoławczy stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż zgodnie z ustaleniami obowiązującego, na terenie położonym w dzielnicy W. w T., miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej T. z dnia [...] r., planowana inwestycja zlokalizowana jest w jednostce planistycznej oznaczonej symbolem [...] MN. Teren ten jest przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wraz z towarzyszącą zabudową gospodarczą, gospodarczo-garażową i garażową. Przeznaczenie dopuszczalne to usługi podstawowe wbudowane w budynek mieszkalny. W § 14 ust. 10 pkt 4 ww. uchwały ustalono nw. zasady uzbrojenia terenów inwestycyjnych w sieci i urządzenia infrastruktury technicznej w zakresie odprowadzenia ścieków bytowych oraz przemysłowych: - docelowo do kanalizacji sanitarnej, a następnie do oczyszczalni ścieków, zaś do czasu realizacji sieci kanalizacyjnej - do szczelnych urządzeń do gromadzenia ścieków z okresowym wywozem taborem asenizacyjnym do zlewni przy oczyszczalni ścieków. Organ II instancji zauważył również, że organ administracji architektoniczno-budowlanej każdorazowo powinien rozstrzygnąć, czy zamierzenie budowlane objęte zgłoszeniem jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz obowiązującymi przepisami prawa. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji słusznie uznał, że przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z ustaleniami § 14 ust. 10 pkt 4 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i w związku z tym, na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 u.p.b., organ wniósł sprzeciw w sprawie zamiaru wykonywania robót budowlanych polegających na budowie przydomowej oczyszczalni. W ocenie organu odwoławczego, należy zgodzić się ze stanowiskiem organu I instancji wyrażonym w uzasadnieniu decyzji, że zamierzenie inwestycyjne w zakresie wskazanym w zgłoszeniu z 14 maja 2019 r. narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż na terenie objętym zgłoszeniem niedopuszczalna jest budowa przydomowych oczyszczalni ścieków. Biorąc pod uwagę powyższe, organ II instancji stwierdził, iż decyzja Starosty [...] z dnia [...] r., znak: [...], wydana została zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i zachowaniem właściwej procedury, gdyż na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 u.p.b. organ I instancji właściwie wniósł sprzeciw. Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy uznał, iż odwołanie wniesione przez skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Ponadto odnosząc się do argumentów skarżącego, dotyczących zasad i trybu sporządzenia aktów prawa miejscowego, organ II instancji zauważył, iż nie mogą one być rozstrzygane w toku postępowania odwoławczego od decyzji w sprawie sprzeciwu wniesionego na podstawie ustawy Prawo budowlane, zarówno z uwagi na zakres przedmiotowego postępowania, jak i kompetencje organu. Jednocześnie organ odwoławczy poinformował, iż zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r. poz. 506) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W konkluzji organ II instancji stwierdził, że nie ma podstaw do zmiany bądź uchylenia decyzji organu I instancji, która powinna pozostać w obrocie prawnym. Skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł W.B., zarzucając, iż zgodnie z art. 87 Konstytucji RP źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia (ust 1). Źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego (ust 2). Dodał również, że przepis art. 5 ust 1 pkt. 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 250 z późn. zm.) stanowi, iż właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez między innymi budowy przydomowych oczyszczalni ścieków bytowych. Skarżący wskazał również, że art. 36 § 1 ustawy Prawo wodne przyznaje prawo właścicielowi gruntu do zwykłego korzystania z wód stanowiących jego własność oraz z wody podziemnej znajdującej się w jego gruncie. Paragraf 5 powyższego artykułu, zdaniem skarżącego, stwierdza wprost, że właściciel gruntu w ramach zwykłego korzystania z wody podziemnej znajdującej się w jego gruncie ma prawo do odprowadzania oczyszczonych ścieków w ilości do 5 m³ na dobę. Mając powyższe na uwadze, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz wyrażenie zgody na budowę przydomowej oczyszczalni ścieków o wydajności do 5 m3 na dobę do budynku mieszkalnego jednorodzinnego, na działce o nr ewid. 17/1, w obrębie ewid. [...], w T. W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że w załączonych do skargi wyrokach sądów administracyjnych (wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 939/15, wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 207/17 i wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 150/18), uchylone zostały decyzje organów I i II instancji, ze wskazaniem, iż plan zagospodarowania przestrzennego nie może być sprzeczny z ustawą, która jest przepisem wyższej rangi. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie skarżący poparł skargę i wniósł o zwrot kosztów postępowania. Oświadczył, że nie ustalono jeszcze terminu realizacji miejskiej sieci kanalizacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję sądów administracyjnych oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia ich uchylenie w całości. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1186), powoływanej w niniejszym uzasadnieniu także jako: "u.p.b." Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 3 u.p.b. pozwolenia na budowę nie wymaga budowa przydomowej oczyszczalni ścieków o wydajności do 7,50 m³ na dobę. Jednak stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 1 u.p.b. zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 i 4 budowa, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. b-d, pkt 1a-2b, 3, 3a, 9, 11, 12, 14, 16, 19, 19a, 20b oraz 28. Natomiast zgodnie z art. 30 ust. 6 u.p.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli: 1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę; 2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy; 3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje. Za dzień wniesienia sprzeciwu uznaje się dzień nadania decyzji w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 23 listopada 21012 r. – Prawo pocztowe (Dz. U. z 2018 r. poz. 2188) albo w przypadku, o którym mowa w art. 391 Kodeksu postępowania administracyjnego, dzień wprowadzenia do systemu teleinformatycznego (art. 30 ust. 6a u.p.b.) W świetle powyższych regulacji budowa przydomowej oczyszczalnia ścieków o wydajności do 7,50 m³ na dobę nie wymaga pozwolenia na budowę, lecz zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. W niniejszej sprawie przedmiotem postępowania przed organami administracji była przydomowa oczyszczalnia ścieków o wydajności do 5 m³ na dobę, której budowa, zgodnie z powyższymi przepisami, wymaga uprzedniego dokonania zgłoszenia we właściwym organie administracji architektoniczno-budowlanej. Dokonana pod tym kątem analiza akt sprawy dowodzi, że skarżący jako inwestor dokonał w dniu 14 maja 2019 r. stosownego zgłoszenia zamiaru budowy przedmiotowej przydomowej oczyszczalni ścieków. Starosta [...], jako organ administracji architektoniczno-budowlanej pierwszej instancji, po rozpoznaniu powyższego zgłoszenia wniósł w drodze decyzji sprzeciw. Po rozpatrzeniu odwołania inwestora organ II instancji, tj. Wojewoda [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. U podstaw takiego stanowiska organów legło ustalenie, że planowana inwestycja będzie realizowana na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej T. z dnia [...] r. (Dz. Urz. Woj. Ł. z 2016 r. poz. [...]). Organy wskazały przy tym, że teren ten w jednostce planistycznej oznaczony jest symbolem [...] MN i przeznaczony został pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wraz z towarzyszącą zabudową gospodarczą, gospodarczo-garażową i garażową. Przeznaczenie dopuszczalne to usługi podstawowe wbudowane w budynek mieszkalny. Jednocześnie jako podstawę zgłoszonego sprzeciwu organy wskazały niezgodność przedmiotowej inwestycji z ustaleniami § 14 ust. 10 pkt 4 ww. miejscowego planu zagospodarowania, który stanowi, że ustala się następujące zasady uzbrojenia terenów inwestycyjnych w sieci i urządzenia infrastruktury technicznej: - w zakresie odprowadzania ścieków bytowych oraz przemysłowych – docelowo do kanalizacji sanitarnej, a następnie do oczyszczalni ścieków, zaś do czas realizacji kanalizacyjnej – do szczelnych urządzeń do gromadzenia ścieków z okresowym wywozem taborem asenizacyjnym do zlewni przy oczyszczalni ścieków. Zdaniem organów, zaistniała w sprawie przesłanka z art. 30 ust. 6 pkt 2 u.p.b. obligująca do wydania przedmiotowego sprzeciwu. Z powyższym rozstrzygnięciem organów nie sposób się zgodzić. W ocenie Sądu ww. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego we wskazanej jednostce redakcyjnej, powołanej przez organy, nie zawiera w istocie zakazu budowy przydomowej oczyszczalni ścieków, nie użyto w nim również sformułowania "wyłącznie". Przy takiej redakcji § 14 ust. 10 pkt 4 ww. miejscowego planu zagospodarowania, przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej T. z dnia [...] r. (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2016 r., poz. [...]), nie można zatem wskazać, że przedmiotowa inwestycja jest sprzeczna z postanowieniami tego planu. Stwierdzenie takie nie znajduje bowiem oparcia w treści powołanego § 14 ust. 10 pkt 4 planu. Jednocześnie podzielając na gruncie niniejszej sprawy w pełni pogląd prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, wskazać należy, że "zapisów (...) planu miejscowego nie można interpretować w sposób ograniczający prawo własności w zakresie, który nie znajduje umocowania w obowiązujących przepisach prawa" (zob. np. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1247/15, LEX nr 2277861). Ponadto zgodzić się należy również ze stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie, że "gdyby taki zakaz został umieszczony w planie miejscowym, stanowiłby on istotne naruszenie normy art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Ustawodawca bowiem, w przypadku gdy budowa sieci kanalizacji jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona uznał wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, spełniające wymagania określone w przepisach odrębnych za równorzędnie dopuszczalne sposoby wypełnienia obowiązku właściwego odprowadzania ścieków" (zob. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1247/15, LEX nr 2277861). Wychodząc z powyższych przesłanek, należy stwierdzić, że organy orzekające w sprawie dokonały nieprawidłowej wykładni obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (§ 14 ust. 10 pkt 4 ww. uchwały Rady Miejskiej T.), wykładnia ta bowiem pozostaje w sprzeczności z innymi obowiązującymi przepisami, tj. art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2010). Zgodnie ze wskazanym przepisem, właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej lub, w przypadku gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, spełniające wymagania określone w przepisach odrębnych; przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nie jest obowiązkowe, jeżeli nieruchomość jest wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków spełniającą wymagania określone w przepisach odrębnych. Na gruncie niniejszej sprawy Sąd w pełni również podziela sformułowany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, zgodnie z którym "okoliczność, że w planie przewidziano budownictwo mieszkaniowe zaś do czasu docelowego rozwiązania gospodarki ściekowej poprzez budowę kanalizacji, ustalono możliwość budowy zbiorników bezodpływowych, bynajmniej nie może przesądzić o tym, że inwestorzy nie mają prawa do budowy technicznie odpowiedniej i w korzystniejszy sposób zapewniającej wymogi ekologii inwestycji polegającej na budowie urządzeń stanowiących przydomowe oczyszczalnie ścieków. Nie powinno budzić wątpliwości, że stosując dynamiczną, funkcjonalną wykładnię postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy dojść jedynie do takiego wniosku, że pomimo iż literalnie w planie tym mowa jest o budowie zbiorników bezodpływowych, to inwestor, który ma na ten cel konieczne środki i warunki terenowe, ma prawo zgłosić budowę przydomowej oczyszczalni ścieków" (zob. wyrok NSA z dnia 3 października 2008 r., sygn. akt II OSK 1115/07, LEX nr 516793). Na kanwie powyższych rozważań należało uznać, iż rozpoznanie kontrolowanej sprawy nastąpiło z naruszeniem przepisów prawa materialnego przyjmującym postać wadliwej wykładni § 14 ust. 10 pkt 4 ww. obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w związku z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, co w rezultacie skutkowało naruszeniem art. 30 ust. 6 pkt u.p.b., przez jego nieuzasadnione zastosowanie wobec dokonanego przez skarżącego zgłoszenia zamiaru wykonania robót polegających na budowie ww. przydomowej oczyszczalni ścieków, a zatem miało istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy. Mając na uwadze powyższe, ponownie rozpoznając sprawę organ z uwagi na upływ terminu wskazanego w art. 30 ust. 5 u.p.b. przeanalizuje sprawę pod kątem wystąpienia przesłanki określonej w art. 105 § 1 k.p.a. i tym samym rozważy możliwość umorzenia postępowania w sprawie. Podkreślić bowiem należy, że obowiązkiem organu jest wydanie rozstrzygnięcia stosowanie do poczynionych w sprawie ustaleń i przepisów znajdujących w niej zastosowanie, w sposób odpowiadający regulacji zawartej w art. 153 p.p.s.a. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w związku z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. W kwestii kosztów Sąd orzekł, jak w pkt 2 sentencji wyroku, na podstawie art.200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a. Zasądzona kwota obejmuje zwrot wpisu od skargi (500 zł). E.S.