II SA/Łd 630/16

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 października 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie: Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek (spr.) Protokolant: Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2016 roku sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...], nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. LS Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...], nr [...], po rozpoznaniu odwołania "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...], nr [...] o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący: Wójt Gminy B. decyzją z dnia [...] odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie siłowni wiatrowej (OZE) w miejscowości B., gmina B. (działka nr ewid. 86/1). Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 353, dalej jako: "ustawa"). W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że planowane przedsięwzięcie jest sprzeczne z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Kwestionując powyższą decyzję "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. wniosła odwołanie domagając się uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zdaniem odwołującego, decyzja jest wadliwa z uwagi na naruszenie lub złą interpretację obowiązujących przepisów i w związku z tym powinna być uchylona. Organ błędnie ustalił stan faktyczny uznając, że występuje niezgodność przedsięwzięcia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powołując się na treść uchwały Rady Gminy B. Nr [...] z dnia [...] w sposób odmienny opisującej przeznaczenie działki, na której planowana jest inwestycja, niż przedstawiony inwestorowi z datą [...] "Wypis z planu zagospodarowania Gminy B.". Przyczyny, dla których w obrocie prawnym funkcjonują dwa załączniki do uchwały Rady Gminy, w różny sposób definiujące przeznaczenie tego samego terenu w planie zagospodarowania w tym samym czasie, wymagają wyjaśnienia. Odwołujący się uważa, że obowiązujący zapis planu przewidujący na tym terenie lokalizację usług, komunikacji samochodowej i zaplecza technicznego, z uciążliwością nie przekraczającą granic terenu nie wyklucza budowli, której charakterystyka została przedstawiona na karcie informacyjnej złożonej wraz z wnioskiem o wydanie decyzji. Planowana budowla to siłownia wiatrowa, o lokalnym znaczeniu (zasilenie w energię elektryczną zakładu produkcyjnego spółki), o całkowicie innej konstrukcji w stosunku do znanych ferm wiatrowych, których konstrukcje wzbudzają wiele zastrzeżeń lokalnych społeczności. Tzw. pionowa siłownia wiatrowa inż. P. jest innowacyjnym rozwiązaniem technicznym na skalę światową. Siłownie wiatrowe klasyfikowane są jako urządzenia infrastruktury technicznej i jako takie stanowią funkcję uzupełniającą zarówno dla terenów usług "U", jak i terenów obsługi komunikacji samochodowej "KS". Odwołujący zarzucił także błędne oznaczenie stron postępowania, bowiem skoro oddziaływanie (uciążliwość) planowanego przedsięwzięcia nie przekracza granic działki, to nie można uznać za stronę właściciela działki nr ewid. 88/2 nie przylegającej do działki inwestora (nr ewid. 86/1). Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania, wspomnianą na wstępie decyzją utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania i przedstawił treść regulacji ustawowych odnoszących się do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach podkreślając, że dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie siłowni wiatrowej wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy ono bowiem do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 6a rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 71, dalej jako: "rozporządzenie"). Taka kwalifikacja dokonana została na podstawie danych zawartych w załączonej do wniosku karcie informacyjnej, w której wskazano, że planowana inwestycja znajduje się na terenie Parku Krajobrazowego [...]. Zgodnie z treścią art. 80 ust. 2 ustawy, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Z postanowień tego przepisu – zdaniem Kolegium – wynika, że zasadniczym kryterium przesądzającym o możliwości wydania pozytywnej decyzji jest zgodność lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego. Stwierdzenie braku zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami planu miejscowego zwalnia organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym postępowania uzgodnieniowego z innymi organami. W sprawie bezspornym jest, iż na terenie objętym wnioskiem inwestora obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy B. przyjęty uchwałą Rady Gminy B. Nr [...] z dnia [...] Zgodnie z treścią tego planu, teren inwestycji oznaczony jako działka nr ewid. 86/1 zlokalizowany jest na obszarze czterech jednostki urbanistycznych oznaczonych symbolami [...] (tereny usług oraz obsługi komunikacji samochodowej i zaplecza technicznego motoryzacji – parkingu), [...] (tereny komunikacji, ogólnodostępna droga wewnętrzna wsi B.), [...] (tereny rolne z zakazem realizacji budynków) i [...] (tereny zabudowy mieszkaniowej). W ocenie organu, teren inwestycji zlokalizowany jest na obszarze, dla którego ustalenia obowiązujące dla wszystkich ww. jednostek planistycznych wyłączają możliwość realizacji siłowni wiatrowej ([...]). Siłownie wiatrowe klasyfikowane są jako urządzenia infrastruktury technicznej służące do produkcji energii elektrycznej, których celem jest następcze wprowadzenie tej energii do sieci energetycznej, nie zaś bezpośrednio wykorzystanie jej na potrzeby związane z podstawową funkcją terenu, na którym są budowane. W tym stanie rzeczy, w ocenie Kolegium, inwestycja nie stanowi funkcji uzupełniającej dla terenów o funkcji ustalonej w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z planem, tereny oznaczone symbolem [...] to tereny usług oraz obsługi komunikacji samochodowej i zaplecza technicznego motoryzacji – parkingu. Szczegółowe przeznaczenie tej jednostki, zdaniem Kolegium, nie daje podstawy do uznania, że zamierzenie będzie stanowiło kontynuację bądź uzupełnienie tak opisanej funkcji. Dopuszczonej planem możliwości realizacji infrastruktury technicznej nie można oceniać w oderwaniu od podstawowej funkcji jednostki. W ocenie organu chodzi tu bowiem o urządzenia techniczne związane z obiektami budowlanymi, o których mowa w planie zapewniające możliwość użytkowania tych obiektów zgodnie z ich przeznaczeniem. Analogicznie rzecz się przedstawia w przypadku przewidzianej planem możliwości realizacji infrastruktury technicznej na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o symbolu [...]. Obiekty pomocnicze i infrastruktura techniczna przewidziane w ramach określonego celu podstawowego winny pozostawać z nim w związku i nie mogą powodować faktycznej zmiany przeznaczenia danej jednostki urbanistycznej. Sprzeczność z planem, w ocenie Kolegium, nie budzi także wątpliwości w odniesieniu do pozostałych terenów oznaczonych symbolem [...], tj. terenów przeznaczonych do gospodarowania rolniczego. Plan w odniesieniu do tej jednostki nie formułuje możliwości innego wykorzystania niż rolnicze, co oznacza, że planowana siłownia wiatrowa, która nie stanowi elementu zagospodarowania terenu pozwalającego na rolnicze jego wykorzystanie, jest wyłączona z możliwości lokowania na tym terenie. Istotnie, na co zwraca uwagę odwołujący, plany uchwalone kilkanaście lat wcześniej nie przewidują możliwości realizacji określonego typu inwestycji (np. siłowni wiatrowych, farm fotowoltaicznych czy stacji bazowych telefonii komórkowej). Po pierwsze, skoro więc plan nie odnosi się do tych obiektów, to nie może on także formułować bezpośrednio zakazu ich realizacji, co nie oznacza, że na podstawie ustaleń każdego z takich planów realizacja tych przedsięwzięć będzie dopuszczalna. Przeciwnie, już podstawowe przeznaczenie danej jednostki urbanistycznej pozwala ocenić dopuszczalność takiej inwestycji. Po wtóre, nie można też wykluczyć, że mimo wspominanego braku odwołania się w planie do omawianych przedsięwzięć, nie będzie podstaw do formułowania bezwzględnego zakazu ich lokalizacji. Można bowiem założyć, że tego rodzaju obiekty będą stanowiły uzupełnienie funkcji podstawowych planu bądź też nie będą pozostawały z nimi w kolizji (np. funkcja przemysłowa czy też określone rodzaje usług z dopuszczeniem realizacji inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko). Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego wadliwego ustalenia kręgu stron postępowania Kolegium wskazało, że ustalenie stron postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowaniach odbywa się na ogólnych zasadach określonych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 23 ze zm., dalej jako: "K.p.a."). W sprawie Wójt stanął na stanowisku, że stronami postępowania są właściciele nieruchomości zlokalizowanych w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji oraz właściciel działki nr ewid. 88/2. W ocenie Kolegium, działanie takie jest zasadne z uwagi na charakter inwestycji oraz wobec faktu, że działka nr ewid. 88/2 oddzielona jest od terenu inwestycji (działki nr ewid. 86/1) wąskim pasem gruntu stanowiącym użytek drogowy. Reasumując Kolegium napisało, iż organ pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego oraz prawidłowej interpretacji wszystkich postanowień planu mających zastosowanie w tej sprawie, co musiało skutkować wydaniem decyzji o odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. zarzuciła naruszenie prawa, w szczególności naruszenie: 1. art. 80 ust. 2 ustawy w zw. z postanowieniami planu miejscowego w zakresie określającym przeznaczenie działki nr ewid. 86/1, czyli terenu planowanego przedsięwzięcia oraz § 2 planu w części definiującej "tereny usług, oznaczone symbolem [...]", poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, które to uchybienia miały wpływ na wynik sprawy, poprzez bezzasadne uznanie, że obowiązujący plan miejscowy wyłącza możliwość realizacji przedsięwzięcia, a w konsekwencji utrzymanie decyzji organu pierwszej instancji o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; 2. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez wydanie decyzji z naruszeniem zasady praworządności i prawdy obiektywnej, bez wszechstronnego i wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego oraz bez oceny okoliczności sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego, i ze związaną z tym sprzecznością istotnych ustaleń z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziły do bezzasadnego uznania, że obowiązujący plan miejscowy wyłącza możliwość realizacji przedsięwzięcia, a w konsekwencji do utrzymania decyzji organu pierwszej instancji o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; 3. naruszenie art. 11 i art. 107 § 3 K.p.a. w zakresie wyjaśnienia przesłanek zasadności rozstrzygnięcia oraz sformułowania uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 4. naruszenie art. 28 K.p.a. poprzez nieprawidłowe określenie stron postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 5. naruszenie art. 107 § 3 w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez brak rozpoznania niektórych zarzutów i brak odniesienia się do nich, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 6. niezastosowanie prounijnej wykładni przepisów, mające wpływ na wynik sprawy. Na tej podstawie autor skargi sformułował wniosek o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy B. oraz przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi jej autor wywodził, iż w treści wniosku o wydanie decyzji wskazano, że wytwarzanie energii elektrycznej następować ma na potrzeby istniejącego zakładu produkcyjnego, z opcją jedynie komercyjnego jej wykorzystania. W Karcie Informacyjnej załączonej do wniosku podano, że obszar oddziaływania przedsięwzięcia nie wykracza poza działki nr ewid. 86/1 i 86/2, stanowiące własność strony skarżącej. Tymczasem, plan miejscowy w części tereny usług oznaczone symbolem "[...]" przewiduje możliwość realizacji inwestycji związanych z produkcją – nieuciążliwymi usługami produkcyjnymi, z niezbędnymi do ich funkcjonowania budynkami o pomieszczeniach technicznych i gospodarczych ( ...) łącznie z infrastrukturą techniczną, zgodnie z zapisami zawartymi w § 2 planu. Takie określenie przeznaczenia terenu nie może stanowić podstawy do wykluczenia możliwości realizacji inwestycji. Zawarte w zapisach planu określenie "nieuciążliwe usługi produkcyjne" stanowi pojęcie nieostre, niezdefiniowane i jako takie ma szerokie możliwości interpretacyjne. Stosowanie tego rodzaju sformułowań w akcie prawnym będącym podstawą wydania decyzji nie będącej decyzją o charakterze uznaniowym jest niedopuszczalne, niezgodne z zasadą praworządności oraz uniemożliwia prawidłowe stosowanie art. 80 ust. 2 ustawy w zakresie obiektywnej oceny zgodności planowanej inwestycji z zapisami planu miejscowego. Jak wynika z wypisu z planu dla działki nr ewid. 86/1, w planie funkcjonuje zbliżone określenie tj. "uciążliwość obiektów i urządzeń niewykraczająca poza granice terenu". W tym przypadku jednak określenie "uciążliwość" zostało odniesione do granic terenu. W przypadku "nieuciążliwych usług produkcyjnych" istnieje zupełna dowolność interpretacji. Zakładając wewnętrzną spójność aktu prawa miejscowego jakim jest plan miejscowy i konsekwencje w stosowanych w nim pojęciach, to także nieuciążliwość usług produkcyjnych odnosić należałoby do wykraczania, lub nie, poza granice terenu realizacji przedsięwzięcia. W sprawie oznacza to, że przedsięwzięcie, którego oddziaływanie nie przekraczając granic działki nr ewid. 86/1 oraz 86/2, stanowi nieuciążliwą usługę produkcyjną. Wątpliwości w interpretacji przepisów planu miejscowego, zwłaszcza powstałe na skutek użycia nieprecyzyjnych sformułowań, nie mogą być interpretowane na niekorzyść strony. Inwestycja, biorąc pod uwagę przede wszystkim jej przeznaczenie, parametry techniczne oraz obszar oddziaływania stanowi inwestycję dopuszczoną w planie zagospodarowania, w szczególności inwestycję związaną z usługami produkcyjnymi. Ujmowana natomiast w kategoriach infrastruktury technicznej (czyli funkcji uzupełniającej) nie powoduje faktycznej zmiany przeznaczenia danej jednostki urbanistycznej (przy czym brak faktycznej zmiany przeznaczenia danej jednostki urbanistycznej jest warunkiem dopuszczalności realizacji na tym terenie). Niezależnie od powyższego skarżący podkreślił, że w sprawie organ w ogóle nie odniósł się do planowanej inwestycji w aspekcie usług produkcyjnych, o których mowa w planie miejscowym, co jest już wystarczającą podstawą do uchylenia decyzji. W sprawie organy nie odniosły planowanego przedsięwzięcia do zapisów planu miejscowego z uwzględnieniem zawartych w tymże planie definicji pojęcia "tereny usług oznaczone symbolem U", co stanowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80, a także art. 11 i art. 107 § 3 K.p.a. Z całą pewnością z analizy takiej nie zwalnia organu okoliczność, że inwestycja należy do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów rozporządzenia, gdyż taka klasyfikacja uzasadniona jest położeniem inwestycji na terenie Parku Krajobrazowego [...], nie zaś jej parametrami technicznymi. Inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko ze względu na swoje położenie, a plan miejscowy został uchwalony w 1996 roku, czyli dużo wcześniej niż rozporządzenie, dlatego ocena "uciążliwości" (czy ich brak) usług produkcyjnych nie może sprowadzić się do utożsamiania uciążliwych usług produkcyjnych z przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko. Taka interpretacja stanowiłaby o błędnej wykładni zapisów prawa miejscowego w zakresie pojęcia nieuciążliwych usług produkcyjnych. W tym konkretnym przypadku konieczne jest podjęcie przez organ postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, uzyskanie dodatkowych informacji na temat przedsięwzięcia, a także ewentualnego postępowania uzgodnieniowego z innymi organami. Z wypisu i wyrysu z planu miejscowego wynika, że działka nr ewid. 86/1 jest oznaczona symbolem [...] i [...] i położona w terenach usług oraz komunikacji samochodowej i zaplecza technicznego motoryzacji, oraz symbolem [...] – teren komunikacji. Tymczasem Wójt, a za nim także Kolegium ustaliły, że działka nr ewid. 86/1 położona jest także na terenach rolnych symbol [...] oraz terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczonej symbolem [...]. W konsekwencji niewynikające z przekazanego stronie wypisu z planu przeznaczenie terenu inwestycji stało się dla organów istotnym elementem odmowy wydania decyzji, co czyni zasadnym zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Następnie autor skargi napisał, że rozważania i konkluzje Kolegium dotyczące siłowni wiatrowych jako urządzeń infrastruktury technicznej zostały poczynione bez uwzględnienia okoliczności sprawy wynikających z wniosku o wydanie decyzji wraz z załącznikami. Jak wynika z Karty informacyjnej przedsięwzięcia (pkt 3), inwestycja ma na celu wytwarzanie energii elektrycznej na potrzeby istniejącego zakładu produkcyjnego, z możliwością jedynie odsprzedaży nadmiaru energii do sieci energetycznej ogólnej. W opinii Kolegium natomiast siłownie wiatrowe to urządzenia infrastruktury technicznej służące wyłącznie do produkcji energii elektrycznej w celu następczego wprowadzenia tej energii do sieci energetycznej, nie zaś bezpośrednio wykorzystania jej na potrzeby związane z podstawową funkcją terenu. W konsekwencji Kolegium napisało, że nie ma podstaw do twierdzenia, że inwestycja stanowi funkcję uzupełniającą dla terenów dla funkcji ustalonej w obowiązującym planie miejscowym. Zdaniem strony, taki pogląd stanowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Prezentowane stanowisko nie znajduje uzasadnienia w przepisach, bowiem przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawierają definicji "urządzenia infrastruktury technicznej" w związku z tym posiłkowo stosuje się definicje zawarte w art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2004 roku, nr 261, poz. 2603 ze zm.) oraz art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 roku Prawo energetyczne (tekst jedn. Dz. U. z 2006 roku, nr 89, poz. 625 ze zm.) oraz wykładnię gramatyczną. W żadnym z tych przypadków element wprowadzania energii do sieci energetycznej nie przesądza o kwalifikowaniu urządzenia produkującego energię do kategorii urządzenia infrastruktury technicznej. Cel inwestycji, tj. dostarczanie energii elektrycznej na potrzeby istniejącego zakładu produkcyjnego, nie wyklucza ujmowania inwestycji w kategoriach infrastruktury technicznej, ale dodatkowo podkreśla jej akcesoryjny charakter jako urządzenia infrastruktury technicznej. Uzasadnienie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w żaden sposób nie wyjaśnia zasadności przesłanek rozstrzygnięcia i w sposób oczywisty narusza art. 11 i art. 107 § 3 K.p.a. w zakresie wyjaśnienia podstaw rozstrzygnięcia oraz obowiązku sformułowania uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji. Przyjęta przez Kolegium interpretacja pojęcia urządzenia infrastruktury technicznej w odniesieniu do siłowni wiatrowych, w zasadzie wyklucza ich realizację w ramach funkcji uzupełniającej – infrastruktury technicznej właśnie, a na pewno wyklucza ich budowę na potrzeby własne (gospodarstw domowych, niewielkich zakładów produkcyjnych), co pozostaje w sprzeczności z ustawą z dnia 20 lutego 2015 roku o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. poz. 478). Siłownie wiatrowe jako urządzenia infrastruktury technicznej pełnią funkcje uzupełniającą wobec funkcji podstawowej planu, co wyklucza możliwość ich budowy wyłącznie w przypadku kolizji z podstawową funkcją danego terenu (np. w przypadku szczególnej ochrony akustycznej). Przy ustalaniu lokalizacji siłowni wiatrowej brane muszą być pod uwagę nie tylko postanowienia planu miejscowego, ale także lokalne warunki topograficzne oraz warunki wiatrowe, determinujące możliwość funkcjonowania siłowni wiatrowej, co w istocie znacznie ogranicza realizację siłowni w ramach wytyczonych przez plan. Tym bardziej więc postanowień planu nie należy interpretować zawężająco w odniesieniu do i tak już ograniczonych ze względów technicznych możliwości realizacji siłowni wiatrowych na ich podstawie. W sprawie lokalizacja siłowni jako urządzenia infrastruktury technicznej uzasadniona jest ponadto bliskością zakładu produkcyjnego, na którego potrzeby ma następować produkcja energii (40 m). Większa odległość pozostawałaby w sprzeczności z rachunkiem ekonomicznym, ze względu na koszty przesyłu wytworzonej energii. Kolegium potwierdziło, że uchwalone kilkanaście lat temu plany miejscowe nie przewidują możliwości realizacji siłowni wiatrowych, farm fotowoltaicznych czy stacji bazowych telefonii komórkowych. W sprawie organ powinien przynajmniej podjąć próbę ujęcia siłowni wiatrowej w ramach szerszych pojęć zbiorczych występujących w planie (takich jak chociażby usługi, w tym usługi produkcyjne, czy też infrastruktura z nimi związana), a nie z góry przesądzać o niedopuszczalności realizacji inwestycji wyłącznie w oparciu o to, że jej dopuszczalność nie została dosłownie wyartykułowana. Następnie autor skargi wskazał, iż planowana siłownia wspiera działania mające na celu ochronę środowiska, ma charakter akcesoryjny wobec dotychczasowej działalności strony oraz ma charakter innowacyjny, co przemawia za wydaniem pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zdaniem strony skarżącej, ze względu na parametry techniczne inwestycji oraz ustalony w oparciu o te parametry obszar jej oddziaływania wyraźnie wskazany we wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, brak jest interesu prawnego po stronie właściciela działki nr ewid. 88/2. Zgodnie z wnioskiem inwestora (pkt 7 Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia) średni poziom ciśnienia akustycznego wynosi 57,6 dB w odległości 5 m od wieży oraz 54,6 dB w odległości 30 m od wieży. Uśredniona różnica między poziomem tła akustycznego a hałasem emitowanym przez pracującą wieżę wynosi mniej niż 6 dB. Emitowany przez wieżę hałas 6 dB jest wielokrotnie niższy niż wartości dopuszczone dla terenu zabudowy zagrodowej. Ponieważ jednak wysokość wieży wynosi 30 m to taki też obszar, z daleko idącej ostrożności, został wskazany jako obszar oddziaływania przedsięwzięcia. Z całą pewnością natomiast nie ma podstaw do powiększania obszaru oddziaływania przedsięwzięcia poza obszar wskazany w załączniku do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z tego powodu – zdaniem autora skargi – ustalenie kręgu stron postępowania bez uwzględnienia wskazanego we wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach obszaru oddziaływania planowanego przedsięwzięcia nastąpiło z naruszeniem z art. 7 i art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a. i jednoczesnym naruszeniem art. 11 i art. 107 § 3 K.p.a., poprzez brak odniesienia się do obszaru oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w uzasadnieniu decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" P.p.s.a.). Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga jest uzasadniona, bowiem organy administracji obu instancji dopuściły się naruszenia przepisów procesowych w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Przedmiotem skargi w sprawie niniejszej jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy w sprawie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie siłowni wiatrowej. Z motywów rozstrzygnięć organów obu instancji wynika, iż powodem odmowy wydania pozytywnej dla inwestora decyzji było stwierdzenie sprzeczności planowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla nieruchomości objętej zamierzeniem inwestycyjnym. Oceniając legalność kontestowanych decyzji podkreślić wypada, iż organy administracji publicznej prowadząc postępowanie związane są ogólnymi regułami postępowania administracyjnego. W szczególności, organy te działają na podstawie przepisów prawa oraz stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmując wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 6 i 7 K.p.a.). Organy obowiązane są do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 K.p.a.) i na jego podstawie oceniają, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 K.p.a.), co powinno znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu skonstruowanym zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 107 § 3 K.p.a. W szczególności zaakcentować wypada, iż jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Poglądy takie znajdują potwierdzenie w ugruntowanych poglądach judykatury (por. np. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 6 czerwca 2012 roku, II SA/Gl 970/11; wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2002 roku, I SA 2188/00; wyrok NSA z dnia 5 maja 1999 roku, V SA 1568/98; wyrok NSA z dnia 24 listopada 1994 roku, V SA 397/93, wszystkie orzeczenia są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl), które podziela także Sąd w składzie orzekającym w sprawie niniejszej. Przenosząc powyższe uwagi na grunt sprawy niniejszej dostrzec wypada, iż w aktach administracyjnych znajduje się tekst uchwały nr [...] Rady Gminy B. z dnia [...] w sprawie zmiany miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. Organy obu instancji oceniając zgodność planowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego opierały się na wskazanym dokumencie. Lektura tego jednak dokumentu nie pozwala jednak na ocenę czy planowane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne czy też nie z zapisami planu miejscowego, bowiem dokument ten jest niekompletny. Nie trudno dostrzec, iż w załączonej do akt uchwale brakuje strony 8, która (przynajmniej w części) ma istotny charakter w sprawie, bowiem na wcześniejszej stronie (nr 7) rozpoczynają się zapisy stanowiące o realizacji sieci infrastruktury technicznej, a z takową w sprawie mamy do czynienia. Bezspornie treść zapisana na stronie 9 nie stanowi bezpośredniej kontynuacji tekstu ze strony 7, co potwierdza, że tekst planu jest niekompletny. Wykluczyć można błędną numerację stron. Uchybienie w tym zakresie nie było możliwe do wyeliminowania we własnym zakresie przez Sąd, bowiem wspomniana uchwała nie jest dostępna w zasobach internetowych i archiwalnych Dziennika Urzędowego województwa [...]. W tej sytuacji na uwzględnienie zasługuje zarzut skargi wskazujący na naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a., ale tylko w opisanym aspekcie. Wątpliwości Sądu budzi także stanowisko organów wskazujące, iż na obszarze objętym zamierzeniem inwestycyjnym infrastruktura może być realizowana tylko jako uzupełniająca funkcję podstawową. Z zapisów załączonego do akt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (przynajmniej w załączonej do akt części tekstu wspomnianego planu) takie stwierdzenie nie wynika. Przepis § 2 ust. 1 pkt 1 lit. "b", "c" oraz "e" uchwały zezwala na realizację określonych przedsięwzięć łącznie z infrastrukturą techniczną, bez wskazania, że może to być jedynie uzupełnienie funkcji podstawowej. Dodatkowo, organy nie wyjaśniły co w przypadku infrastruktury oznacza pojęcie uzupełniająca, skoro plan przewiduje możliwość realizacji infrastruktury w postaci sieci (§ 2 ust. 3 pkt 1 uchwały). Opisane uchybienie stanowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. W dalszej kolejności, odnosząc się do argumentacji strony skarżącej, wskazać wypada na utrwalony w judykaturze pogląd stanowiący, iż elektrownie wiatrowe mieszczą się w językowej definicji pojęcia "infrastruktura techniczna". Pojęcie to nie ogranicza się jedynie do urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej, ale także obejmuje urządzenia, które służą do jej wytwarzania. Elektrownia wiatrowa niewątpliwie służy właśnie wytwarzaniu energii, wykorzystując energię wiatru. Elektrownia wiatrowa odpowiada zatem encyklopedycznej definicji infrastruktury technicznej jako urządzeń przesyłowych i związanych z nimi obiektów m.in. w zakresie energetyki. Tym samym i wykładnia językowa (gramatyczna), której zasady nakazują w przypadku braku definicji legalnej danego pojęcia, nadawać mu znaczenie możliwie najbliższe potocznemu rozumieniu danego wyrazu lub zwrotu, pozwala na uznanie, że elektrownie wiatrowe mieszczą się w językowej definicji pojęcia "infrastruktura techniczna" (por. np. wyroki NSA: z dnia 18 sierpnia 2016 roku, II OSK 2890/14; z dnia 12 stycznia 2016 roku, II OSK 1070/14 oraz wyroki WSA: w Łodzi z dnia 4 czerwca 2014 roku, II SA/Łd 201/14; w Warszawie z dnia 20 marca 2014 roku, IV SA/Wa 2625/13 i inne; wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Skład orzekający w sprawie niniejszej podziela zaprezentowany pogląd czyniąc go własnym stanowiskiem w sprawie. A ponieważ elektrownia wiatrowa zaliczana jest do urządzeń infrastruktury technicznej, dlatego nie może zyskać poparcia twierdzenie strony skarżącej, że planowana inwestycja mogłaby być zrealizowana bowiem plan dopuszcza realizację nieuciążliwych usług produkcyjnych. Argumentacja skargi w tym zakresie – w kontekście wcześniejszych uwag – nie jest uzasadniona. Niewątpliwie Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie odniosło się w motywach decyzji do tej kwestii w sposób wyczerpujący, jednak uchybienie w tym zakresie nie ma charakteru rozstrzygającego. Podniesiona w skardze okoliczność, iż strona skarżąca posiada wypis i wyrys z planu miejscowego wskazujący na inną kwalifikację działki objętej zamierzeniem inwestycyjnym pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie, bowiem taki dokument jak wypis lub wyrys z planu miejscowego nie ma charakteru prawotwórczego. W przypadku sprzeczności z treścią uchwały, taki dokument nie może stanowić dowodu w sprawie, na który strona skarżąca mogłaby się skutecznie powołać, dlatego w opisanym zakresie, nie można mówić o naruszeniu art. 7, art. 77 § 1, czy art. 80 K.p.a. Konkludując Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" w zw. z art. 135 P.p.s.a. W punkcie drugim wyroku natomiast Sąd postanowił o zwrocie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej czyniąc za podstawę rozstrzygnięcia przepis art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. W toku ponownie prowadzonego postępowania organy zobowiązane będą wyeliminować wskazane uchybienia, a orzekając w sprawie winny uwzględnić treść zapisów ustawy z dnia 20 maja 2016 roku o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. poz. 961), która weszła w życie w dniu 16 lipca 2016 roku. Lp/