II SA/Łd 639/13

Dnia 30 sierpnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Anna Łyżwa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2013 roku przy udziale --- sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości - oddala skargę. LS Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., na podstawie art. 156 §1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267 – w dalszej części uzasadnienia jako K.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku Z. W., odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy R. z dnia [...] znak: [...] zatwierdzającej podział nieruchomości oznaczonej nr ewidencyjnym 175/6, o powierzchni 4.1945ha, stanowiącej własność S. W. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, Wójt Gminy R. decyzją z dnia [...] zatwierdził projekt podziału wskazanej powyżej nieruchomości, w wyniku którego powstały 32 działki o numerach od 175/8 do 175/39. Z załączonej do wniosku o podział, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] wynika, iż zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy R. dzielona nieruchomość położna jest w jednostce strukturalnej oznaczonej symbolem "A" i przeznaczona jest dla budownictwa mieszkaniowego jednorodzinnego i usług w obszarze stref funkcjonalnych mieszkaniowej i mieszkaniowo – usługowej. Z decyzji tej wynika także, iż podział jest zgody z ustaleniami planu miejscowego, zaś powstałe w wyniku podziału działki nr 175/9, 175/10, 175/15, 175/16, 175/17, 175/28, 175/29 stanowić będą drogi wewnętrzne dojazdowe. Z. W. nabył od S. W., powstałe w wyniku podziału dwie działki nr 175/27 i 175/28 z przeznaczeniem na cele budownictwa mieszkaniowego. Zgodnie z zaświadczeniem Urzędu Gminy w R. z dnia 17 lipca 2009r. działki strony zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy R. położone są w obszarze strefy ochronnej cmentarza grzebalnego, a w strefie tej dopuszcza się realizację funkcji komplementarnych wobec funkcji podstawowej, zakłada się realizację przycmentarnego parkingu samochodów osobowych, zakładów kamieniarskich, usług pogrzebowych, kameralnych obiektów handlowych oraz zieleni wysokiej i niskiej – urządzonej i półurządzonej. Wyklucza się natomiast realizację obiektów przeznaczonych na stały pobyt ludzi, w tym szczególnie siedlisk mieszkalnych. Wskazując na powyższe Z. W. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji podziałowej zarzucając, iż wydana została z rażącym naruszeniem prawa z uwagi na obrazę stosownych przepisów o prawie do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w bezpośrednim sąsiedztwie cmentarza. Podejmując się analizy opisanego wniosku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. uznało, iż brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. Organ badając stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie nadzwyczajne ustalił, iż teren, na którym położona była działka nr 175/6 (nr przed podziałem) oznaczony był symbolem 3MN/U-SFU,MU. Zgodnie zaś z częścią tekstową planu w jednostce strukturalnej "A" w miejscowości K. tereny oznaczone symbolem 3MN/U to tereny budownictwa mieszkaniowego jednorodzinnego i usług. W ustaleniach szczegółowych dla tej jednostki zapisano: adaptacja istniejącej zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej, w tym ogrodniczej; teren położony w strefach funkcjonalnych usługowej i mieszkaniowo – usługowej. Dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami SFU/MU obowiązują ustalenia ogólne i szczegółowe dotyczące obszaru całej gminy podane w poz. 1 i poz. 2.. Z kolei w ustaleniach dotyczących obszaru całej gminy tereny oznaczone symbolem SFU to strefa funkcjonalna usługowa, tereny usług wielofunkcyjnych, tereny ośrodków usługowych i funkcji mieszkaniowo – usługowej o średniej intensywności zabudowy. Natomiast tereny SFMU to "strefa funkcjonalna mieszkaniowo – usługowa tereny MN, AU". Dla obu opisanych stref plan wykluczał lokalizację obiektów usługowych, przemysłowo –składowych, urządzeń technicznych, farm hodowlanych i innych uciążliwości przekraczających granice danej lokalizacji potwierdzonej przez władze odpowiedzialne z ochronę środowiska" i "lokalizację obiektów wodochłonnych wymagających bezwzględnego podłączenia do sieci wodnokanalizacyjnej lub obiektów, które wymagałyby realizacji uciążliwych dla środowiska źródeł ciepła". Dalej organ ustalił, iż w § 1 uchwały Rady Gminy z dnia [...] wskazano zakres zmian w planie miejscowym zatwierdzonym w 1992r. i w myśl § 1 ust. 1 pkt 3 dokonano zmiany planu polegającej na "zmianie ustaleń realizacyjnych terenów w jednostce strukturalnej "A" w K. na obszarach oznaczonych 4RO, 22RO, 23RO, 24RO, 19UZ, 20MN/U/MR, 21MN/U/MR". Dokonane zmiany nie dotyczyły obszaru oznaczonego symbolem 3MN/U, ani strefy SFU,MU, na którym położona była działka nr 175/6, a oznacza to, iż w dalszym ciągu obowiązywały dla tego terenu ustalenia planu z 1992r., przy czym w 1997r. dokonano zmian planu polegających na powiększeniu terenu cmentarza grzebalnego w jednostce "A". W ustaleniach szczegółowych widnieje zapis "Teren cmentarza Rzymsko – Katolickiego. Projektuje się rozbudowę funkcji grzebalnych w kierunku wschodnim od istniejącego cmentarza. Strefa ochrony sanitarnej 50m – licząc od części grzebalnej". Na rysunku strefa ta zaznaczona jest wokół cmentarza i zachodzi na strefę funkcjonalną SFU,MU w K., po drugiej stronie drogi. Z ustaleń planu dla jednostki planistycznej A.16.UIKK nazwanej "Strefa od cmentarza grzebalnego A6.ZC" wynika, iż dopuszcza się "realizację funkcji komplementarnych funkcji podstawowej. Zakłada się realizację przycmentarnego parkingu samochodów osobowych, zakładów kamieniarskich, usług pogrzebowych, kameralnych obiektów handlowych oraz zieleni wysokiej i niskiej – urządzonej i półurządzonej. Wyklucza się realizację obiektów przeznaczonych na stały pobyt ludzi, w tym szczególnie siedlisk mieszkalnych – adaptuje się istniejącą zabudowę". Dalej organ wskazał, iż biorąc pod uwagę określoną w planie powierzchnię terenu cmentarza (A6ZC) wynoszącą 1ha oraz powierzchnię jednostki A.16.UI.KK wynosząca 0,46ha i porównując te powierzchnie z rysunkiem planu w skali 1:10000, należy stwierdzić, iż są to tereny i strefy od cmentarza grzebalnego A16UI.KK. Nie jest to ta sama strefa ochrony sanitarnej, o której mowa w ustaleniach szczegółowych dotyczących jednostki A6ZC – 50m licząc od części grzebalnej, zaznaczona na mapie wokół cmentarza, której powierzchnia jest znacznie większa niż 0,46ha, przewidziane dla jednostki A16UI.KK. Reasumując organ stwierdził, iż w dniu dokonania podziału działki nr 175/6 była ona położona na terenie oznaczonym symbolem 3MN/U w SF,MU o przeznaczeniu pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne i usługowe. Wprawdzie ani w decyzji zatwierdzającej podział, ani we wcześniejszej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie wspomniano, że część terenu jest objęta strefą ochrony sanitarnej, jednak plan nie określał żadnych wymogów dla tej strefy z punktu widzenia możliwości dokonania podziału nieruchomości, a zwłaszcza nie zawierał zakazu podziału. Zgodnie zaś z art. 93 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 115, poz. 741 ze zm.), przesłanką dopuszczalności podziału jest jego zgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przez co należy rozumieć zarówno zgodność z przeznaczeniem ternu, jak i możliwość zagospodarowania nowopowstałych działek zgodnie z przeznaczeniem nieruchomości w planie. Zakładając, że w strefie ochrony sanitarnej cmentarza nie można lokalizować budynków mieszkalnych, powstałe w wyniku podziału działki nr 175/27 i 175/28 można było zagospodarować zgodnie z przeznaczeniem pod usługi. Organ nadto wskazał, iż wydana decyzja zatwierdzająca podział nie przesądzała o sposobie zagospodarowania każdej z nowopowstałych działek, jedynie wskazywała, że każda z działek może być zagospodarowana zgodnie z przeznaczeniem przewidzianym w planie. Kolegium podkreśliło, iż decyzja o podziale jest zgodna z ustaleniami planu miejscowego, zaś stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji administracyjnej i może nastąpić tylko w wyjątkowych wypadkach, gdy doszło do szczególnie poważnego naruszenia prawa. Natomiast fakt, iż ani w decyzji zatwierdzającej podział, ani w decyzji określającej warunki podziału nieruchomości nie zostało wskazane, że nowopowstałe działki nr 175/27 i 175/28 (a także nr 175/29 i 175/30) znajdują się w strefie ochrony sanitarnej nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości (działki 175/6) w sytuacji, gdy podział był zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a ewentualne wynikające z tego faktu ograniczenia nie wyłączały zagospodarowania działek na jeden z celów przewidzianych w planie. W terminie prawem przewidzianym wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył Z. W. podkreślając, iż kwestionuje decyzję Wójta Gminy wyłącznie w zakresie działek nr 175/27 i 175/28, które nabył jako działki budowlane pod budownictwo mieszkaniowe, a które obecnie, pomimo, iż figurują w zaskarżonej decyzji jako działki mieszkaniowe właściwości tych nie spełniają. Podkreślił, iż poniósł poważną szkodę finansową z uwagi na wadliwy charakter i przeznaczenie działki, ponieważ jej wartość jest w rzeczywistości niższa, gdyż jest działką usługową. Zdaniem strony z uwagi na naruszenie przepisów przez Wójta Gminy przysługuje mu odszkodowanie. W ocenie strony osnowa decyzji Kolegium nie odnosi się do przedmiotu skargi, lecz do jakiejkolwiek innej działki niż ta, którą nabył na podstawie decyzji jako mieszkaniową, skoro więc w tym zakresie decyzja ta jest wadliwa, a jest to okoliczność nie budzącą wątpliwości w oparciu o materiał dowody sprawy, nie sposób tą okoliczność zignorować stwierdzając, iż skoro w pozostałej części decyzja jest prawidłowa, to nie stwierdza się jej nieważności. Zdaniem skarżącego takie rozumowanie kompletnie dyskwalifikuje zaskarżoną decyzję zarówno z punktu widzenia przepisów prawa materialnego dotyczących norm regulujących kwestie przeznaczenia działek pod budownictwo mieszkaniowe indywidualne, a przede wszystkim jest sprzeczne z zasadami logiki. Decyzją z dnia [...], Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 127 § 3 K.p.a. utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...]. Uzasadniając organ powtórzył w całości swoje dotychczasowe stanowisko, podkreślając, iż nie stwierdził, aby doszło do rażącego naruszenia prawa, co za tym brak jest podstaw prawnych do stwierdzenia nieważność decyzji Wójta Gminy R. z dnia [...]. Decyzja ta została wydana prawidłowo na podstawie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, jest zgodna z ustaleniami obowiązującego w dacie jej wydania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i decyzją ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzenia polegającego na podziale nieruchomości oznaczonej nr 175/6 na działki przeznaczone dla budownictwa jednorodzinnego i usług. Odpowiadając na zarzut wniosku o ponowne rozpatrzenie Kolegium przedstawiło charakterystykę postępowania nadzwyczajnego o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej i zaznaczyło, iż w razie wszczęcia takiego postępowania organ nie jest związany zarzutami tego wniosku, ani przedstawioną argumentacją, a zatem zasadna była ocena tej decyzji w jej całokształcie, z punktu widzenia przesłanek stwierdzenia nieważności opisanych w art. 156 § 1 K.p.a., a nie tylko w zakresie działki 175/27 i 175/28, jak oczekiwał tego wnioskodawca dając temu wyraz we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z tych względów, w ocenie Kolegium, nieuzasadniony jest zarzut, iż decyzja z dnia [...] jest wadliwa, gdyż nie odnosi się do zakresu skargi, ale zakres ten przekracza. Na powyższą decyzję Z. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zaznaczając, iż wnosi o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji w całości. W uzasadnieniu skargi podkreślono, iż na skutek błędu Wójta Gminy R. doznał szkody, gdyż zakupił działkę, na której nie może postawić budynku mieszkalnego, a zasadniczym i jedynym warunkiem zakupu działki była możliwość jej zabudowy w taki właśnie sposób. Skarżący podkreślił, iż stwierdzenie nieważności decyzji o podziale stanowi przesłankę odszkodowania, a sprawa cywilna jest w toku od kilku lat. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola działalności organów administracyjnych, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., nr 270, powoływana dalej jako P.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Kontrola sądu nie obejmuje natomiast zasadniczo oceny wypełniania przez organy administracji tzw. pozasystemowych kryteriów słusznościowych, w szczególności kierowania się zasadami współżycia społecznego, ani kryteriów celowościowych, takich jak realizacja określonej polityki stosowania prawa administracyjnego (vide: wyrok NSA z dnia 25 września 2009r., w sprawie sygn. akt I OSK 1403/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala (art. 151 P.p.s.a.). Zasadniczym problemem na tle rozpoznawanej sprawy jest odpowiedź na pytanie, czy decyzja Wójta Gminy R. z dnia [...] dotknięta jest którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a., skutkujących jej nieważnością. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. powyższe rozstrzygnięcie pozbawione jest wad, a zatem brak jest jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia jego nieważności. Z powyższym stanowiskiem wypada się zgodzić. Tytułem przypomnienia wyjaśnić trzeba, że będąca przedmiotem kontroli decyzja została podjęta w ramach postępowania nieważnościowego, które jest jednym z trybów nadzwyczajnych wzruszenia ostatecznych decyzji administracyjnych. Prowadząc postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności konkretnego aktu administracyjnego organ administracji publicznej nie przeprowadza ponownie postępowania co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, lecz bada wyłącznie, czy objęty tym postępowaniem akt administracyjny dotknięty jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1 – 7 K.p.a. Badanie to odbywa się na gruncie stanu faktycznego i prawnego, który obowiązywał w dacie wydania aktu administracyjnego objętego postępowaniem nieważnościowym. Przepis art. 156 § 1 K.p.a. stanowi, iż organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości (pkt 1), bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2), dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (pkt 3), została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie (pkt 4), była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały (pkt 5), w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą (pkt 6), zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa (pkt 7). Przenosząc poczynione wyżej ogólne uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, iż skarżący inicjując niniejszą sprawę wnioskiem z 19 października 2012r. wskazał, iż decyzja Wójta Gminy R. z dnia [...] dotknięta jest wadą nieważności, wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., ponieważ wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Powyższa kwalifikowana wadliwość ma miejsce gdy istnieje podstawa prawna do wydania aktu, a rozstrzygnięcie zawarte w tymże akcie pozostaje w oczywistej sprzeczności z przepisami prawa, na podstawie których akt został wydany, lub które uprawniały organ do wydania rozstrzygnięcia. Rażące naruszenie prawa musi przy tym tkwić w samym akcie od chwili jego wydania, a więc treść decyzji czy postanowienia musi pozostawać w oczywistej sprzeczności ze stanem prawnym istniejącym w dniu jej wydania. Innymi słowy zachodzi ono wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Cechą rażącego naruszenia prawa jest również to, że treść wydanego rozstrzygnięcia pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego przepisu. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Aby ocenić poprawność zaskarżonych decyzji w pierwszej kolejności wskazać wypada jaki stan prawny w zakresie podziału nieruchomości obowiązywał w dniu wydawania decyzji podziałowej, a więc [...]. Obowiązująca wówczas ustawa z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 1997r., nr 115, poz. 741 ze zm.) stanowiła, iż podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Owa zgodność dotyczyła zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. (art. 93 ust. 1 i 2 ustawy). Podział nieruchomości nie był dopuszczalny, jeżeli projektowane do wydzielenia działki gruntu nie miały bezpośredniego dostępu do drogi publicznej; za który ustawa uważała również ustanowienie dla wydzielonych działek gruntu odpowiednich służebności drogowych, o ile nie było możliwości wydzielenia drogi z nieruchomości objętej podziałem (art. 93 ust. 3 ustawy). W sytuacji gdy ustalenia planu miejscowego nie zawierały szczegółowych zasad podziału nieruchomości, ustawa przewidywała ustalenie warunków podziału w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 93 ust. 6 ustawy). W realiach niniejszej sprawy należy wskazać, iż S.W. rzed wystąpieniem o podział działki gruntu nr 175/6 uzyskała decyzję Wójta Gminy R. dnia [...] ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania dla projektowanego podziału przedmiotowej nieruchomości. Następnie decyzją z dnia [...] Wójt Gminy R. – z uwzględnieniem treści powyższej decyzji – zatwierdził podział tejże nieruchomości na 32 działki oznaczone kolejnymi nr od 175/8 do 175/39. Analiza powyższych decyzji nie ujawnia okoliczności, które uzasadniałyby stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] co więcej wskazana powyżej decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu pozostaje w obrocie prawnym przesądzając zgodność podziału, projektowanego przez S. W., z zasadami podziału nieruchomości przewidzianymi dla tego terenu. Również analiza postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – szczegółowo przedstawiona przez organ administracji – nie dostarcza podstaw uzasadniających potrzebę wyeliminowania decyzji podziałowej z porządku prawnego. Nie ma potrzeby aby w tym miejscu powielać ustalenia organu w zakresie konkretnych zapisów planu dla terenu objętego podziałem. Należy natomiast zaakcentować, iż skarżący nigdy podnosił zarzutów pod adresem poprawności zapisów miejscowego planu. Nie wskazywał także, iż niemożność zagospodarowania działek, które nabył w drodze umowy kupna – sprzedaży, w pożądany przez niego sposób jest następstwem nieprawidłowego rozumienia przez organ zapisów miejscowego planu. Wskazywał jedynie, że wskutek zapisów planu nie może na nabytej nieruchomości zrealizować celu, dla którego nabył ową nieruchomość. Poprawnie wywodzi organ, iż skarżący nie podnosi argumentów, które uzasadniałyby konieczność wyeliminowania z obrotu decyzji o zatwierdzeniu podziału nieruchomości. Argumentacja, którą się posługuje prowadzi do wniosku, iż kwestionuje przydatność nabytej nieruchomości do osiągnięcia celu, który zamierzał na niej zrealizować. Racje na organ wskazując, iż decyzja o zatwierdzeniu podziału nieruchomości nie była w stanie przesądzić o przeznaczeniu poszczególnych działek powstałych wskutek podziału, w tym także działek nabytych przez skarżącego. Przeznaczenie to wynikało bowiem z zapisów miejscowego planu, a tych skarżący nie podważał w przewidzianym do tego celu postępowaniu. Co więcej, o tym, że skarżący nie może wybudować na nabytej nieruchomości budynku mieszkalnego nie stanowi treść decyzji o zatwierdzeniu podziału lecz decydują o tym zapisy miejscowego planu. Okoliczność, iż nabyte przez skarżącego działki nie nadają się do tego aby można było zabudować je budynkiem mieszkalnym nie oznacza, iż wydzielenie tych działek pozostaje w sprzeczności z prawem. Jak się wydaje problem z jakim boryka się skarżący nie dotyczy prawidłowości podziału nieruchomości, lecz odnosi się do motywów, które doprowadziły go do nabycia nowopowstałych działek oraz do stanu jego wiedzy co do rzeczywistego przeznaczenia nabywanych działek. Okoliczności te dotyczą jednak wyłącznie sfery motywacyjnej skarżącego, jako kontrahenta umowy kupna sprzedaży owych działek i pochodzą z okresu późniejszego niż dokonany podział. Zatem nawet z logicznego punktu widzenia nie można ich uznać za mające wpływ na decyzję o podziale nieruchomości. Konkludując należy zatem wskazać, iż zasadnie organ nie dopatrzył się w decyzji o podziale nieruchomości wad świadczących o jej sprzeczności z prawem. Brak owej wadliwości odnosi się nie tylko do przesłanki "rażącego naruszenia prawa" lecz rozciąga się także na pozostałe, uregulowane w przepisie art. 156 § 1 K.p.a., podstawy stwierdzenia nieważności. Tym samym brak było powodów do uwzględnienia przez organ wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości. Z tych też względów skargę jako bezzasadną należało oddalić (art. 151 P.p.s.a.). B.A.