II SA/Łd 632/14

Dnia 4 lipca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kubot - Szustowska po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2014 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł. D. i M. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. a.bł. Ł. D. i M. D. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...], którą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 roku, poz. 267), utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...] o odmowie uchylenia decyzji własnej z dnia [...] nakładającej obowiązek wykonania określonych robót budowlanych w oficynie mieszkalnej na działce nr 2197/2, położonej w Ł., przy ul. A. W treści skargi wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, iż decyzją z dnia [...] Starosta [...] udzielił pozwolenia na rozbiórkę obiektu budowlanego położonego w Ł. przy ul. A. Zatem niecelowym, ze względu na wysokie koszty, jest przeprowadzenie robót budowlanych, w sytuacji, gdy właściciele podjęli już niezbędne kroki do przeprowadzenia rozbiórki obiektu. Dodali, iż z treści decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę jednoznacznie wynika, iż przedmiotowy obiekt budowlany kwalifikuje się do rozbiórki ze względu no bardzo zły stan techniczny, tym samym bezcelowa jest decyzja organu nadzoru budowlanego nakładającą na skarżących obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w przedmiotowej oficynie mieszkalnej, tym bardziej, że zostały już przez nich podjęte kroki zmierzające do rozbiórki obiektu budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej. Decyzją tą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, którą na podstawie art. 155 k.p.a. odmówiono zmiany decyzji ostatecznej nakazującej nakładającej obowiązek wykonania określonych robót budowlanych. Zatem przy tak sformułowanym wniosku dotyczącym jedynie zaskarżonej decyzji brak jest podstaw do stwierdzenia, że odmowa wstrzymania jej wykonania może wywołać po stronie skarżących niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Zwrócić bowiem należy uwagę, że zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji odmawiającą zmiany ostatecznej decyzji nakazującej wykonanie określonych robót budowlanych nie ma wpływu na byt tej ostatniej, tj. decyzji z dnia [...]. Zatem ewentualne wstrzymanie decyzji zaskarżonej nie będzie miało żadnego wpływu na kwestię wykonalności decyzji nakazującej wykonanie owych robót. Zaś samo wydanie decyzji odmawiającej zmiany decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym nie wywołuje niebezpieczeństw o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym miejscu przypomnieć należy, że postępowanie dotyczące zastosowania ochrony tymczasowej w toku postępowania sądowoadministracyjnego jest postępowaniem wnioskowym, a zatem przy rozpoznawaniu takiego wniosku sąd administracyjny nie jest władny wyjść poza jego granice. Skoro złożony wniosek swym zakresem obejmował tylko decyzję zaskarżoną, to tylko w stosunku do niej należało rozważyć możliwość zaistnienia niebezpieczeństw o którym mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. a.bł.