II SA/Łd 633/16

Dnia 16 grudnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2016 roku sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary za usunięcie drzew bez zezwolenia 1. oddala skargę; 2. nakazuje zwrot z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz skarżącej M. S. kwotę 279 (dwieście siedemdziesiąt dziewięć) złotych, uiszczoną tytułem nadpłaconego wpisu od skargi, zaksięgowaną w dniu 28 lipca 2016 roku pod pozycją [...]. LS Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postepowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 – dalej jako k.p.a.) art. 88 ust. 1 pkt 1, art. 89 ust. 1, ust. 4 i ust.8, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2015 r., poz. 1651 – dalej jako ustawa), rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 13 października 2004r. w sprawie stawek opłat dla poszczególnych rodzajów i gatunków drzew (Dz.U. z 2004r., nr 228, poz.2306), obwieszczenia Ministra Środowiska z dnia 24 października 2014r. w sprawie stawek opłat za usunięcie drzew i krzewów oraz stawek kar za zniszczenie zieleni na rok 2015 (M. P. z 2014r., poz. 958), w związku z art. 53 ust. 3 ustawy z dnia 25 czerwca 2015r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2015r., poz.1045) uchyliło w części zaskarżoną decyzję tj. w pkt 1) w zakresie o naliczeniu M. S. administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 88.669,68 zł za usunięcie bez wymaganego zezwolenia 16 drzew z terenu nieruchomości przy ul. A w Ł., wymienionych w tabeli nr 1; w tym zakresie orzekało w ten sposób, że naliczyło M. S. administracyjną karę pieniężną w wysokości 63.906,85 zł za usunięcie bez wymaganego zezwolenia 16 drzew z terenu nieruchomości przy ul. A w Ł., wymienionych według wyliczenia podanego w tabeli, w pozostałym zakresie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...] m.in. na podstawie art. 88 ust. 1 i 2 oraz art. 89 ust. 1 i 3 ustawy, po ponownym rozpatrzeniu sprawy uchylonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. orzekł: w pkt 1) o naliczeniu M. S. administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 88.669,68 zł za usunięcie bez wymaganego zezwolenia 16 drzew z terenu nieruchomości przy ul. A w Ł. wskazanych w tabeli nr 1; w pkt 2) o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie przez M. S. bez wymaganego zezwolenia 16 drzew na terenie nieruchomości przy ul. A w Ł., wskazanych w tabeli nr 2.; w pkt 3 rozstrzygnięcia wskazał, że uiszczenie kary powinno nastąpić w terminie 14 dni od dnia, w którym ta decyzja stanie się ostateczna. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji opisał dotychczasowy przebieg postępowania i wskazał na: - przeprowadzoną w dniu 31 stycznia 2012 r. przez patrol pieszy Straży Miejskiej w Ł. interwencję dotyczącą nielegalnego wycinania drzew na terenie prywatnej działki przy ul. A; - informację Straży Miejskiej O/Ł. w notatce z dnia 2 lutego 2012 r. o wylegitymowaniu przebywających na terenie działki pracowników firmy A, prowadzących tam wcześniej prace związane z wycinką drzew, - oględziny terenowe w dniu 26 czerwca 2012 r. przeprowadzone przez pracowników organu I instancji z udziałem pełnomocników strony oraz geodety, który ustalił współrzędne geograficzne pni po wyciętych drzewach i współrzędne geograficzne granic lasu, - ustalenia wieku drzew na podstawie pobranych próbek pni usuniętych drzew, - oświadczeniu i zeznaniach D. W. prowadzącego firmę A; - ustalenia w protokole z oględzin w dniu 26 czerwca 2012r. przeprowadzonych na terenie działki nr 1/14 w obrębie [...] przy ul. A (bez numeru) w Ł., będącej własnością M. S.. Działka o pow. 9,1678 ha jest położona w rejonie ulic: B, C, A i D. W jej granicach występowały fragmenty lasu o łącznej pow. 3,0886 ha i pokryty drzewostanem grunt sklasyfikowany jako tereny różne (symbol Tr) o pow. 6,0792 ha. Działka nr 1/14 uległa podziałowi na działki o numerach 1/41, 1/42, 1/43 i 1/44 w obrębie [...]. Działki nr 1/41, 1/42 i 1/43 sklasyfikowane są jako las (Ls) o pow.3,0886 ha, działkę nr 1/44 stanowią użytki rolne (R) o pow. 5,9213 ha oraz zadrzewienia i zakrzaczenia (Lz) o pow. 0,1579 ha.; - stwierdzenie podczas oględzin 32 pniaków po usuniętych drzewach (pobranym próbkom pni tych drzew nadano numery kolejne od 1 do 32). Z uwagi na fakt, iż stwierdzone podczas interwencji w dniu 31 stycznia 2012 r. usunięte drzewa rosły w pobliżu gruntów leśnych, występujących wówczas w granicach działki nr 1/14, oględziny w dniu 26.06.2012r. przeprowadzono z udziałem uprawnionego geodety w celu ustalenia współrzędnych geograficznych pni po wyciętych drzewach i współrzędnych geograficznych granic lasu; - pomiary geodety o ustaleniu, że 16 sztuk usuniętych drzew (o nr 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17 i 18 — wg nr pobranych próbek pni) przypada na części dz. nr 1/14, stanowiącej las (obecnie działka nr 1/41. przy ul. B bn. Ł., będąca własnością M. S.), - pomiary geodety o ustaleniu, że pozostałe 16 sztuk usuniętych drzew (o nr 1, 10, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24, - 25, 26, 27, 29, 30, 31, 32) odnosi się do części działki nr 1/14 nie będącej lasem (obecnie działka nr 1/44, przy ul. A bn., będąca również własnością M. S.). Teren nieruchomości, na której rosły wszystkie ww. drzewa jest nieogrodzony; - ustalenie na podstawie pobranych próbek pni usuniętych drzew (tj. plastrów uzyskanych po przekrojeniu poprzecznym każdego z pniaków), że wszystkie drzewa były w wieku powyżej 10 lat. W związku z tym, w przypadku drzew o numerach 1, 10, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27, 29, 30, 31 i 32, które nie rosły na gruncie stanowiącym las, przed ich wycięciem wymagane było uzyskanie przez posiadacza nieruchomości zezwolenia organu gminy na ich usunięcie (art. 83 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody). Organ I instancji nie uznał za konieczne powołanie biegłego w celu ustalenia wieku usuniętych drzew, gdyż było to możliwe na podstawie stosowanej w dendrometrii metody obliczania wieku drzew tj. na podstawie słojów przyrostów rocznych. Do opracowania zawierającego wyniki tej analizy dołączono dokumentację fotograficzną pobranych próbek, a na pobranych próbkach pni widoczne są tzw. słoje drewna (przyrosty roczne). Analiza struktury drewna poszczególnych plastrów wykazała, że minimalna liczba widocznych na próbkach słojów przyrostów rocznych jest w przypadku każdej próbki większa niż 10. Wskazano, że w tym postępowaniu dla oceny, czy konkretne drzewo usunięte zostało bez wymaganego prawem zezwolenia, ma znaczenie czy jest w wieku powyżej 10 lat. Dokładne ustalenie wieku usuniętego drzewa starszego niż 10-letnie nie ma wpływu na wysokość administracyjnej kary pieniężnej za jego usunięcie bez wymaganego zezwolenia. W ocenie organu I instancji z zebranego materiału dowodowego wynika, że wycinka drzew nastąpiła na zlecenie M. S., działającej także przez pełnomocnika – K. S.. Za takim stwierdzeniem przemawia treść oświadczenia złożonego przez D. W. prowadzącego firmę A i wykonującego prace na terenie dz. nr 1/14 na zlecenie M. S., po jego przyjeździe na miejsce interwencji w dniu 31 stycznia 2012 r. i złożone w obecności pracownika organu I instancji. W oświadczeniu tym D. W. napisał, że: " W dniu 31.01.2012 r. wycinaliśmy drzewa (sosny) według zlecenia o numerze [...] wydane z dnia 19.10.2011 r. Zlecenie wykonuję dla Pani M. S.". Oświadczenie o tej treści D. W. potwierdził własnoręcznym podpisem po zapoznaniu się z art. 233 § 1 i 2 Kodeksu karnego. Ponadto z treści notatki z dnia 2 lutego 2012 r. wynika, że "wylegitymowano przebywających na terenie działki pracowników firmy A prowadzących tam wcześniej prace związane z wycinka drzew". W ocenie organu I instancji D. W. składając dodatkowe wyjaśnienia w tej sprawie w dniu 29 stycznia 2014r. nie wyjaśnił w sposób konkretny i przekonujący, dlaczego w oświadczeniu z dnia 31 stycznia 2012 r. napisał odręcznie, że tego dnia wycinał z kimś drzewa (sosny). W dniu 29 stycznia 2014r. stwierdził "To jest błąd. Ja tego dnia dojechałem. Byłem ubrany elegancko. Straż Miejska może to poświadczyć. Wycinki dokonywałem sporo wcześniej ". Według organu I instancji oświadczenie D. W. z dnia 31 stycznia 2012 r. złożone podczas interwencji tego dnia jest dowodem na to, że w tym dniu wycinał z kimś drzewa z rodzaju sosna na terenie nieruchomości M. S. i robił to na zlecenie M. S.. Uzasadniając swoje działanie, D. W. powołał się jednocześnie na dokładny numer i datę decyzji Prezydenta Miasta Ł. zezwalającej na wycinkę 20 sztuk sosen z działki nr 1/14 przy ul. A w Ł., rosnących jednak w innej części tej nieruchomości (a nie na datę zlecenia strony z dnia 20 października 2011 r.). Okoliczność zrealizowania decyzji z dnia [...] 2011 r. zawarto w protokole z dnia 31 stycznia 2012 r. ze wskazaniem, że w miejscu, w którym rosło 20 sztuk sosen objętych decyzją nr [...] (tj. w środkowej części nieruchomości) nie stwierdzono w dniu 31 stycznia 2012 r. śladów i świeżych pniaków po wyciętych drzewach, a teren pokryty był śniegiem (potwierdzają to zdjęcia stanowiące załącznik do protokołu oraz świadkowie – P. R. W. i D. W.). Na podstawie zebranego materiału dowodowego organ I instancji stwierdził, że w odniesieniu do drzew podanych w pkt 1 decyzji – M. S., jako właściciel nieruchomości była zobowiązana, zgodnie z art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy, uzyskać zezwolenie na usunięcie tych drzew przed zleceniem ich wycięcia. W postępowaniu wyjaśniającym w dniu oględzin 26 czerwca 2012r. stwierdzono 32 pniaki po ściętych drzewach, z czego dla wycięcia 16 sztuk o nr wskazanych w tabeli nr 1 wymagane było zezwolenie. Usunięcie 16 sztuk drzew bez wymaganego zezwolenia stanowi, w myśl art. 88 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, podstawę wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Ustalona przez organ I instancji wysokość kary wynika z wyliczenia zawartego w tabeli nr 1 decyzji według rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie stawek opłat dla poszczególnych rodzajów i gatunków drzew i obwieszczenia Ministra Środowiska w sprawie stawek opłat za usunięcie drzew i krzewów oraz stawek kar za zniszczenie zieleni na rok 2012, tj. stawek obowiązujących w roku, w którym usunięto drzewa. Organ I instancji umorzył postępowanie w części dotyczącej wymierzenia M. S. administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie bez wymaganego zezwolenia 16 sztuk drzew z tabeli nr 2, jako wskazanych w części działki stanowiącej las na terenie nieruchomości przy ul. A w Ł. (dz.nr 1/41, dawniej fragment dz.nr 1/14). Usunięcie drzew znajdujących się na gruncie leśnym nie wymaga uzyskania zgody i nie ma podstaw do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. W odwołaniu M. S., zarzuciła wydanie decyzji z naruszeniem : - art.8, art. 9 i art. 10 k.p.a. regulującym zasadę zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz zasadę informowania stron i pogłębiania zaufania obywateli, poprzez rozszerzenie przedmiotowe prowadzonego postępowania i wydanie decyzji bez poinformowania strony o takim rozszerzeniu tj. prowadzenie postępowania i wydanie decyzji w stosunku do trzech drzew nie objętych postępowaniem, w którym była wydana pierwsza decyzja uchylona decyzją SKO (pierwotnie postępowanie było prowadzone do wycinki 29 drzew, a obecnie w stosunku do wycinki 32 drzew); - art.7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 83 ust. 6 pkt. 4 ustawy - ze względu na niedokonanie ustaleń w przedmiocie wieku, gatunku i czasu usunięcia drzew, co wymaga wiadomości specjalnych, a tym samym przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego dendrologa, a brak powołania biegłego jednoznacznie narusza wytyczne zawarte w decyzji SKO w Ł. z dnia [...]; - art.7 k.p.a. w związku z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 k.p.a. w zw. z art. 79 i 80 k.p.a. ze względu na przeprowadzenie "przesłuchania pisemnego" jednego ze świadków p. D. bez poinformowania o tym fakcie stron, bez umożliwienia zadawania pytań świadkowi, a następnie dokonywanie ustaleń faktycznych na podstawie tych "zeznań pisemnych", - art. 80 k.p.a. ze względu na "specyficzną" interpretację oświadczenia p. D. W. z dnia 31 stycznia 2012 r. polegającą na przypisywaniu oświadczeniu p. D. W. "przyznania się do nielegalnej wycinki " w sytuacji, gdy treść oświadczenia wyjaśniona przez p. D. W. podczas zeznań była odmienna niż przyjęta przez organ I instancji, tj. że w ten sposób wskazywał na zakres przyjętego zlecenia przez jego pracowników, co jest zgodne z interpretacją przyjętą w decyzji SKO zapadłej w nin. sprawie; - art.7 k.p.a., art.77 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a. ze względu na dokonywanie ustaleń faktycznych w oparciu o wybiórczą interpretację zebranego w sprawie materiału dowodowego, przypisywanie świadkom zeznań, których nie złożyli, wyciąganie nielogicznych wniosków z ustalonych faktów, opieranie ustaleń faktycznych na insynuacjach, a nie stwierdzonych faktach, naruszenie zasady zdrowego rozsądku i logiki przy interpretacji zeznań świadków "pracowników" p. W.. Wskazując na powyższe zarzuty pełnomocnik strony na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W toku postępowania odwoławczego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. pismem z dnia 1 czerwca 2016r. na podstawie art. 136 k.p.a. wystąpiło do organu I instancji o przedstawienie obliczenia administracyjnej kary pieniężnej w sposób wskazany wart. 89 ust. 4 ustawy o ochronie środowiska w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2015r., poz.1045). W odpowiedzi organ I instancji podał, że wysokość kary administracyjnej za usunięcie bez wymaganego zezwolenia 16 sztuk drzew z terenu nieruchomości przy ulicy A w Ł. wyliczona w oparciu o zapis znowelizowany art. 89 ust. 4 ustawy o ochronie przyrody wynosi 63.906,85 zł. W załączeniu przekazano tabelę z wyliczeniem administracyjnej kary pieniężnej. Podano informacyjnie, że w obecnym postępowaniu brak jest możliwości zastosowania przepisów względniejszych dla strony tj. umożliwiających obniżenie o 50 % administracyjnej kary pieniężnej z uwagi na usunięcie drzewa obumarłego lub nie rokującego szans na przeżycie, złomu lub wywrotu oraz odstępujące od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej z uwagi na okoliczności uzasadnione stanem wyższej konieczności. W przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki o których mowa w art. 89 ust. 6 i 7 ustawy. Organ odwoławczy przystępując do własnej analizy materiału dowodowego stwierdził, iż podstawę materialnoprawną w sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody w brzmieniu obowiązującym od dnia 28 sierpnia 2015r. tj. od daty kiedy weszły w życie niektóre przepisy ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw, w tym art. 29 pkt 1-10, pkt 11 w zakresie art. 88, art. 89 i art. 90 ust. 1 oraz pkt 12, którymi znowelizowano objęte nimi przepisy ustawy o ochronie przyrody m.in. dotyczące zezwoleń na usuwanie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości i opłat z tego tytułu oraz administracyjnych kar pieniężnych. Zaznaczył, że równocześnie weszły w życie przepisy intertemporalne obejmujące m.in. art. 53 ust. 3 i 4 oraz art. 55 ust. 2 ustawy nowelizującej. Dalej, iż jak wynika z brzmienia powołanego art. 53 ust. 3 ustawy nowelizującej w odniesieniu do omawianej sprawy postępowanie zostało wszczęte i nie zakończone decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie przepisów ustawy zmieniającej tj. do dnia 28 sierpnia 2015r. (art. 29 pkt 11 w zakresie art. 88 i art. 89 ustawy zmienianej w art. 29). W takiej sytuacji stosuje się przepisy dotychczasowe, chyba że kara pieniężna wymierzona na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 29, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, byłaby względniejsza. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po dokonaniu analizy zebranego materiału dowodowego, w tym protokołów i dokumentacji z przeprowadzonych przez organ I instancji oględzin na terenie, podzieliło ustalenia organu I instancji, że w odniesieniu do drzew wskazanych w pkt 1 decyzji – M. S. - jako właściciel nieruchomości była zobowiązana, zgodnie z art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody, uzyskać zezwolenie na usunięcie tych drzew przed zleceniem ich wycięcia. Zdaniem Kolegium uzasadnione jest twierdzenie o dokonaniu w styczniu 2012 r. wycięcia drzew z terenu nieruchomości przy ul. A (dz.nr 1/41, dawniej fragment dz. nr 1/14) stanowiącej własność M. S. oraz twierdzenie, że nastąpiło to na zlecenie M. S. działającej osobiście oraz przez pełnomocnika – K. S.. Powyższe ustalenia dokonane zostały podczas przeprowadzonej w dniu 31 stycznia 2012 r. interwencji Straży Miejskiej i znajdują potwierdzenie w treści oświadczenia D. W. z dnia 31 stycznia 2012 r. złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Zaznaczył, że wskazanie przez D. W. na otrzymanie zlecenia świadczy o tym, że nie można przyjąć iż działał on samodzielnie - bez zgody posiadacza nieruchomości. Świadczy o tym dodatkowo fakt, że wycinki dokonywała firma - podmiot który zawodowo i odpłatnie trudni się tego typu zajęciami. Bowiem w przypadku przyjęcia, że D. W. działał samodzielnie i bez zgody posiadacza nieruchomości, wówczas odpowiedzialność za usunięcie drzew bez stosownego zezwolenia spoczywałaby na tym kto tego dokonał. Ustalenia dokonane podczas oględzin terenowych w dniu 26 czerwca 2012 r. (w postępowaniu wyjaśniającym i zgodnie z zaleceniami organu odwoławczego) przeprowadzonych z udziałem pełnomocników strony wykazały 32 pniaki po usuniętych drzewach i pobranym próbkom pni drzew nadano numery kolejne od 1 do 32). Okoliczność odnośnie zrealizowania decyzji o zezwoleniu na usunięcie 20 sztuk sosen ustalono i zawarto w protokole ze wskazaniem, że w miejscu, w którym rosło 20 sztuk sosen objętych decyzją nie stwierdzono świeżych pniaków po wyciętych drzewach i nie stwierdzono śladów na terenie pokrytym śniegiem. Zatem należy przyjąć, że w dniu 31 stycznia 2012r. nie można mówić o dokonywaniu usunięcia tych drzew o jakich mowa w zleceniu z października 2011 r. Powyższe ustalenia zdaniem Kolegium jednoznacznie wykazały, że 16 sztuk drzew (o nr 1, 10, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27, 29, 30, 31, 32) znajdowało się w części działki nr 1/14 nie będącej lasem (obecnie działka nr 1/44), która stanowi własność M. S. i przed ich wycięciem wymagane było uzyskanie przez M. S. zezwolenia organu gminy na ich usunięcie, a takiego zezwolenia Pani M. S. nie uzyskała. Kolegium miało na uwadze treść art. 53 ust. 3 ustawy nowelizującej oraz to, że w omawianej sprawie postępowanie zostało wszczęte i nie zakończone decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie przepisów ustawy zmieniającej tj. do dnia 28 sierpnia 2015r. (art. 29 pkt 11 w zakresie art. 88 i art. 89 ustawy zmienianej w art. 29). W takiej sytuacji stosuje się przepisy dotychczasowe z tym zastrzeżeniem, że kara pieniężna wymierzona na podstawie przepisów ustawy zmienianej tj. w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, byłaby względniejsza. Wobec powyższego Kolegium dokonało rozpatrzenia sprawy również pod kątem, czy kara pieniężna wymierzona na podstawie przepisów ustawy zmienianej byłaby względniejsza. W myśl przepisu art. 89 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody (w nowym brzmieniu) wysokość administracyjnej kary pieniężnej, która w odniesieniu do sytuacji unormowanych w art. 88 ust. 1 pkt 1-3 stanowi obecnie dwukrotność opłaty za usunięcie drzewa lub krzewu, o której mowa w art. 84 ust. 1. Również zmianie uległ sposób wyliczania administracyjnej kary pieniężnej wskazany w art. 89 ust. 4 ustawy o ochronie przyrody, w przypadku gdy ustalenie obwodu usuniętego lub zniszczonego drzewa jest niemożliwe z powodu braku kłody. W takiej sytuacji obwód do wyliczenia administracyjnej kary pieniężnej ustala się obecnie, przyjmując najmniejszą średnicę pnia (do tej pory najmniejszy promień pnia) i pomniejszając wyliczony obwód o 10%. Dla obliczenia wysokości kary mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 13 października 2004r. w sprawie stawek opłat dla poszczególnych rodzajów i gatunków drzew, obwieszczenia Ministra Środowiska z dnia 24 października 2014r. w sprawie stawek opłat za usunięcie drzew i krzewów oraz stawek kar za zniszczenie zieleni na rok 2015. Wyliczenie kary pieniężnej w oparciu o treść art. 89 ust. 4 w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą wskazuje, że wysokość tej kary wynosi 63.906,85 zł i tak wyliczona wysokość kary jest oczywiście względniejsza niż wyliczenie wysokości kary pieniężnej na podstawie przepisów dotychczasowych, zgodnie z którymi kara wynosiłaby 88.669,68 zł. Wobec tego Kolegium na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję w części w pkt 1 i orzekło co do istoty w ten sposób, że naliczyło karę pieniężną w wysokości 63.906,85 zł. W pozostałym zakresie Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję jako wydaną zgodnie z obowiązującymi przepisami. W odniesieniu do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, iż organ I instancji uwzględnił zalecenia organu odwoławczego, w szczególności w zakresie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Podczas przeprowadzonych oględzin terenowych z udziałem pełnomocników stron poczyniono ustalenia, które wykazały 32 pniaki po usuniętych drzewach i pobranym próbkom pni drzew nadano numery kolejne od 1 do 32. Udział w oględzinach brał również udział uprawniony geodeta i jego ustalenia pozwoliły na określenie współrzędnych geograficznych pni po wyciętych drzewach i współrzędnych geograficznych granic lasu. Ustalenia w tym zakresie nie budzą wątpliwości. Zdaniem Kolegium brak jest podstaw do uznania zasadności zarzutu odnośnie powołania biegłego na okoliczność ustalenia wieku i gatunku wyciętych drzew. W tym zakresie stanowisko organu I instancji jest przekonujące. Kolegium podzieliło pogląd, że ustalenie wieku usuniętych drzew nie wymagało wiadomości specjalnych. Określenie wieku było bowiem możliwe na podstawie stosowanej w dendrometrii metody obliczania wieku drzew tj. na podstawie słojów przyrostów rocznych. Do opracowania zawierającego wyniki tej analizy dołączono dokumentację fotograficzną pobranych próbek, a na pobranych próbkach pni widoczne są tzw. słoje drewna (przyrosty roczne). Wobec tego skoro analiza struktury drewna poszczególnych plastrów wykazała, że w przypadku każdej próbki liczba przyrostów rocznych jest większa niż 10, to tym samym każde z drzew było starsze niż 10 lat, a więc na jego wycięcie konieczne było uprzednie uzyskanie zezwolenia. Odnośnie zarzutu dotyczącego wydania przez organ I instancji decyzji w przedmiocie 32 drzew w sytuacji, gdy prowadził postępowanie dotyczące wycinki 29 drzew, zdaniem Kolegium również nie jest uzasadniony. W prowadzonym postępowaniu wyjaśniającym, wskutek uchylenia poprzedniej decyzji, organ I instancji zgodnie z zaleceniami dokonał w dniu 26 czerwca 2012r. ponownych oględzin w terenie i właśnie ustalenia ponownie prowadzonego postępowania wyjaśniającego wykazały 32 pniaki po usuniętych drzewach (pobranym próbkom pni tych drzew nadano numery kolejne od 1 do 32). Brak jest podstaw do uznania tych ustaleń jako niewiarygodnych, bowiem podczas przeprowadzania w tym dniu oględzin w terenie byli obecni pełnomocnicy strony. Dokonana przez organ I instancji ocena zeznań D. W. z dnia 31 stycznia 2012 r. zdaniem Kolegium jest całkowicie uprawniona, bowiem były to zeznania złożone bezpośrednio w dniu przeprowadzenia na miejscu interwencji, a z treści oświadczenia wynika jednoznacznie, że w tym dniu, jak podał "wycinaliśmy drzewa" oraz że "zlecenie wykonuje dla Pani M. S.". Późniejsze tłumaczenie, dwa lata później i wycofywanie się ze złożonego oświadczenia jest podyktowane tym, aby uniknąć negatywnych konsekwencji. Co więcej, ze zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów wynika, że D. W. prowadzi zawodowo, odpłatną działalność gospodarczą w ramach firmy A w zakresie wycinanie i pielęgnacja drzew, a zatem nie można przyjąć, iż działał samowolnie bez zlecenia. Kolegium również nie podzieliło zarzutu co do oceny przez organ I instancji oświadczenia D. W. z dnia 31 stycznia 2012 r. i powoływanie się na o odmienne zeznania D. W. oraz odmienną interpretację oświadczenia w uzasadnieniu decyzji SKO z dnia [...] 2012 r. Zdaniem Kolegium oświadczenie D. W. z dnia 31 stycznia 2012r. zostało złożone po pouczeniu w trybie art. 233 Kodeksu karnego, jest ono jednoznacznej treści i nie wymaga żadnej interpretacji. W omawianej sprawie odnosi się do stwierdzenia faktu i nie ma podstaw, aby treści oświadczenia przypisywać inne znaczenie. Ponadto pełnomocnik strony zarzucił przeprowadzenie przez organ I instancji dowodu nieznanego ustawie z pisemnych zeznań świadka I. D., podczas gdy organ powinien przeprowadzić dowód z zeznań tego świadka w sposób przewidziany przepisami Kpa i taki dowód nie może być wykorzystywany do dokonywania ustaleń faktycznych, a jego przeprowadzenie jest istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie Kolegium zgłoszony zarzut nie jest zasadny. Zgodnie bowiem z przepisem art. 75 i art. 70 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a w tym również organ administracji może zezwolić na dołączenie zeznania na piśmie. Takie zeznanie zostało nadesłane do organu I instancji przez I. D. i załączone do akt sprawy. Wezwanie organu I instancji z dnia do złożenia pisemnych wyjaśnień przez I. D. zawiera uzasadnienie i pouczenie o treści przepisów art. 50, art. 83 § 1, art. 88 k.p.a. i art. 233 Kodeksu karnego. Natomiast zgodnie z art. art. 10 § 1 k.p.a. zarówno stronie jak i pełnomocnikowi strony, jak wynika z pisma z dnia 8 lutego 2016r. umożliwiono przed wydaniem decyzji zapoznanie się z materiałem dowodowym i wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego i przesłano projekt decyzji. Pełnomocnik strony nie zgłosił zarzutów. M. S. w piśmie z dnia 26 lutego 2016r. podała, że nie zgadza się z naliczoną karą i wnioskuje o umorzenie postępowania z uwagi na brak jej winy. W skardze do WSA w Łodzi M. S. zaskarżyła decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w zakresie pkt. 2, w którym organ II instancji naliczył skarżącej administracyjną karę pieniężną w kwocie 63.906,85 zł, zarzucając naruszenie: - art. 8, art. 9, art. 10, 77 § 1 i 81 k.p.a. poprzez przeprowadzenie przez organ II instancji nowych dowodów w sprawie na podstawie art. 136 k.p.a. bez umożliwienia ustosunkowania się do tych dowodów skarżącej, bez poinformowania skarżącej o okolicznościach faktycznych, które mają istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, a w konsekwencji niewyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych co najmniej w zakresie przesłanek określonych w art. 89 ust. 6 i 7 ustawy o ochronie przyrody (skarżąca nie zna tego pisma i "dowodów" uzyskanych od organu I instancji) oraz ustalanie okoliczności faktycznych bez umożliwienia skarżącej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, a w szczególności treści odpowiedzi organu I instancji z dnia 6 czerwca 2016 r. i wskazanych tam podstaw twierdzeń organu I instancji; - art. 7 w związku z art. 77 § 1 w związku z art. 84 § 1 k.p.a. w związku z art. 89 ust. 1, ust. I art. 83f ust. 1 pkt 3 w związku z art. 86 ust. 1 pkt 1 i pkt 7, art. 89 ust. 10 ustawy ze względu na niedokonanie ustaleń w przedmiocie wieku, gatunku, obwodu i czasu usunięcia drzew, co wymaga wiadomości specjalnych, a tym samym przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego dendrologa, a brak powołanie biegłego jednoznacznie narusza wytyczne zawarte w decyzji SKO w Ł. z dnia [...] i uniemożliwia skarżącej nie będącej specjalistą w tej dziedzinie możliwości skontrolowania "działań specjalistycznych pracowników urzędu", a w szczególności sprawdzenia wieku i gatunku drzew, wielkości ich obwodu oraz czasu ich usunięcia, co ma znaczenie dla oceny czy w stosunku do usunięcia poszczególnych drzew był i obecnie jest obowiązek uzyskania zezwolenia oraz dla oceny czy ze względu na czas usunięcia danego drzewa większy niż 5 lat nie doszło do przedawnienia; - art. 7 w związku z art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 w związku z art. 79 i 80 k.p.a. ze względu na przeprowadzenie "przesłuchania pisemnego" jednego ze świadków p. D. bez poinformowania o tym fakcie stron, bez umożliwienia zadawania pytań świadkowi, a następnie dokonywanie ustaleń faktycznych na podstawie tych "zeznań pisemnych" w sytuacji, gdy tego świadka można przesłuchać z zachowaniem zasad kodeksu postępowania administracyjnego; - art. 80 k.p.a. ze względu na "specyficzną" interpretację oświadczenia D. W. z dnia 31 stycznia 2012 r. polegającą na przypisywaniu temu oświadczeniu "przyznania się do nielegalnej wycinki " w sytuacji, gdy treść oświadczenia wyjaśniona przez D. W. podczas zeznań była odmienna niż przyjęta przez organ I instancji, tj. że w ten sposób wskazywał na zakres przyjętego zlecenia przez jego pracowników, co jest zgodne z interpretacją przyjętą w decyzji SKO zapadłej w niniejszej sprawie, a także późniejszymi wyjaśnieniami świadka D. W. oraz umorzeniem postępowania przez Prokuraturę Rejonową Ł. – P. w przedmiocie składania fałszywych zawiadomień o nielegalnej wycince drzew przez osoby trzecie i fałszywych zeznań. - art. 7, art. 77, art. 80 w zw. z art. 81 k.p.a. ze względu na dokonywanie ustaleń faktycznych w sposób oparciu o wybiórczą interpretację zebranego w sprawie materiału dowodowego, przypisywanie świadkom zeznań, których nie złożyli, wyciąganie nielogicznych wniosków z ustalonych faktów, opieranie ustaleń faktycznych na insynuacjach, a nie stwierdzonych faktach, naruszenie zasady zdrowego rozsądku i logiki przy interpretacji zeznań świadków "pracowników" p. W. oraz niedokonanie ustaleń niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy w zakresie czasu wycinki drzew, obwodu drzew, przeznaczenia nieruchomości, na której dokonano wycinki drzew itd. - art. 88 ust. 1 pkt. 1 i ust. 2 w zw. z art. 89 ust. 1 w zw. z art. 83f ust. 1 pkt. 3 i art. 86 ust. 1 pkt. 7 ustawy poprzez przyjęcie, że właściciel usunął drzewa bez zezwolenia lub odbyło się to za jego zgodą w sytuacji, gdy usunięcie większości drzew ujętych w tabelce zamieszonej w zaskarżonej decyzji albo nie podlega zezwoleniu, bo ma za mały obwód poniżej 35 cm lub 25 cm albo nie podlega opłacie bo ma za mały obwód poniżej 75 cm lub 50 cm, gdy nieruchomość jest objęta decyzjami o ustaleniu warunków zabudowy na cele budowlane. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie pkt. 2 oraz decyzji organu I instancji w zakresie pkt. I i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji; orzeczenie, że zaskarżona decyzja w zakresie pkt. 2 nie może być wykonywana; zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego, według norm prawem przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – przywoływanej dalej w skrócie jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu stosownie do art. 151 p.p.s.a. Kontrolując zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sąd nie dopatrzył się uchybień, które obligowałyby do wyeliminowania przedmiotowego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Przede wszystkim zgodzić należy się z Kolegium, że podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w sprawie stanowić winny przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody w brzmieniu obowiązującym od dnia 28 sierpnia 2015r. tj. od daty kiedy weszły w życie niektóre przepisy ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 1045), w tym art. 29, którym znowelizowano objęte nim przepisy ustawy o ochronie przyrody m.in. dotyczące zezwoleń na usuwanie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości i opłat z tego tytułu oraz administracyjnych kar pieniężnych. Z brzmienia art. 53 ust. 3 przywołanej ustawy nowelizującej wynika bowiem, że do postępowań w sprawach, o których mowa w art. 88 i art. 89 ustawy zmienianej w art. 29, w brzmieniu dotychczasowym, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie art. 29 pkt 11 w zakresie art. 88 i art. 89 ustawy zmienianej w art. 29, stosuje się przepisy dotychczasowe, chyba że kara pieniężna wymierzona na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 29, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, byłaby względniejsza. Niewątpliwie przedmiotowe postępowanie dotyczy usunięcia drzew bez zezwolenia i konsekwencji z tym związanych, a więc zakresu z art. 88 ust. 1 pkt 1 i 89. Zostało ono wszczęte i nie zakończone decyzją ostateczną przed dniem 28 sierpnia 2015r. Prawidłowo więc Kolegium rozpatrzyło sprawę z punktu widzenia art. 53 ust. 3 ustawy nowelizującej i ustaliwszy, że kara wymierzona w oparciu o przepisy znowelizowane jest względniejsza, zastosowało przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i uchyliło decyzję organu I instancji w części dotyczącej wymierzonej kary, ustalając ją w niższej wysokości, wyliczonej w oparciu o przepisy znowelizowane. Rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie oparto na ustaleniu, że na terenie nieruchomości przy ul. A w Ł. ( dz. nr 1/44, dawniej część dz. nr 1/14 obręb [...]), stanowiącej własność M. S., dokonano na jej zlecenie usunięcia bez wymaganego zezwolenia 16 drzew. Zdaniem sądu ustalenia i wnioski organów co do istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności są prawidłowe. Przeprowadzono szczegółowe postępowanie wyjaśniające, przeprowadzając niezbędne dowody zmierzające do wyjaśnienia stanu faktycznego, nie uchybiając przepisom art. 7, 77 § 1, 80 i 81 k.p.a. Argumentacji organu, szeroko przedstawionej w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia nie można odmówić słuszności zarówno co do oceny przeprowadzonych dowodów, jak i zakresu tegoż postępowania. Organ prawidłowo odniósł się również do zarzutów strony, które w istocie w znacznej części zostały powielone w argumentacji skargi. Poza sporem pozostaje, że M. S. jest właścicielką nieruchomości o pow. 9,1678 ha położonej w rejonie ulic: B, C, A i D, składającej się z działek o numerach 1/41, 1/42, 1/43 i 1/44 w obrębie [...] (dawna działka 1/14). Działki nr 1/41, 1/42 i 1/43 sklasyfikowane są jako las (Ls) o pow.3,0886 ha, działkę nr 1/44 stanowią użytki rolne (R) o pow. 5,9213 ha oraz zadrzewienia i zakrzaczenia (Lz) o pow. 0,1579 ha. Ustalono, że na terenie wyżej wymienionej nieruchomości przeprowadzono w dniu 31 stycznia 2012 r. przez patrol pieszy Straży Miejskiej w Ł. interwencję dotyczącą nielegalnego wycinania drzew na terenie prywatnej działki przy ul. A i wylegitymowano przebywających na terenie nieruchomości pracowników firmy A, prowadzących tam wcześniej prace związane z wycinką drzew. Przybyły na miejsce właściciel firmy D. W. powołał się na decyzję z dnia [...] r. nr [...] i zlecenie M. S. (notatka z 2 lutego 2012 r. i oświadczenie D. W.). W wyniku przeprowadzonych czynności sprawdzających stwierdzono, że wskazana decyzja zezwalająca na wycięcie drzew dotyczyła innej części terenu, z którego drzewa były już wcześniej usunięte. W wyniku oględzin przeprowadzonych w dniu 26 czerwca 2012 r. na nieruchomości stwierdzono 32 pniaki po usuniętych drzewach i pobranym próbkom pni drzew nadano kolejne numery od 1 do 32. Biorący udział w oględzinach biegły geodeta ustalił współrzędne geograficzne usuniętych drzew w odniesieniu do granicy lasu . Powyższe dało podstawę stwierdzeniu, że 16 sztuk drzew wyciętych znajdowało się na działce nr 1/44 nie będącej lasem, a wskazana działka stanowi własność M. S.. Przed wycięciem opisanych drzew wymagane było uzyskanie zezwolenia na ich usuniecie, co przewiduje art. 83 ust. 1 ustawy, a takiego zezwolenia właścicielka nieruchomości nie posiadała. Ustalone przez organ okoliczności sprawy dają, zdaniem sądu, podstawę dla zastosowania art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy oraz ustalenia i wyliczenia kary, tak jak uczyniło to Kolegium, w oparciu o art. 89 ust. 1 i 4 ustawy, a także rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 13 października 2004.r. w sprawie stawek opłat dla poszczególnych rodzajów i gatunków drzew (Dz.U. z 2004 r., nr 228, poz. 2306), obwieszczenie Ministra Środowiska z dnia 24 października 2014r. w sprawie stawek opłat za usunięcie drzew i krzewów oraz stawek kar za zniszczenie zieleni na rok 2015 (M. P. z 2014 r., poz. 958), w związku z art. 53 ust. 3 ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2015 r., poz.1045). Uzupełnienie postępowania przez organ II instancji w zakresie stosownych wyliczeń w oparciu o art. 136 k.p.a. było zdaniem sądu celowe i zasadne, a przede wszystkim usprawiedliwione okolicznościami sprawy. Ponieważ wyliczenia dokonane w oparciu o przepisy znowelizowane okazały się korzystniejsze dla strony, to brak powiadomienia jej o tym, choć stanowiący uchybienie, nie spowodował jednak negatywnych konsekwencji i czyni zarzut w tym zakresie bezzasadnym. Kara ustalona orzeczeniem Kolegium jest prawidłowo określona i znajduje oparcie w szczegółowym wyliczeniu przedstawionym tabelarycznie. Wbrew zarzutom strony zestawienie tabelaryczne przedstawione w orzeczeniu organu II instancji odpowiada ustaleniom wynikającym z protokołu oględzin z dnia 26 czerwca 2012 r. Oględziny te zostały przeprowadzone z udziałem strony i jego ustaleń nie sposób zakwestionować. Niezasadny jest również zarzut dotyczący rozbieżności w zakresie ustaleń poczynionych decyzją z dnia [...] 2012 r., a decyzją kwestionowaną. Odmawiając słuszności argumentacji strony w tym zakresie podkreślić należy, co wywiódł już organ, że decyzja z dnia [...] została wszak wyeliminowana z obrotu min. z uwagi na dostrzeżone istotne uchybienia dotyczące przeprowadzonych wcześniej oględzin. Biorąc pod uwagę okoliczności sprawy, słusznie również przyjęło Kolegium, iż brak jest podstaw do uznania zarzutu dotyczącego nie powołania biegłego na okoliczność ustalenia wieku i gatunku drzew. Sąd za organami podziela pogląd, że biorąc pod uwagę zgromadzony materiał dowodowy, w szczególności dokumentację fotograficzną zabezpieczonych próbek pni, określenie zarówno wieku drzew w zakresie niezbędnym dla rozstrzygnięcia (powyżej 10 lat), jak i gatunku, nie wymagało wiadomości specjalnych. Analiza przeprowadzona przez organ w tym zakresie jest szczegółowa, dokładna i nie budzi zastrzeżeń. Zauważyć przy tym należy wbrew twierdzeniom strony, że w poprzednim kasacyjnym rozstrzygnięciu wydanym w przedmiotowej sprawie (decyzja SKO z [...] znak: [...]), Kolegium nie obligowało organu I instancji do przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, a jedynie poddawało taki dowód pod rozwagę organu. Podsumowując, w ocenie sądu okoliczności faktyczne i prawne ustalone w niniejszej sprawie nie budzą wątpliwości, zaskarżona decyzja została wydana po wnikliwym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, a kwestionowane rozstrzygnięcie spełnia wymagania związane ze składnikami decyzji i jej uzasadnieniem. Dostrzeżone uchybienia nie miały znaczenia z punktu widzenia oceny prawidłowości rozstrzygnięcia. Organ prawidłowo zrekonstruował stan faktyczny i zweryfikował niezbędne przesłanki warunkujące wydanie rozstrzygnięcia na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 1 i art. 89 ust 1 i 4 ustawy. Powyższe czyni zgłoszone zarzuty nieusprawiedliwionymi, a sąd nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, wobec nie stwierdzenia naruszenia prawa, orzekł o jej oddaleniu, w myśl art. 151 p.p.s.a. JK