II SA/Łd 641/25

Dnia 13 stycznia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Porczyński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia WSA Jarosław Czerw Protokolant Starszy asystent sędziego Jarosław Moraczewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2026 roku sprawy ze skargi E. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 25 czerwca 2025 roku znak SKO.4163.15.25 w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania odpadów 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Pajęczańskiego z dnia 7 stycznia 2025 roku, nr OŚ.6233.5.2024.KK; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu na rzecz skarżącej E. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. dc Decyzją z dnia 25 czerwca 2025 r., nr SKO.4163.15.25 wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 162 § 1 pkt 2 i art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.) –dalej: k.p.a.; Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu utrzymało w mocy decyzję Starosty Pajęczańskiego z dnia 7 stycznia 2025 r., nr 2/2025 o stwierdzeniu wygaśnięcia z dniem 31 grudnia 2024 r. decyzji Starosty Pajęczańskiego z dnia 20 listopada 2024 r., nr 86/2024 udzielającej firmie E. Sp. z o.o. z siedzibą w R. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania odpadów. Z dokonanych w sprawie, istotnych dla wydanego orzeczenia ustaleń faktycznych wynika, że ostateczną decyzją z dnia 20 listopada 2024 r. Starosta Pajęczański po rozpatrzeniu wniosku E. Sp. z o.o. z siedzibą w P. (obecnie w R.) z dnia 23 września 2024 r., udzielił ww. spółce zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania odpadów. Jednocześnie organ zezwolił na przetwarzanie (odzysk) poza instalacjami poddawanych przetwarzaniu w okresie roku z zastosowaniem metody R12 odpadów o kodach: 19 05 03 (kompost nieodpowiadający wymaganiom – nienadający się do wykorzystania, w ilości 10 000 MG / rok), 19 12 09 ex (minerały np. piasek, kamienie w ilości 10 000 MG/rok) oraz 20 02 01 (odpady ulegające biodegradacji w ilości 10 000 MG/rok). Jak wynika z pkt 9 decyzji warunkiem jej wykonania było przedstawienie przez spółkę badań potwierdzających utratę statusu odpadów, wykonanych przez akredytowane laboratorium. Spółka została zobowiązana do przedłożenia ww. badań w terminie do dnia 31 grudnia 2024 r., pod rygorem stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, na podstawie art. 162 § 1 pkt 2 k.p.a. W dniu 20 listopada 2024 r. pełnomocnik spółki złożył oświadczenie o zrzeczeniu się przez skarżącą przysługującego jej prawa do wniesienia odwołania od ww. decyzji. Z akt sprawy wynika również, że w dniu 23 grudnia 2024 r. spółka przedłożyła sprawozdanie z dnia 19 grudnia 2024 r. nr [...] oraz raport z dnia 20 grudnia 2024 r. nr 05/BCS/41/00/B/1/5 032, dokumentujące badania wykonane na zlecenie skarżącej przez S. Z obu przedłożonych dokumentów wynika, że poddane badaniom próbki zostały pobrane i dostarczone na początku grudnia 2024 r. przez zleceniodawcę, tj. E. Sp. z o.o. Z dostępnego zakresu akredytacji laboratorium badawczego Nr AB 062 wynika jednocześnie, że S. nie posiada akredytacji do pobierania prób. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 7 stycznia 2025 r. Starosta Pajęczański stwierdził wygaśnięcie z dniem 31 grudnia 2024 r. decyzji własnej z dnia 20 listopada 2024 r. argumentując powyższe brakiem dopełnienia przez spółkę, określonego w pkt 9 ww. decyzji warunku przedstawienia stosownych badań, wykonanych przez akredytowane laboratorium, potwierdzających utratę statusu odpadów, w terminie do dnia 31 grudnia 2024 r. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Kwestionując zasadność podjętego rozstrzygnięcia, w przewidzianym prawem terminie odwołania wnieśli: E. Sp. z o.o., reprezentowana przez prezes zarządu A. S.; pełnomocnik spółki M. H. oraz pełnomocnik spółki adw. K. K. Decyzją z dnia 25 czerwca 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając Kolegium podkreśliło, że przedmiotem postępowania w sprawie nie jest ocena prawidłowości nałożonego na spółkę, decyzją Starosty Pajęczańskiego z dnia 20 listopada 2024 r., obowiązku przedstawienia badań wykonanych przez akredytowane laboratorium, potwierdzające utratę statusu odpadów, lecz ocena wystąpienia ustawowej przesłanki, określonej w art. 162 § 1 pkt 2 k.p.a., obligującej organ do stwierdzenia wygaśnięcia ww. Dalej, mając na uwadze treść warunku zawartego w pkt 9 wydanej na wniosek skarżącej decyzji z dnia 20 listopada 2024 r., udzielającej zgody na przetwarzanie przez spółkę odpadów o określonych kodach, Kolegium wskazało, że standardy jakie spełniać musi laboratorium przeprowadzające pomiary oraz dokonujące poboru prób na potrzeby środowiskowych postępowań administracyjnych wynikają z art. 147a ust. 1 pkt 1-2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 54 ze zm.) – dalej: p.o.ś. Zgodnie z powołanym przepisem jednostki spełniające te wymagania to akredytowane laboratoria w rozumieniu ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (Dz. U. z 2023 r. poz. 215) lub certyfikowane jednostki badawcze, o których mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 25 lutego 2011 r. o substancjach chemicznych i ich mieszaninach (Dz. U. z 2022 r. poz. 1816) - w zakresie badań, do których wykonywania są obowiązani. Przy czym, co podkreśliło Kolegium, w każdym przypadku przedmiotem oceny podmiotu zainteresowanego przeprowadzeniem pomiarów powinna być aktualność i zakres stosownych uprawnień, przysługujących konkretnemu laboratorium. Ponadto zgodnie z art. 147a ust. 1a p.o.ś. prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia, posiadający certyfikat systemu zarządzania jakością, mogą wykonywać pomiary wielkości emisji lub innych warunków korzystania ze środowiska, do których wykonania są obowiązani, w tym pobieranie próbek, we własnym laboratorium, pod warunkiem że laboratorium to jest również objęte systemem zarządzania jakością lub jest zapewniony automatyczny pobór prób przy użyciu próbobierni objętej nadzorem metrologicznym. Kolegium podkreśliło, że z treści ww. przepisów wprost wynika, że pobranie próbek jest częścią pomiarów wielkości emisji, a co za tym idzie winno być dokonywane przez podmiot spełniający określone w nich wymagania formalne. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Kolegium wskazało, że badania dotycząc utraty statusu odpadów przetwarzanych przez spółkę, o kodach: 19 05 03, 20 02 01 i 19 12 09 ex, których wyniki strona przedłożyła do akt w dniu 23 grudnia 2024 r. wykonane zostały przez S., L., które legitymuje się akredytacją nr AB 062. Laboratorium nie posiada akredytacji na pobieranie prób, a przedstawione do badań próbki produktu w postaci materiału zasypowego powstałego z przetworzenia odpadów o ww. kodach, zostały pobrane i dostarczone przez skarżącą, która nie spełnia warunków z art. 147a ust. 1a p.o.ś. Kolegium wskazało również, że jednostka S. (C.), która wykonała badania biologiczne dostarczonego materiału ujęte w raporcie z dnia 20 grudnia 2024 r., nr [...], nie posiadała w tym zakresie akredytacji. Jak wynika bowiem z załączonego do akt sprawy pisma S. z dnia 6 maja 2025 r. do badań ujętych w sprawozdaniu z dnia 19 grudnia 2024 r., nr [...], wykorzystano procedurę ujętą w zakresie akredytacji AB 062, tj. PB-5.1 wydanie 10 z dnia 10 czerwca 2013 r. Oznaczanie śladowych zawartości metali. Niniejsza procedura stanowi dokument odniesienia w zakresie akredytacji AB 062. Obiekt badań w postaci mieszkanek zasypowych nie jest objęty zakresem akredytacji. Dokumenty normatywne nie klasyfikują mieszanek zasypowych w sposób bezpośredni, co uniemożliwia ich jednoznaczną identyfikację jako obiekt/grupa obiektów badawczych, wskazanych w obowiązujących dokumentach PCA. Badania przedstawione w raporcie z dnia 20 grudnia 2024 r., nr [...] zostały wykonane przez jednostkę, która nie posiada akredytacji (C.). W tym przypadku przedmiotem badań/wyrobem były wyroby inne, a rodzajem działalności/badane cechy/metoda były: PHYTOTOXKIT dla fazy stałej oraz badanie aktywności enzymatycznej gleby (dehydrogenaz). Ponadto w opinii S. z dnia 22 stycznia 2025 r., nr [...], zostało wskazane, że zakres badań ujętych w raportach [...] oraz [...] został dobrany pod kątem planowanego wykorzystania próbek do rekultywacji terenów z uwzględnieniem składu próbek. Przedmiot badań został podzielony na dwa obszary: testy biologiczne ([...]) oraz analizy chemiczne ([...]). Wytypowane obszary wzajemnie się uzupełniają, a ich połączenie umożliwiło przeprowadzenie badań celem oceny możliwości wykorzystania prób zgodnie z przeznaczeniem, we wskazanym 30- dniowym czasie na realizację badań. Takie podejście jest spójne z danymi literaturowymi w tym zakresie. Biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia L., Kolegium uznało, że jedynie część przedłożonych przez spółkę badań, mających potwierdzać utratę statusu odpadów, została wykonana przez podmiot akredytowany (badania chemiczne - sprawozdanie nr [...]). Nie jest zatem możliwa ocena statusu utraty odpadów. Jak wynika z ww. opinii S., konieczna jest bowiem nie tylko ocena chemiczna, ale i biologiczna prób. Niemniej jednak powyższa kwestia, z uwagi na brak pobrania prób przez podmiot akredytowany ma znaczenie drugorzędne. Reasumując w ocenie Kolegium brak jest podstaw do uznania, że przedłożone przez spółkę badania spełniają wymagania określone w art. 147a p.o.ś., co skutkowałoby stwierdzeniem, że skarżąca wypełniła warunek określony w pkt 9 wydanej na jej rzecz decyzji z dnia 20 listopada 2024 r. To zaś obligowało organ do stwierdzenia wygaśnięcia ww. na podstawie art. 162 § 1 pkt 2 k.p.a. Odnosząc się do zarzutów stawianych we wniesionych odwołaniach Kolegium wskazało, że nie stwierdziło naruszenia przez organ I instancji art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a., art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 k.p.a., art. 7a § 1 k.p.a., art., 8 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 16 § 1 zd. 2 k.p.a., art. 79 k.p.a., art. 42 ust. 2 i art. 14 ust. 1 ustawy o odpadach. Natomiast ewentualne braki uzasadnienia, które powinno odpowiadać wymaganiom wynikającym z art. 107 § 3 k.p.a., jak i stwierdzone naruszenia art. 10 § 1 i art. 61 § 4 k.p.a. zostały sanowane w postępowaniu przed organem II instancji. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi E. Sp. z o.o. z siedzibą w R. zarzucała naruszenie: 1) art. 79, art. 10 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a. i naczelnej zasady postępowania tj. zasady prawdy obiektywnej, poprzez niepełne, niewyczerpujące zbadanie wszystkich okoliczności faktycznych związanych z niniejszą sprawa, braku ustalenia pełnego obrazu sprawy, sprzed podjęciem merytorycznego rozstrzygnięcia w tej sprawie, pozbawienie strony możliwości udziału w sprawie oraz obrazę przepisów postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które nie dokonało w żaden sposób rozważenia następujących spraw: - brak podstawy prawnej dla zastrzeżonego w pkt 9 decyzji z dnia 20 listopada 2024 r. warunku (ex lege utrata statusu odpadu), co znajduje potwierdzenie w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym organ administracji nie może samodzielnie kreować dodatkowych obowiązków, jeśli nie wynikają one z ustawy; - zasada trwałości decyzji ostatecznej nie usprawiedliwia egzekwowania warunku sprzecznego z prawem, co zostało pominięte przez Kolegium, które nie rozważyło argumentu, że warunek był niemożliwy do spełnienia wobec braku szczegółowej podstawy prawnej; - faktyczne spełnienie warunku/uchybienie organu – brak precyzyjnego określenia, jaki organ uznałby za prawidłowy zakres akredytacji oznacza nałożenie obowiązku niemożliwego do jednoznacznego spełnienia; błędną interpretację przepisów, stronnicze podejście i brak całościowej analizy problemu w szczególności brak przeprowadzenia badania prawidłowości nałożenia przez Starostę Pajęczańskiego obowiązku, o którym mowa w pkt 9 decyzji z 20 listopada 2024 r.; brak poinformowania odwołującej o wszczęciu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, który to obowiązek wynika tak z przepisów regulujących postępowanie, jak i pkt 7 ww. decyzji, stanowiącym literalnie o obowiązku skierowania do odwołującej wezwania do niezwłocznego zaniechania naruszeń o ile takie ujawniono, czego organ w niniejszej sprawie nie uczynił; pozbawienie odwołującego możliwości udziału w postępowaniu oraz wypowiedzenia się do zebranego materiału dowodowego; 2) art. 107 § 1 pkt. 6 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia prawnego decyzji, gdyż Kolegium arbitralnie przyjęło za zgodne z prawem działanie Starosty Pajęczańskiego, który nie wskazał na podstawę prawną nałożonego na spółkę obowiązku przedłożenia badań laboratoryjnych, ani przepisów określających sposób i zakres przeprowadzenia tych badań, jak również przepisów dotyczących zakresu akredytacji laboratorium wykonującego badania; 3) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa; 4) art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez arbitralne przyjęcie przez Kolegium za zgodne z prawem działanie organu I instancji, który oparł decyzję administracyjną na przesłankach pozaustawowych, tj. całkowicie arbitralnym uznaniu, że nie został przez skarżącego spełniony warunek w postaci obowiązku przedstawienia badań wykonanych przez akredytowane laboratorium, potwierdzających utratę statusu odpadów, a zawarty w pkt. 9 decyzji z dnia 20 listopada 2024 r., podczas gdy w treści ww. decyzji nie istniały żadne dodatkowe wytyczne co do przedmiotowych badań, a co istotniejsze, żadne przepisy prawa nie wymagają w zaistniałej sytuacji przedkładania jakichkolwiek badań, z których miałaby wynikać utrata charakteru odpadu i sam warunek zawarty w pkt. 9 decyzji z dnia 20 listopada 2024 r. był bezprawny, przez co także dalsze przyjęte przez organ w skarżonej decyzji szczegółowe kryteria dla tych badań, nie zostały oparte na jakiejkolwiek podstawie prawnej; 5) art. 7a § 1 k.p.a. poprzez uznanie przez Kolegium, na niekorzyść strony, że przedłożone przez stronę dokumenty, w tym wyniki badań laboratorium, nie spełniały warunku określonego z pkt. 9 decyzji z dnia 20 listopada 2024 r. w sytuacji, gdy w treści tej decyzji nie został określony zakres i sposób wykonania badań, pobierania próbek, czy zakres akredytacji laboratorium, a kwestie te nie wynikały też z przepisów prawa, gdyż przepisy w ogóle nie nakładają obowiązku przeprowadzania takich badań; 6) art. 8 § 1 i art. 11 k.p.a. poprzez przyjęcie przez Kolegium jako zgodnego z prawem działania Starosty Pajęczańskiego polegającego na wyznaczeniu nowych kryteriów oceny spełnienia warunku przez wnioskodawcę, po uprzednim złożeniu przez niego dokumentów potwierdzających pierwotne wymogi, co stanowiło działanie, które nie tylko nie budzi zaufania do władzy publicznej, ale wręcz rodzi pytania o pozaustawowe, prawdziwe intencje osób wydających skarżoną decyzję; 7) przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 1 września 2016 r. w sprawie sposobu prowadzenia oceny zanieczyszczenia powierzchni ziemi (Dz. U. poz. 1395 ze zm.) poprzez przyjęcie przez Kolegium stanowiska organu I instancji, zgodnie z którym badania laboratoryjne muszą być wykonane zgodnie z tym rozporządzeniem, podczas gdy ww. przepisy te nie zostały wskazane w pierwotnej decyzji z dnia 20 listopada 2024 r., a com więcej w żaden sposób nie dotyczą kwestii przetwarzania odpadów lecz wyłącznie postępowań i działań organów, w szczególności RDOŚ, w celu ochrony powierzchni ziemi zgodnie art. 101 i nast. p.o.ś.; 8) art. 42 ust. 2 i at. 14 ust. 1 ustawy o odpadach poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie przez Kolegium, że istnieje wymóg prawny weryfikacji poprzez badania laboratoryjne przeprowadzone w sformalizowany sposób, przez akredytowane laboratorium, co do utraty statusu odpadów, podczas gdy z ww. przepisów wynika, że utrata statusu odpadu następuje z mocy prawa, w chwili spełnienia ustawowych przesłanek opisanych w art. 14 ustawy, bez jakiegokolwiek postępowania weryfikacyjnego, w którym należałoby przeprowadzić badania, gdyż takowe nie są przewidziane ustawą; 9) art. 162 § 1 pkt. 2 k.p.a. poprzez uznanie przez Kolegium, że skarżąca nie dopełniła warunku określonego w pkt. 9 decyzji z dnia 20 listopada 2024 r. w sytuacji, gdy po pierwsze, sam warunek jako sprzeczny z ustawą i dodatkowo nakładający na stronę obowiązek nie mający podstawy prawnej, jest nieważny, a po drugie, w sytuacji, gdy ww. decyzja nie przewidywała szczegółowych wytycznych co do sposobu i zakresu badań, w związku z czym dalsze wymogi co do tych badań, wskazane w uzasadnieniu skarżonej decyzji są bezprawne i nie mogą stanowić kryterium oceny spełnienia warunku zawartego w decyzji, a także nie mogą stanowić podstawy oceny badań przedłożonych przez stronę; 10) art. 108 k.p.a. poprzez nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, podczas gdy nie zachodzi żadna z okoliczności przewidzianych w ww. przepisie, w szczególności nie jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też, ze względu na inny interes społeczny, pomijając jednocześnie szkodę na majątku skarżącej w postaci naliczenia kar umownych wynikających z podpisanych przez odwołującą umów. W oparciu o tak sformułowane zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o stwierdzenie, że decyzja Starosty Pajęczańskiego z dnia z dnia 20 listopada 2024 r., pozostaje w mocy w zakresie treści zgodnej z przepisami i wyłączając bezprawne jej treści. Strona wnosiła nadto o zasądzenie kosztów postępowania sądowego na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach oraz na rzecz Starosty Pajęczańskiego. Skarżąca wniosła również o dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci: opinii S. z dnia 22 stycznia 2025 r. co do faktów dotyczących posiadania przez Instytut akredytacji obejmującej wykonane badania laboratoryjny dla skarżącej spółki oraz wykazania, że decyzja nie dawała żadnych wskazówek, w jaki sposób wykonać badania, zaś te zostały wykonane w oparciu o kryteria wynikające z zasad i praktyki badawczej tego typu substancji; akt postępowania prowadzonego przez Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu (SKO.4163.15.25) oraz zbadanie zgodności działania Starostwa Pajęczańskiego z przepisami k.p.a. w zakresach wskazanych w skardze. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 17 października 2025 r. organizacja społeczna T. z siedzibą w O. wniosło o dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika, wnosząc jednocześnie o oddalenie skargi i przeprowadzenie dowodów z dokumentów w postaci postanowienia Wójta Gminy Nowa Brzeźnica z dnia 23 maja 2025 r. oraz pism Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Łodzi z dnia 15 maja 2025 r. na okoliczność tego, że proponowany przez inwestora sposób przetwarzania odpadów nie prowadzi do utraty statusu odpadów i nie można udzielić dla niego zezwolenia na przetwarzanie odpadów poza instalacjami. Postanowieniem z dnia 23 października 2025 r., sygn. akt II SA/Łd 641/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny Łodzi dopuścił T. z siedzibą w O. do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika postępowania. W dniu 13 stycznia 2026 r. obecny na rozprawie pełnomocnik uczestnika postępowania wnosił o oddalenie skargi wskazując, iż objęte nią decyzje odpowiadają prawu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Przedmiotem skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w R. uczyniła decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia 25 czerwca 2025 r . utrzymującą decyzje Staroty Pajęczańskiego z dnia 7 stycznia 2025 r. stwierdzającą wygaśnięcie ostatecznej decyzji Starosty Pajęczańskiego z dnia 20 listopada 2024 r., nr 86/2024 udzielającej skarżącej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania (odzysku) odpadów. Podstawę prawną objętego skargą rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 162 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.) – dalej: k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku, a strona nie dopełniła tego warunku. Jak wynika z dokonanych w sprawie, co istotne bezspornych ustaleń faktycznych, udzielone skarżącej, decyzją Starosty Pajęczańskiego z dnia 20 listopada 2024 r. zezwolenie na przetwarzanie (odzysk) odpadów o kodach: 19 05 03 (kompost nieodpowiadający wymaganiom – nienadający się do wykorzystania, w ilości 10 000 MG / rok), 19 12 09 ex (minerały np. piasek, kamienie w ilości 10 000 MG/rok) oraz 20 02 01 (odpady ulegające biodegradacji w ilości 10 000 MG/rok), zastrzeżone zostało zawartym w pkt 9 ww. decyzji warunkiem, zobowiązującym spółkę do przedłożenia, w terminie do 31 grudnia 2024 r., wykonanych przez akredytowane laboratorium badań potwierdzających utratę statusu odpadów, pod rygorem stwierdzenia wygaśnięcia decyzji na podstawie art. 162 § 1 pkt 2 k.p.a. Wykonując powyższy warunek, skarżąca w dniu 23 grudnia 2024 r. przedłożyła sprawozdanie z dnia 19 grudnia 2024 r. nr [...] oraz raport z dnia 20 grudnia 2024 r. nr [...], dokumentujące badania wykonane na zlecenie skarżącej przez S., L., legitymuje się akredytacją nr AB 062. W ocenie Kolegium przedłożone przez spółkę badania nie spełniają wymagań określonych w art. 147a p.o.ś., bowiem ww. jednostka badawcza nie posiada akredytacji na pobieranie prób, a przedstawione do badań próbki produktu w postaci materiału zasypowego powstałego z przetworzenia odpadów o ww. kodach, zostały pobrane i dostarczone przez skarżącą, która nie spełnia warunków z art. 147a ust. 1a p.o.ś. Ponadto przeprowadzone badania uznać należy za niepełne z uwagi na brak przeprowadzonej niezbędnej oceny biologicznej prób. Powyższe zdaniem Kolegium czyni zasadnym stwierdzenie, że skarżąca spółka nie dopełniła określonego w pkt 9 wydanej na jej rzecz decyzji z dnia 20 listopada 2024 r. warunku. To zaś obligowało organ do stwierdzenia wygaśnięcia ww. decyzji na podstawie art. 162 § 1 pkt 2 k.p.a. W ocenie Sądu powyższe stwierdzenie uznać należy co najmniej za przedwczesne. Zaznaczenia bowiem wymaga, że w przedłożonych wraz ze skargą aktach administracyjnych sprawy znajduje się datowane na dzień 30 grudnia 2024 r. pismo skarżącej spółki, kierowane do Starosty Pajęczańskiego, zatytułowane "Wniosek o wyznaczenie dodatkowego terminu do złożenia dokumentów do wydanej decyzji 86/2024". Z treści złożonego pisma wprost wynika, że dotyczy ono zastrzeżonego w pkt 9 decyzji z dnia 20 listopada 2024 r. warunku przedłożenia przez skarżącą stosownych badań potwierdzających utratę statusu odpadów, wykonanych przez akredytowane laboratorium. Z akt sprawy nie wynika natomiast aby wniosek ten został w jakikolwiek sposób załatwiony. Zdaniem Sądu, uwzględniając tę okoliczność, iż powyższe żądanie zgłoszone zostało przed upływem zakreślonego w pkt 9 decyzji Starosty Pajęczańskiego z dnia 20 listopada 2024 r. terminu (31 grudnia 2024 r.) rozważenia bądź też wyjaśnienia przez procedujące w sprawie organy wymagał charakter (intencje) pisma strony z dnia 30 grudnia 2024 r., w szczególności to, czy wniesione przez skarżącą pismo nie stanowiło w rzeczywistości wniosku o zmianę ww. ostatecznej decyzji w trybie art. 155 k.p.a., w zakresie wyznaczonego terminu do dochowania zastrzeżonego w niej warunku. Zgodnie z art. 155 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Przywołany przepis normuje jeden z nadzwyczajnych trybów wzruszenia decyzji ostatecznych, a istotą prowadzonego na jego podstawie postępowania jest jedynie ocena, czy w danej sprawie administracyjnej, a więc w ustalonym w niej stanie faktycznym i prawnym sprawy, istnieją szczególne przesłanki, wskazane przez ustawodawcę, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej. Przy czym, oceniając czy w danej sprawie występuje słuszny interes strony przemawiający za uchyleniem (zmianą) decyzji, należy wziąć pod uwagę nie subiektywne przekonanie strony o zasadności takiej "zmiany", lecz okoliczności, które pozwalają ustalić, że żądanie strony jest słuszne i zasługuje na społeczną akceptację. Rozstrzygnięcie w tym przedmiocie następuje w drodze decyzji administracyjnej (art. 155 w zw. z art. 154 § 2 k.p.a.), która podlega instancyjnej kontroli w administracji, jak i kontroli sądowoadminsitracyjnej. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd stwierdza, że bezsporne ustalenie charakteru zgłoszonego przez skarżącą w dniu 30 grudnia 2024 r. żądania, ściśle powiązanego z zastrzeżonym dla spółki w pkt 9 decyzji z dnia 20 listopada 2024 r. warunkiem, jak i jego rozpatrzenie niewątpliwie rzutuje na ocenę zasadności kwestionowanego skargą rozstrzygnięcia w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia ww. decyzji na podstawie art. 162 § 1 pkt 2 k.p.a. Tym samym brak załatwienia wniosku strony z dnia 30 grudnia 2024 r., na co wskazują przedłożone wraz ze skargą akta administracyjne, w ocenie Sądu postrzegać należy jako naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 8 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie objętych skargą decyzji organów obu instancji z obrotu prawnego. Jednocześnie mając na uwadze ww. naruszenia Sąd stwierdza, że na obecnym etapie sprawy przedwczesnym byłoby merytoryczne odniesienie się do zarzutów wniesionej skargi, jak i zawartych w niej wniosków dowodowych. Rozpoznając sprawę ponownie organy administracji uwzględnią ocenę prawną wyrażoną w uzasadnieniu niniejszego wyroku. W przypadku wątpliwości, co do charakteru żądania skarżącej spółki zawartego we wniosku z dnia 30 grudnia 2024 r. zobowiązane będą do bezspornego ustalenia intencji strony, a następnie rozważenia czy ma ono wpływ na zastrzeżony spółce warunek z pkt 9 decyzji Starosty Pajęczańskiego z dnia 20 listopada 2024 r., a w konsekwencji ocenę, czy na obecnym etapie sprawy możliwym jest stwierdzenie wygaśnięcia ww. decyzji, na podstawie przesłanki z art. 162 § 1 pkt 2 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji (pkt 1 wyroku). W przedmiocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt 2 wyroku). a.tp.