II SA/Łd 640/04

Dnia 18 lutego 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek (spr.), Sędziowie: Sędzia NSA Anna Stępień, Asesor WSA Renata Kubot-Szustowska, Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska, po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi G. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego wyrównawczego p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...], Nr [...] umorzyło postępowanie odwoławcze zainicjowane wniesieniem przez G. T. odwołania od decyzji Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej Filii Ł. z dnia [...], Nr [...]. Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, organ I instancji przyznał G. T. zasiłek stały wyrównawczy od l kwietnia 2004 r. do 31 marca 2006 r. w wysokości 374,55 zł miesięcznie. Od powyższej decyzji G. T. złożyła odwołanie podnosząc, iż zasiłek stały wyrównawczy powinna otrzymać od dnia 15 stycznia 2004 r., tj od daty wszczęcia postępowania przed Miejskim Zespołem ds. Orzekania o Niepełnosprawności bądź od daty rozpatrzenia sprawy przez ten organ tj. od dnia 16 marca 2004 r. Zdaniem strony przyznanie tej formy pomocy od l kwietnia 2004 r. jest dla niej krzywdzące. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] umorzyło postępowanie odwoławcze. W motywach swojego rozstrzygnięcia organ podał, iż z dniem l maja 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.). Zgodnie z art. 149 ust. l ustawy, z dniem wejścia w życie ustawy wygasają decyzje wydane na podstawie ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej ( Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414 ze zm.), z wyjątkiem decyzji określonych w ust. 2 i 3 oraz art. 152 ust. 3 i art. 154 ust. 8 niniejszej ustawy. W świetle powyższych przepisów organ stwierdził, że wygasła z mocy prawa decyzja organu I instancji z dnia 29 kwietnia 2004r. w sprawie przyznania zasiłku stałego wyrównawczego, jako nie uwzględniona w katalogu decyzji pozostających w obrocie prawnym. Z uwagi na to, iż organ odwoławczy obowiązany jest orzekać według stanu prawnego obowiązującego w dacie orzekania to w tej sytuacji postępowanie odwoławcze stało się bezprzedmiotowe z uwagi na brak przedmiotu sporu. W świetle powyższych wyjaśnień organ uznał, iż zmiana w stanie prawnym wywołała skutek w postaci bezprzedmiotowości postępowania. Skoro wygasła z mocy prawa decyzja organu I instancji z dnia 29 kwietnia 2004 r. to tym samym organ odwoławczy nie może rozpatrywać odwołania od takiej decyzji, ponieważ została ona wyeliminowana z obrotu prawnego, a zatem brak jest elementu materialno - prawnego wiążącego zarówno stronę, jak również organ I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi G. T. podniosła argumenty tożsame z przytoczonymi w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie. Na rozprawie przeprowadzonej w dniu 18 lutego 2005 r. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi skarżąca – G. T. złożyła oświadczenie, iż cofa skargę. Skarżąca podczas rozprawy pouczona została o skutkach cofnięcia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podać należy, iż zgodnie z regulacją art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skarżący może cofnąć skargę, co wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Cofnięcie skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego. Sąd ma obowiązek uznania cofnięcia skargi za dopuszczalne. Można odmówić uwzględnienia cofnięcia skargi dopiero w sytuacji, gdy zostanie stwierdzone naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności kwestionowanego aktu. Sąd nie jest również związany cofnięciem skargi, gdy dojdzie do przekonania, że zmierza ono do obejścia prawa. Wniosek taki daje się wyprowadzić z wykładni systemowej komentowanego przepisu. Wynika z tego, że skarga jest środkiem prawnym opartym na zasadzie rozporządzalności, która jest jednak ograniczona. W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, iż nie zachodzą przesłanki niedopuszczalności cofnięcia skargi, w szczególności kwestionowana w skardze decyzja nie jest dotknięta wadą nieważności. W tym stanie postępowanie sądowe, na podstawie art. 60, 160 i 161 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlegało umorzeniu.