II SA/Łd 624/19

Dnia 15 stycznia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Sędziowie Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Protokolant Asystent sędziego Daria Przybylska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2020 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedzibą w Ł. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę i pozwolenia na budowę - oddala skargę. a.bł. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] roku, nr [...] (znak: [...]), po rozpoznaniu odwołania A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedzibą w Ł. (dalej jako: Spółka"), utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] roku, nr [...] w sprawie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę i odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący: Spółka w dniu 6 lutego 2019 roku złożyła wniosek o udzielenie pozwolenia na rozbiórkę dwóch budynków mieszkalnych, dwóch budynków gospodarczych i altany oraz o udzielenie pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego wraz z instalacjami wewnętrznymi oraz budowie instalacji zewnętrznej wody, kanalizacji sanitarnej, gazu, wzl energii elektrycznej i utwardzeń układu komunikacyjnego wraz ze stanowiskami postojowymi i oświetleniem terenu na działce nr ewid. 501 w obrębie R., gmina A. Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 roku, nr [...] zobowiązał inwestora do: - doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy A zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w A. z dnia 16 grudnia 2004 roku (dalej jako: "plan miejscowy"), - uzgodnienia z właściwym zarządcą drogi, lokalizacji miejsc parkingowych oraz układu komunikacyjnego, projektowanych w liniach rozgraniczających drogi krajowej nr [...] oraz drogi powiatowej ul. A w R., - doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 1935). W dniu 26 marca 2019 roku Spółka wniosła o zawieszenie postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę, w związku z koniecznością uzgodnienia z właściwym zarządcą drogi lokalizacji stanowisk parkingowych oraz układu komunikacyjnego. Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2019 roku, nr [...], na wniosek Spółki, zawiesił postępowanie w sprawie. W dniu 29 marca 2019 roku Spółka poinformowała, iż budynek usługowy objęty wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę został zaprojektowany zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy A. dokonał korekty układu komunikacji wewnętrznej oraz lokalizacji miejsc parkingowych oraz uzgodnił z Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad w Ł., ujednolicił numerację projektu budowlanego. Spółka wniosła o podjęcie zawieszonego postępowania. Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019 roku, nr [...] podjął postępowanie. W tak ustalonym stanie faktyczno-prawnym Starosta [...] decyzją z dnia [...] roku, po rozpoznaniu wniosku Spółki – na mocy art. 28, art. 33 ust. 4, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 1202 ze zm.) – udzielił pozwolenia na rozbiórkę dwóch budynków mieszkalnych, dwóch budynków gospodarczych i altany oraz odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego wraz z instalacjami wewnętrznymi oraz budowie instalacji zewnętrznej wody, kanalizacji sanitarnej, gazu, wzl energii elektrycznej i utwardzeń układu komunikacyjnego wraz ze stanowiskami postojowymi i oświetleniem terenu na działce nr ewid. 501 w obrębie R., gmina A. W uzasadnieniu organ zwrócił uwagę, iż zgodnie z § 200 ust. 5 planu miejscowego, dla zabudowy jednorodzinnej jako przeznaczenie dopuszczalne, plan ustala usługi wbudowane w bryłę budynku mieszkalnego (pkt 3). Usługi w formie wolnostojącej są dopuszczone tylko dla zabudowy siedliskowej (§ 200 ust. 6 pkt 3). Według organu, Spółka na etapie uzupełniania dokumentacji projektowej nie dokonała analizy charakteru zabudowy na terenie oznaczonym symbolem Q9MN/MR, która – w ocenie organu – stanowi w przeważającej części zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, w związku z czym, usługi dopuszcza się jedynie w formie wbudowanej w bryłę budynku mieszkalnego. Z planu miejscowego wynika, że wolnostojące usługi są dopuszczone jedynie w przypadku istniejącej lub projektowanej jednocześnie zabudowy siedliskowej. Wolnostojący budynek usługowy jest dopuszczalny jako budowa uzupełniająca dla funkcji podstawowej, czyli w tym przypadku dla zabudowy siedliskowej. Kwestionując powyższą decyzję odwołanie wniosła Spółka podnosząc, iż budynek został zaprojektowany zgodnie z zapisami planu miejscowego, natomiast w § 200 doprecyzowano minimalną wielkość wydzielonych działek dla zabudowy siedliskowej, tj. 2.500 m2 oraz minimalną szerokość 30 m, co zostało spełnione przez inwestora. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Wojewoda [...], przywołaną na wstępie decyzją, po rozpoznaniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania i sięgając do treści art. 33 ust. 4 Prawa budowlanego wskazując następnie, iż Spółka spełniła wymagania, aby uzyskać pozwolenie na rozbiórkę dwóch budynków mieszkalnych, dwóch budynków gospodarczych oraz altany. Następnie sięgając do treści art. 33 ust. 2 oraz art. 35 ust. 1 i ust. 3 Prawa budowlanego organ wyjaśnił, iż inwestowana działka (nr ewid. 501) objęta jest uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w A. z dnia 16 grudnia 2004 roku o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Teren objęty inwestycją znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem Q9MN/MR. Cytując treść § 200 planu miejscowego, organ wskazał, iż działka nr ewid. 501 posiada użytki RVI, Bp oraz Br-RVI, co oznacza, że działka stanowi grunty rolne, grunty rolne zabudowane i tereny przeznaczone pod zabudowę (niezabudowane). Obowiązujący plan miejscowy przeznacza inwestowaną działkę pod zabudowę jednorodzinną i zagrodową w zakresie możliwego nowego zagospodarowania terenu, a w ramach nowej zabudowy, w ustaleniach szczegółowych planu, dopuszczono przeznaczenie w postaci wolnostojących lub wbudowanych w bryłę budynku usług. Plan miejscowy zezwala również na adaptację, rozbudowę i modernizację istniejącej zabudowy usługowej (§ 200 ust. 1 pkt 1 planu miejscowego). Planowana inwestycja polega na rozbiórce dwóch budynków mieszkalnych, dwóch budynków gospodarczych oraz altany i budowie budynku handlowo-usługowego wraz z instalacjami wewnętrznymi oraz budowie instalacji zewnętrznej wody, kanalizacji sanitarnej, gazu, wzl energii elektrycznej i utwardzeń układu komunikacyjnego wraz ze stanowiskami postojowymi i oświetleniem terenu. Mając na uwadze § 200 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 5 i 6 planu miejscowego organ wskazał, iż planowana inwestycja nie może zostać zrealizowana na działce nr ewid. 501, gdyż zgodnie z wnioskiem o pozwolenie na rozbiórkę i budowę, inwestor zamierza rozebrać istniejącą zabudowę tj. dwa budynki mieszkalne jednorodzinne, dwa budynki gospodarcze oraz altanę i wybudować budynek handlowo-usługowy. Natomiast bezsprzecznie intencją uchwałodawcy było zapewnienie na terenach oznaczonych symbolem Q9MN/MR zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub siedliskowej z dopuszczeniem jej uzupełnienia usługami (§ 200 ust. 5 pkt 3 i § 200 ust. 6 pkt 3 planu miejscowego), co potwierdza zamieszczona w § 2 pkt 8 planu miejscowego definicja przeznaczenia podstawowego, która ma przeważać na danym terenie. Rozbiórka obiektów pozbawi tę działkę charakteru zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej czy siedliskowej, a więc sprzeczne z planem będzie lokalizowanie wolnostojących usług. Zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę została wydana w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Oznacza to, że decyzja ta mogła zapaść w wyniku oceny niezrealizowania przez inwestora obowiązku usunięcia nieprawidłowości wskazanych w postanowieniu. Postanowienie to ma umożliwić inwestorowi usunięcie nieprawidłowości w celu uzyskania wnioskowanej przez niego decyzji i nie może być traktowane przez organ administracji jako instrument wykorzystywany przeciwko inwestorowi. W sprawie, organ pierwszej instancji wezwał Spółkę do uzupełnienia nieprawidłowości, lecz jak wynika z akt sprawy, ta w odpowiedzi na postanowienie, nie wypełniła w terminie wszystkich obowiązków w nim nałożonych. Z uzasadnienia decyzji wynika, że podstawą odmowy udzielenia pozwolenia na budowę było niewypełnienie obowiązku zapisanego w pkt 1 postanowienia, tj. nie doprowadzono do zgodności projektu budowlanego z obowiązującym planem miejscowym, w części dotyczącej funkcji projektowanego budynku przeznaczonego do realizacji. Jednocześnie z odpowiedzi Spółki wynika, iż kwestionowana jest możliwość realizacji zabudowy usługowej na terenie działki, zlokalizowanej na terenie oznaczonym jako Q9MN/MR, co oznacza – zdaniem Wojewody – że Starosta prawidłowo doprecyzował swoje żądanie, które zostało wprost odebrane przez inwestora. Końcowo Wojewoda wskazał, iż odstąpił od dalszej weryfikacji projektu budowlanego co do jego zgodności z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego z uwagi iż załączony do wniosku o pozwolenie na budowę projekt budowlany jest niezgodny z planem miejscowym. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze Spółka wskazała, iż zarówno Wojewoda, jak i Starosta nieprawidłowo zinterpretowali zapisy planu miejscowego myląc i mieszając obowiązki inwestorów opisane w tym planie, a dotyczące odpowiednio "działki" i "terenu". Niedopuszczalne jest wymaganie od inwestora by dla każdej działki spełniane były te zapisy planu, które dotyczą całego "terenu". Nieruchomość w chwili przystępowania do inwestycji bez wątpienia spełnia wszelkie opisane w planie miejscowym wymogi dla działki siedliskowej. Mając na uwadze brak wymogu jednoczesnego występowania zabudowy przewidzianej jako przeznaczenie podstawowe i przeznaczenie uzupełniające a jednocześnie dopuszczenie dla działek siedliskowych możliwości budowania usług w formie wolnostojącej zabudowy, jako nieprawidłową skarżący uznaje odmowę wydania pozwolenia na budowę dla wolnostojącego budynku usługowego. Intencje uchwałodawcy, o których wspomina Wojewoda [...], nie znajdują odzwierciedlenia ani w planie miejscowym, ani w praktyce planistycznej. Obiekty handlowe i usługowe przeplatają się z zabudową mieszkaniową, tak by zapewnić dostęp do podstawowych usług bez konieczności pokonywania dużych odległości. Również z braku wolnostojących budynków usługowych na innych działkach tej jednostki planistycznej wynika prawo inwestora by na działce spełniającej kryteria działki przeznaczonej pod zabudowę siedliskową zaprojektować i wybudować budynek usługowy. W wielu planach miejscowych spotyka się wymóg równoczesnego występowania różnego rodzaju zabudowy na działkach. Mając na uwadze, że plan był przygotowywany bardzo starannie i długo niedopuszczalne jest opieranie decyzji administracyjnych na subiektywnie odczytanych niezapisanych intencjach uchwałodawcy. Z związku z tym Spółka wniosła o uchylenie decyzji Wojewody [...] i decyzji Starosty [...], skierowania sprawy do ponownego rozpatrzenia wraz ze wskazaniem, czy jest możliwe na nieruchomości wybudowanie wolnostojącego budynku usługowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia. W piśmie z dnia 16 sierpnia 2019 roku stanowiącym uzupełnienie skargi jej autor wskazał na naruszenie: - art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, gdyż błędnie zostało przyjęte, że zachodzą określone w tym przepisie przesłanki odmowy udzielenia pozwolenia na budowę w postaci stwierdzenia naruszeń, w zakresie zgodność projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego - art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 2096 ze zm., dalej jako: "K.p.a."), poprzez uchybienie obowiązkowi załatwienia sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu stron postępowania, w szczególności poprzez dokonanie wykładni nieostrych przepisów w sposób zawężający i w konsekwencji naruszający prawo własności Spółki, w tym prawo zabudowy. W ocenie autora pisma wskazane uchybienia przesądzają o konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewody [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] w zakresie dotyczącym odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Ponadto autor pisma wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W stanie faktycznym sprawy przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] w sprawie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę pozwolenia na rozbiórkę dwóch budynków mieszkalnych, dwóch budynków gospodarczych i altany oraz w sprawie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego wraz z instalacjami wewnętrznymi oraz budowie instalacji zewnętrznej wody, kanalizacji sanitarnej, gazu, wzl energii elektrycznej i utwardzeń układu komunikacyjnego wraz ze stanowiskami postojowymi i oświetleniem terenu na działce nr ewid. 501 w obrębie R., gmina A. Odwołanie od decyzji pierwszej instancji, a następnie skargę do sądu administracyjnego wywiódł inwestor. Kwestią sporną w sprawie jest odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W ocenie organów obu instancji, planowana inwestycja w tym zakresie jest sprzeczna z obowiązującym dla inwestowanego terenu miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co stanowi podstawę do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Strona skarżąca nie podziela stanowiska organów obu instancji. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy powołanej już wcześniej ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Na mocy art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego – w stanie prawnym obowiązującym w dacie orzekania przez organy administracji – przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza, w szczególności zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W razie stwierdzenia naruszeń w powyższym zakresie, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego). Podkreślić także należy, iż zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W cytowanym przepisie art. 35 Prawa budowlanego został określony zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę. Warto zwrócić uwagę, że właściwy organ został przede wszystkim pozbawiony możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu. Ocenie organu może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie, bowiem dopuszczalne jest jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego (a więc projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy oraz wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno-budowlanymi (np. warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Do obowiązków organu należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia (art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego), a także weryfikacja, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe (w rozumieniu przepisów rozdziału 2 Prawa budowlanego) uprawnienia budowlane. W stanie faktycznym sprawy organ pierwszej instancji znalazł podstawy do udzielenia pozwolenia na rozbiórkę, ale nie znalazł takowych do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Lektura dokumentów załączonych do akt administracyjnych pozwala stwierdzić, iż zasadniczy spór w sprawie sprowadza się do oceny czy planowane przez Spółkę przedsięwzięcie budowlane (w zakresie odnoszącym się do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę) jest zgodne z obowiązującymi na tym terenie zapisami planu miejscowego. Przystępując do rozstrzygnięcia kwestii spornej w sprawie przypomnieć należy, iż – zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego – przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Z zacytowanego przepisu wynika, że projekt budowlany powinien być zgodny z przepisami planistycznymi, które stanowią zapisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. Plan miejscowy stanowi źródło powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organu gminy, który go ustanowił (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP). Dla terenu objętego zamierzeniem inwestycyjnym obowiązuje w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy A. zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w A. z dnia 16 grudnia 2004 roku, nr [...] (publ. Dz. Urzęd. Woj. [...]. z 2005 roku, nr [...], poz. [...]). Inwestowany teren oznaczony jest w ww. planie miejscowym symbolem Q9MN/MR. Uregulowania odnoszące się dla tego terenu zawarte są w § 200 planu miejscowego. Dla tego terenu plan ustala adaptację, rozbudowę oraz modernizację istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, gospodarczej, siedliskowej i usługowej (§ 200 ust. 1 pkt 1 planu miejscowego) i realizację nowej zabudowy jednorodzinnej i siedliskowej na podstawie określonych zasad i warunków podziału nieruchomości (§ 200 ust. 1 pkt 2 planu miejscowego). Ponadto plan określa zasady i warunki kształtowania zabudowy dla terenów rozbudowywanej i nowej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i siedliskowej (§ 200 ust. 2 planu miejscowego). Zgodnie z § 200 ust. 5 pkt 3 planu miejscowego, dla zabudowy jednorodzinnej jako przeznaczenie dopuszczalne plan ustala m.in. usługi wbudowane w bryłę budynku mieszkalnego. Natomiast dla zabudowy siedliskowej jako przeznaczenie dopuszczalne plan ustala m.in. usługi w formie wbudowanych lub wolnostojących, przeznaczonych dla prowadzenia działalności gospodarczej związanej z zaopatrzeniem i bytowaniem mieszkańców (§ 200 ust. 6 pkt 3 planu miejscowego). Z zacytowanego przepisu § 200 ust. 5 pkt 3 i § 200 ust. 6 pkt 3 planu miejscowego wynika, że na terenie oznaczonym w planie symbolem Q9MN/MR dopuszczalna jest zabudowa usługowa, ale tylko jako przeznaczenie dopuszczalne. W obu opisanych przypadkach zabudowa o charakterze usługowym ma charakter dopuszczalny wobec zabudowy jednorodzinnej (§ 200 ust. 5 pkt 3 planu miejscowego) lub dla zabudowy siedliskowej (§ 200 ust. 6 pkt 3 planu miejscowego). Innymi słowy, aby dopuścić na danym terenie umiejscowienie zabudowy usługowej, musi istnieć zabudowa mieszkaniowa lub siedliskowa. Tymczasem, w przedmiotowej sprawie – na skutek planowanej przez Spółkę rozbiórki, na inwestowanej działce nie będzie istnieć ani zabudowa jednorodzinna, ani siedliskowa. Do uznania dopuszczalności wzniesienia planowanych obiektów o charakterze usługowym nie jest miarodajny jedynie moment wystąpienia z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę. W tym zakresie nie mogą umykać z pola widzenia konsekwencje wykonania pozwolenia na rozbiórkę, czyli likwidacji z inwestowanego terenu zabudowy o charakterze jednorodzinnym (czyli dwóch budynków mieszkalnych, dwóch budynków gospodarczych i altany). Na skutek rozbiórki istniejących budynków nie będzie mowy o istniejącej na danym terenie zabudowy jednorodzinnej lub siedliskowej, a istnienie takowej jest warunkiem dopuszczalności realizacji zabudowy o charakterze usługowym. W sprawie niniejszej nie ulega zatem wątpliwości, iż projekt budowlany narusza ustalenia obowiązującego na inwestowanym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co obligowało organ pierwszej instancji do wydania postanowienia zobowiązującego inwestora do usunięcia nieprawidłowości, co niewątpliwie w sprawie organ uczynił. A ponieważ inwestor nie usunął wskazanych nieprawidłowości (w zakresie oceny zgodności planowanego przedsięwzięcia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), organ zobligowany był do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Działanie organów administracji architektoniczno – budowlanej, w opisanych w sprawie okolicznościach, jest prawidłowe. Ustosunkowując się do zarzutów skargi wyjaśnić wypada, że nie zasługiwały one na uwzględnienie ze wskazanych wcześniej powodów. W sprawie nie może być mowy o naruszeniu art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Polemika z charakterem dopuszczalnej na inwestowanym terenie zabudowy, stanowi w istocie dyskurs z treścią zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co możliwe byłoby w drodze wezwania do usunięcia naruszenia prawa skierowanego do uchwałodawcy, na następnie skargi do sądu administracyjnego na uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W treści skargi jej autor wskazał na naruszenie art. 7 K.p.a. poprzez uchybienie obowiązkowi załatwienia sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu stron postępowania, w szczególności poprzez dokonanie wykładni nieostrych przepisów w sposób zawężający i w konsekwencji naruszający prawo własności Spółki, w tym prawo zabudowy. Stosownie do treści art. 7 K.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organy obu instancji w sprawie podjęły wszystkie niezbędne działania do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zatem nie można im postawić zarzutu naruszenia przepisu art. 7 K.p.a. W sprawie – wbrew twierdzeniom autora pisma – nie mamy do czynienia z nieostrymi przepisami, których wykładni dokonano w sposób zawężający. Zapisy planu miejscowego odnoszące się do inwestowanego terenu nie mają charakteru nieostrego, dlatego także i ten zarzut skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Z opisanych powodów poza zainteresowaniem składu orzekającego pozostawała ocena ewentualnych innych naruszeń, w tym przepisów techniczno-budowlanych. Konkludując, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 roku, poz. 2325 ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi w całości. dc