II SA/Łd 634/08

Dnia 18 marca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Protokolant St. sekretarz sądowy Anna Kośka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2009 roku przy udziale --- sprawy ze skargi A.P. i A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu B. C., prowadzącemu Kancelarię Radcy Prawnego w Ł. przy ulicy A, wynagrodzenie w kwocie 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych, obejmujące podatek od towarów i usług oraz kwotę 17 (siedemnaście) złotych, stanowiącą opłatę skarbową od pełnomocnictwa, łącznie kwotę 309,80 (trzysta dziewięć 80/100) złotych, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącym z urzędu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...], na podstawie art. 138 §1 punkt 1 i art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, § 2 ust. 1 punkt 7 i § 3 ust. 1 punkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do raportu o oddziaływaniu na środowisko, po rozpatrzeniu odwołania A. i A. małżonków P., od decyzji Wójta Gminy B. z dnia [...] nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji polegającej na budowie stacji telefonii cyfrowej sieci A nr [...], przewidzianej do realizacji na terenie OSP w P., na działce nr ewidencyjny 97, utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W toku postępowania ustalono, że w dniu 18 września 2007 r. B sp. z o.o. w W. złożyła w imieniu C sp. z o.o. w W. wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci A nr [...] zlokalizowanej na terenie OSP w P., na działce nr 97 wraz z raportem oddziaływania na środowisko. Decyzją nr [...] z dnia [...] Wójt Gminy B. orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację powyżej wskazanej inwestycji. Decyzja ta została następnie uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], Nr [...]. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Wójt Gminy B. w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] umarzającej postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji polegającej na budowie stacji telefonii cyfrowej wskazał, że zgodnie z ustawą - Prawo ochrony środowiska procedurę oddziaływania na środowisko w wyniku, której wydaje się decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, przeprowadza się tylko w przypadku inwestycji będących przedsięwzięciami mogącymi znacznie oddziaływać na środowisko, o których mowa w przepisie art. 51 ust. 1 pkt 1, 2 i 3, realizowanych na podstawie decyzji wymienionych w art. 46 ust. 4 lub zgłoszeń, o których mowa w art. 46 ust. 4a tej ustawy. Stosownie do przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), stacje bazowe telefonii komórkowej mogą, ale nie muszą należeć do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w przepisie art. 51 ustawy – Prawo ochrony środowiska. Organ wskazał, iż w dniu 31 sierpnia 2007 r. weszło w życie rozporządzenie zmieniające rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 158, poz. 1105). Wynika z niego, że nie wszystkie instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne emitując pola elektromagnetyczne o częstotliwości od 0,03 Mhz do 300000 MHz są zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zaliczenie stacji bazowej do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko dokonuje się biorąc pod uwagę równoważną moc promieniowania izotropowo (EIRP) wyznaczoną dla pojedynczej anteny i odległość środka elektrycznego tej anteny wyznaczoną od miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż osi promieniowania anteny. Organ administracji stwierdził, że z przedłożonego przez wnioskodawcę dokumentu "Kwalifikacja przedsięwzięcia" wynika, że inwestycja polegać będzie na budowie wieży "Lewandowski" o wysokości 52 m oraz instalacji anten sektorowych, których pojedyncza moc promieniowania izotropowo wynosi od 19,95W do 2013,72W, a miejsc dostępnych dla ludności, znajdujących się wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anten, w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego tych anten nie ma. Z "Kwalifikacji przedsięwzięcia" wynika również, że pochylenie wiązki dla wszystkich anten zawieszonych na wieży o wysokości 52 m jest zerowe, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości minimum 42 metrów pod osiami głównych wiązek promieniowania anteny, wzdłuż których wyznacza się odległości miejsc dostępnych dla ludności i nie przecinają ich. Organ uznał, że odległość stacji od budynków mieszkalnych, przy wysokości budynków nie przekraczających 12 metrów nie jest istotna, a to oznacza, że przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do przedsięwzięć dla których sporządzenie raportu na środowisko jest obligatoryjne oraz dla których może być wymagane. W związku z powyższym organ ustalił, iż przedmiotowa inwestycja nie podlega procedurze uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Aby przedsięwzięcie mogło być zaliczone do powyższych, miejsca dostępne dla ludności musiałyby sięgać wysokości zawieszonych anten tj. zgodnie z dokumentacją przedstawioną przez inwestora co najmniej 45m (oś anteny) i znajdować się w odpowiedniej odległości od środka elektrycznego anteny tj. nie większej niż 150m wzdłuż głównej osi promieniowania tej anteny. W odwołaniu od decyzji organu I instancji A. i A. małżonkowie P. wskazali, że decyzja wydana została z pominięciem podstawowych zasad kodeksu postępowania administracyjnego, określonych w przepisach art. 7 – 10 § 1 i art. 11, oraz z uchybieniem przepisów art. 77, 81, 107 § 4 k.p.a., a także z naruszeniem przepisów ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 września 2004 r. poprzez pominięcie §1, §2 pkt 7 i § 5 tegoż rozporządzenia. Odwołujący się wskazali także na naruszenie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 140 i art. 143 Kodeksu cywilnego. Wskazali, że planowana inwestycja przewidziana jest do realizacji na działce położonej w bezpośrednim sąsiedztwie ich nieruchomości użytkowanej rolniczo. Podnoszą, że w dacie zakupu tej nieruchomości byli informowani przez Gminę B., iż w sąsiedztwie nie przewidziane są żadne instalacje wieżowe ani zakłady produkcyjne. W ich ocenie organy naruszyły także art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie zapoznania się z projektem decyzji oraz nie uwzględniono ich wniosków złożonych w toku postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując powyższe odwołanie wskazało, że w postępowaniu poprzedzającym wydanie organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające w zakresie wskazanym przez Kolegium w decyzji z dnia [...], nr [...]. W styczniu 2008 r. inwestor przedłożył uzupełnioną "Kwalifikację przedsięwzięcia", z której jednoznacznie wynika, że mapa sytuacyjno - wysokościowa stanowiąca załącznik do tego dokumentu została sporządzona w skali 1:1000, co oznacza, że przedstawia pełny zasięg występowania miejsc dostępnych dla ludności, koniecznego przy kwalifikacji przedsięwzięcia. W przedmiotowej "Kwalifikacji przedsięwzięcia" wskazano ponadto, że wzdłuż osi głównej wiązek promieniowania anten: - na azymucie 120° w odległości ok. 100 m znajduje się jednokondygnacyjny budynek gospodarczy, - na azymucie 240° w odległości ok. 36 m znajduje się jednokondygnacyjny budynek hydroforni - na azymucie O nie występuje żadna zabudowa. Dokonując oceny prawidłowości wydanego w sprawie rozstrzygnięcia organ odwoławczy podkreślił, że z zestawienia odległości miejsc dostępnych dla ludności zawartych w punkie 3.4 kwalifikacji przedsięwzięcia wynika, iż: - pochylenie wiązki (tilt) dla wszystkich anten zawieszonych na wysokości 45-49,3 m jest zerowe, - miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości większej niż 70 m dla anten, których moc promieniowania izotropowo wynosi nie mniej niż 1000W i w odległości większej niż 150 m dla anten, których moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 2000 W. Ponadto z ustaleń organu I instancji wynika, że wysokość zabudowy istniejącej w sąsiedztwie planowanej stacji bazowej nie przekracza 12 m. Organ odwoławczy wskazał, że aby planowana stacja bazowa mogła być zaliczona do przedsięwzięć mogących szkodliwie oddziaływać na środowisko wymienionych w rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2004 r., miejsca dostępne dla ludności musiałyby sięgać wysokości zawieszonych anten, tj. min. 45 m i znajdować się w odległości nie większej niż 150 m wzdłuż głównej wiązki promieniowania anteny (o równoważnej mocy promieniowania izotropowo pojedynczej anteny 2013,72 W) oraz w odległości nie większej niż 70 m wzdłuż głównej wiązki promieniowania anteny (o równoważnej mocy promieniowania izotropowo pojedynczej anteny 1503,49 i 1614,36 W) Kolegium powołało się również na § 2 ust. 1 punkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), który wskazuje obligatoryjne przypadki sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Zaznaczyło także, że z treści § 3 ust. 1 punkt 8 wskazanego rozporządzenia wynikają fakultatywne przesłanki, które wskazują na możliwość sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Po analizie powyższych przepisów organ odwoławczy uznał, że projektowana stacja bazowa nie należy do przedsięwzięć, które wymagają sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, ani też do przedsięwzięć, dla których sporządzenie raportu może być wymagane. W tak ustalonym stanie faktycznym sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołało się na art. 105 § 1 k.p.a., uznając, że spełniona została przesłanka bezprzedmiotowości postępowania. W zakresie zarzutu dotyczącego pozbawienia stron udziału w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że nie znajduje on uzasadnienia wobec zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji pismem z dnia 17 stycznia 2008 r. zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z dokumentami zgromadzonymi w sprawie oraz o możliwości składania wyjaśnień, wniosków i zastrzeżeń, z której to możliwości strony skorzystały. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 lipca 2008 r. A. i A. małżonkowie P. wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonych decyzji. Podtrzymali zarzuty zaprezentowane w toku postępowania administracyjnego zawarte w odwołaniu. Wskazali, że organy nie uwzględniły ogólnego stanu środowiska, bowiem anteny będą emitowały promieniowanie, które zaburzy funkcjonowanie całego łańcucha ekologicznego. Strona skarżąca podkreśliła również, że organy nie przeprowadziły wszechstronnej analizy stanu faktycznego i obiektywnej oceny materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 30 grudnia 2008 r. skarżący wskazali, że rozstrzygnięcia zarówno organu I, jak i II instancji w sposób rażący naruszają art. 105 § 1 k.p.a. i art. 138 § 1 punkt 1 k.p.a. W sytuacji, gdy organy administracji uznały, że nie ma podstaw do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach powinny odmówić jej wydania, a nie umarzać postępowanie. W sprawie powinna zostać wydana decyzja merytoryczna, bowiem nie mamy tu do czynienia z bezprzedmiotowością postępowania. Skarżący powołali się również na przepis art. 46 ust. 1 i art. 51 ustawy – Prawo ochrony środowiska z daty wydania decyzji, wywodząc, że przedłożona wraz z wnioskiem o wydanie decyzji "Kwalifikacja przedsięwzięcia" nie zwalnia organu z obowiązku orzekania o konieczności sporządzenia raportu oraz o jego zakresie. Podkreślono, że raport sporządzony przed zajęciem stanowiska przez organy opiniujące oraz organ wydający decyzję niekoniecznie musi spełniać wszystkie ich oczekiwania, dlatego winien stosownie do zasady przezorności zostać poddany normalnej procedurze, która pozwala na ewentualną weryfikację zawartych w nim informacji. Strona powołała się na zasadę przezorności wynikającą z art. 174 punkt 2 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą obligującą państwa członkowskie Unii Europejskiej do zapewnienia odpowiedniego dla bezpieczeństwa zdrowia i życia ludzkiego poziomu ochrony środowiska na możliwie jak najwcześniejszym etapie postępowania. W ocenie strony skarżącej organy obu instancji wydały rozstrzygnięcia w oparciu o ustalenia zawarte w treści wskazanej przedstawionej przez wnioskodawcę "Kwalifikacji przedsięwzięcia", bez dokonania jego oceny prawnej, w szczególności pod względem jego kompletności i w kontekście podnoszonych w postępowaniu odwoławczym zarzutów. W sprawie nie dokonano również ustalenia jak będzie wyglądała korelacja wpływu planowanej inwestycji z innymi przedsięwzięciami znajdującymi się na terenach nieruchomości sąsiednich ( § 5 punkt 1 lit. b rozporządzenia). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W związku z tym zgodnie z treścią art. 145 § 1 punkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji państwowej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Przedmiotem oceny Sądu była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy B. o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej A nr [...], przewidzianej do realizacji na terenie OSP w P., na działce nr ewidencyjny 97. Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 105 § 1 k.p.a., który nakłada na organ administracji publicznej obowiązek wydania decyzji o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie to, z jakiejkolwiek przyczyny stanie się bezprzedmiotowe. Wskazać należy, że bezprzedmiotowość postępowania zachodzi w sytuacjach, gdy w świetle prawa materialnego i prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy brak jest sprawy administracyjnej będącej przedmiotem postępowania. W doktrynie wskazuje się, że bezprzedmiotowość postępowania może wynikać z kilku przyczyn, które można podzielić na przedmiotowe i podmiotowe. Mogą one powstać na skutek faktów naturalnych lub na skutek zdarzeń prawnych, przykładowo wskazać tu można: śmierć osoby fizycznej, utratę przez nią zdolności do nabycia uprawnień o charakterze osobistym, ustanie bytu prawnego osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej, zniesienie danej kategorii uprawnień lub obowiązków, uchylenie podstaw prawnych do działania organu. Zgodnie z art. 104 k.p.a. decyzja administracyjna rozstrzyga sprawę co do jej istoty w granicach żądania określonego przez strony. W tych granicach należy zatem oceniać decyzję o bezprzedmiotowości postępowania, odnosząc ją do ustalonego w sprawie przedmiotu i zakresu postępowania administracyjnego. Bezprzedmiotowość postępowania ma miejsce w przypadku, gdy w sprawie istnieją okoliczności czyniące wydanie decyzji administracyjnej prawnie niemożliwym z uwagi na brak przedmiotu postępowania. Przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ władny i jednocześnie zobowiązany jest rozstrzygnąć sprawę na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach danego podmiotu. Postępowanie w takiej sprawie staje się bezprzedmiotowe, jeżeli braknie któregoś z elementów tego stosunku materialnoprawnego (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 910/05, LEX 188797). Zatem sprawa staje się bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. , gdy jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne staje prawnie niedopuszczalne, jednakże organ orzekający musi to wyraźnie wykazać w wydanej przez siebie decyzji. W realiach niniejszej sprawy należy zwrócić uwagę na treść przepisu art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r., Nr 129, poz. 902 ze zm.) uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga realizacja: planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko określonego w art. 51 ust. 1 punkt 1 i 2 oraz planowanego przedsięwzięcia innego niż określone w art. 51 ust. 1 punkt 1 i 2, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jeżeli może znacząco oddziaływać na ten obszar. Mając zaś na uwadze przepis art. 51 ust. 1 punkt 1 i 2 oraz art. 51 ust. 8 należy stwierdzić, że przeprowadzenie omawianego postępowania środowiskowego wymagane jest przez przepisy jedynie dla przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. (Dz. U. nr 257, poz. 2573 ze zm.) oraz wskazanych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. zmieniającym powyższe rozporządzenie, które weszło w życie w dniu 31 sierpnia 2007 r. (Dz. U. Nr 158, poz. 1105). W niniejszej sprawie ocenie organów poddany był zarówno pierwszy, jak i drugi z wymienionych przypadków. Ustalenia te miały charakter przesądzający przy ocenie istnienia przesłanki bezprzedmiotowości postępowania. Organy administracji jednoznacznie wykazały, że inwestycja nie mieści się w katalogu przedsięwzięć wymienionych w § 2 ust. 1 punkt 7 lub w § 3 ust. 1 punkt 8 rozporządzenia po jego nowelizacji, a co za tym idzie projektowana inwestycja nie należy do kategorii przedsięwzięć opisanych w przepisie art. 46 ust. 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska. W sytuacji, gdyby stwierdzono, że w prowadzonym postępowaniu zachodzą przesłanki z cytowanego przepisu, konieczne byłoby wydanie decyzji merytorycznej, natomiast w przeciwnym razie – co organy prawidłowo przyjęły – postępowanie należy umorzyć. Tym samym tutejszy sąd nie podziela zapatrywań zaprezentowanych w powyższej kwestii przez inne sądy administracyjne (vide wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 września 2008 r. w sprawie IV SA/Wa 985/08. oraz wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 29 października 2008 r. w sprawie II SA/Go 412/08) Analizując zmianę przepisów trzeba zauważyć, że omawiana nowelizacja rozporządzenia spowodowała zliberalizowanie kryteriów według których kwalifikuje się przedsięwzięcie do takich, dla których jest wymagane lub może być wymagane sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Obecnie kryterium tym nie jest już tylko wartość równoważnej mocy promieniowania izotropowo wyznaczonego oraz częstotliwość wartości emisji pola elektromagnetycznego, ale również odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Można więc uznać, że aktualnie kryteria kwalifikacji są korzystniejsze dla inwestorów. Same parametry techniczne nie wystarczają bowiem dla stwierdzenia, czy sporządzenie raportu jest lub może być wymagane. Jeżeli spełniony zostanie wymóg parametrów technicznych decydujące znaczenie będzie mieć lokalizacja miejsc dostępnych dla ludności (w wymaganej odległości od środka elektrycznego anteny wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania). A zatem możemy mieć do czynienia z takimi inwestycjami, które nawet emitując do środowiska takie same pola elektromagnetyczne, przy takich samych parametrach technicznych, w zależności od terenu, na którym będą lokalizowane i w zależności od położenia miejsc dostępnych dla ludności, mogą być lub też nie, zakwalifikowane jako wymagające sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, a w konsekwencji przeprowadzenia postępowania środowiskowego. Należy również podkreślić, że omawiane rozporządzenie ma wyłącznie techniczny charakter, wylicza jakie przedsięwzięcia wymagają sporządzenia raportu oraz jakie mogą wymagać sporządzenia. Wskazywana w piśmie procesowym skarżących z dnia 30 grudnia 2008 r. zasada przezorności, wynikająca z art. 174 punkt 2 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą obliguje państwa członkowskie Unii Europejskiej do zapewnienia odpowiedniego dla bezpieczeństwa zdrowia i życia ludzkiego poziomu ochrony środowiska na możliwie jak najwcześniejszym etapie postępowania. Należy jednak podkreślić, że wyliczenia zawarte w § 2 ust. 1 punkt 7 oraz § 3 ust. 1 punkt 8 omawianego rozporządzenia są przesłankami wprost wynikającymi z prawa krajowego i dedykowanymi dla porządku krajowego. Przesłanki te spełniają wymogi jakie stawia przed państwem członkowskim Dyrektywa 001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (Dz.U.UE.L.01.197.30). Wskazać należy także, że § 4 i § 5 rozporządzenia są dokładnie powtórzeniem przepisów Dyrektywy. Owszem, istnieje możliwość przejścia na regulacje wspólnotowe i ich bezpośredniego stosowania przez sąd krajowy, ale wówczas w sprawie musielibyśmy mieć do czynienia z elementem transgranicznym, który w niniejszym postępowaniu nie występuje. W takiej sytuacji zasadne byłoby zastosowanie regulacji wspólnotowej, która w tym zakresie, w przeciwieństwie do polskiego porządku krajowego, nie wskazuje konkretnego wyliczenia, a jedynie precyzuje ogólne kryteria. Tymczasem z ustaleń poczynionych przez organy administracji jasno wynika, że w sprawie zastosowanie znajdują regulacje znowelizowanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. i nie istnieje konieczność odwoływania się do regulacji wspólnotowych. Wniosków takich również wysnuć nie można z treści samego art. 174 punkt 2 Traktatu statuującego zasadę przezorności, bowiem prowadziłoby to do konieczności sporządzania raportu oddziaływania na środowisko w każdym stanie faktycznym, bez względu na okoliczności. Na marginesie warto również zaznaczyć, że w obecnie obowiązującej ustawie z dnia z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199 poz. 1227 ze zm.) w rozdziale 3 zatytułowanym "Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach" (art. 71-87) ustawodawca inaczej uregulował procedurę uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dlatego też niezasadne są argumenty podnoszone przez skarżących, iż na tle poprzedniej regulacji konieczne jest uzyskanie decyzji merytorycznej w tym zakresie. Rozstrzygając niniejszą sprawę organ odwoławczy zasadnie odniósł się do kwestii nowych kryteriów kwalifikacji dla sporządzania raportu objaśniając pojęcia mające podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, takie jak: "miejsce dostępne dla ludności", "oś wiązki głównej promieniowania anteny" oraz "odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny", wskazując na prawidłowość metody wyznaczenia odległości w przedstawionym opracowaniu. W zakresie zarzutu skarżących dotyczącego pozbawienia stron udziału w postępowaniu należy uznać, że nie zasługuje on na uwzględnienie, bowiem z akt administracyjnych wynika, że strony były informowane o toczącym się postępowaniu, jak również o możliwości zapoznania się z dokumentami zgromadzonymi w sprawie oraz o możliwości składania, wniosków i zastrzeżeń. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a, skargę oddalił. O wynagrodzeniu pełnomocnika z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 205 cytowanej ustawy oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1349 ze zm.).