II SA/Łd 644/03

Dnia 10 stycznia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski, Sędziowie Sędzia NSA Zygmunt Zgierski, Asesor WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.), Protokolant Referendarz sądowy Leszek Foryś, po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2005 roku na rozprawie sprawy ze skarg U. K. i S. K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia odwołania oraz na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie nakazu rozbiórki 1) uchyla zaskarżone rozstrzygnięcia; 2) stwierdza, że zaskarżone orzeczenia nie podlegają wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku; 3) zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na rzecz U. K. i S. K. solidarnie kwotę 20,00 (dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją Nr [...] ([...]) z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z., działając na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7.lipca 1994r. Prawo budowlane ("Dz.U. Nr 89,poz. 414 ze zm."), po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, wszczętego na wniosek S. K. w sprawie wybudowania przez Z. R. zbiornika na ścieki na posesji przy ul. A 3a w Z. bez wymaganego pozwolenia na budowę, nakazał współwłaścicielom posesji przy ul. A 3a w Z. rozebrać wspomniany zbiornik na ścieki, zlokalizowany na terenie działki o nr 339/2. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji podniósł, iż podczas przeprowadzonej w dniu 15.października 2001r. wizji lokalnej na terenie nieruchomości przy ul. A 3a w Z., stwierdzono , że w odległości 0,85 m liczonej od krawędzi włazu do granicy posesji przy ul. A 1 w Z., znajduje się zbiornik na ścieki. Zbiornik wybudowano z kręgów betonowych o średnicy około 100 cm i przykryto papą żelbetową z włazem żeliwnym typu ciężkiego. Z oświadczenia Z. R. wynika, iż zbiornik wspomniany właściciele posesji przy ul. A 3a w Z., wybudowali w kwietniu 2001r. bez wymaganego pozwolenia na budowę. Zbiornik usytuowany jest na terenie działki o numerze ewidencyjnym 339/2, będącej własnością Gminy Z.. Ponieważ zaś, zgodnie z treścią art. 28 ustawy z dnia 7.lipca 1994r. Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, zaś brak takiego pozwolenia skutkuje obligatoryjną rozbiórką, na podstawie art. 48 cytowanej ustawy, organ I instancji nakazał współwłaścicielom nieruchomości, położonej przy ul. A 3a w Z. rozebranie, wybudowanego bez pozwolenia na budowę, zbiornika na ścieki. Orzeczenie powyższe doręczone zostało "do wykonania" Z. R. E. R. i M. R. w dniu 10.kwietnia 2002r., przy czym odbiór przesyłki skierowanej do E. R. i M. R. pokwitowany został przez Z. R. – dorosłego domownika adresatek. W ustawowymi czternastodniowym terminie żadna ze stron nie złożyła odwołania od decyzji organu I instancji. W dniu 17.czerwca 2002r. Z.R. zwróciła się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z prośbą "o przedłużenie wykonania decyzji [...] do dnia 15.sierpnia 2002r. z powodu przebytej choroby". W miesiącu czerwcu 2002r. wystąpiła także do Urzędu Miasta Z. o zbycie na jej rzecz działki oznaczonej numerem geodezyjnym 339/2 o powierzchni 80 m², stanowiącej własność Gminy Z.. W dniu 23.lipca 2002r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. skierował do Z. R., M. R. i E. R. upomnienie, wzywające do wykonania obowiązku, określonego w decyzji rozbiórkowej z dnia 5.kwietnia 2002r. Upomnienie wspomniane doręczone zostało Z. R., M. R. i E. R. w dniu 26.lipca 2002r., przy czym przesyłkę skierowaną do M. R. i Z. R. doręczono do rąk dorosłego domownika – E. R.. W dniu 25.listopada 2002r. Z. R., w piśmie skierowanym do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z., wskazała na "wątpliwości" w stosunku do decyzji wydawanych przez Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. w związku z licznymi sprawami, toczącymi się przed tym organem, których pozostaje stroną. Do pisma wspomnianego załączyła również kserokopię decyzji Nr [...] z dnia [...], wydanej przez Prezydenta Miasta Z. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie szamba oraz lokalnej sieci kanalizacyjnej, przewidzianej do realizacji w Z., przy ul. A 3a, na działkach o numerach ewidencyjnych 376 i 339/2. W dniu 20.lutego 2003r. M. R. złożyła w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w Z. wniosek "o przywrócenie terminu do odwołania od decyzji nr [...] z dnia [...]", podnosząc iż decyzję wspomnianą odebrała jej matka i "zachowała to w tajemnicy, ponieważ nie dotarło do niej, iż jest to decyzja ostateczna kończąca postępowanie dotyczące zbiornika na ścieki". Wskazała nadto, iż otrzymała stypendium zagraniczne i nie było jej w kraju przez 7 miesięcy, nie licząc powrotu do kraju na Wszystkich Świętych. Po powrocie natomiast przejęła wszystkie obowiązki ojca, "dotyczące spraw urzędowych", pragnąc doprowadzić do pozytywnego ich rozstrzygnięcia. Zbiornik na ścieki, którego rozbiórkę nakazano został zaś wybudowany przez jej ojca w kwietniu 2001r., tuż przed jego śmiercią. W piśmie z dnia 7.kwietnia 2003r. M. R. wskazała natomiast, iż o treści decyzji rozbiórkowej dowiedziała się w dniu 14.lutego 2003r. podczas bytności w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w Z.. Postanowieniem Nr [...] ([...]) z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., działając na podstawie art. 58 § 1 i art. 59 § 2 ustawy z dnia 14.czwrwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego ("Dz.U. Nr 9,poz. 26 z 1980r. z późn. zm.") przywrócił M. R. termin do złożenia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...] Nr [...] ([...]), podnosząc w uzasadnieniu, iż odwołująca uprawdopodobniła, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. W dniu 15.kwietnia 2003r. M. R. złożyła pismo opatrzone tytułem "uzupełnienie do odwołania", w którym wskazała, iż "sprawa nie dotyczy osobnego szamba". Jest to bowiem dobudowane przyłącze kanalizacyjne "do istniejącego od 22 lat szamba, co stanowi jednolitą i nierozerwalną całość konstrukcyjną". Przyłącze wspomniane wybudował ojciec odwołującej przed 1994r., dla bezpiecznego wywozu nieczystości. W 2001r. A.R. jedynie wyremontował uszkodzone przyłącze kanalizacyjne. Wskazała nadto, iż w toku postępowania przed organem I instancji pominięto udział S. R., jednego ze współwłaścicieli nieruchomości. W piśmie z dnia 29.kwietnia 2003r. U. i S. małżonkowie K. podnieśli, iż E., M. i Z. R. nie są jedynymi współwłaścicielkami nieruchomości położonej w Z., przy ul. A 3a. Ponadto działka nr 339/2, na terenie której położone jest sporne szambo, stanowi własność Gminy Z., będąc drogą dojazdową do sąsiednich posesji. Decyzją Nr [...] ([...]) z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego ("tj. Dz.U. Nr 9 z 1980r., poz. 26") uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...] Nr [...] ([...]) i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, iż decyzja organu I instancji w sposób rażący naruszyła "art.7,10 i 77 Kpa" Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności, mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza, zdaniem organu odwoławczego, podstawowe zasady postępowania administracyjnego. Ponadto zasada czynnego udziału stron w postępowaniu (art.10 k.p.a.) nakłada na organ prowadzący postępowanie dwojakiego rodzaju obowiązki. Po pierwsze, ma on obowiązek dopuszczenia strony do udziału w każdym stadium postępowania np. poprzez zawiadomienie strony o wszystkich czynnościach. Po drugie, organ jest zobowiązany umożliwić stronie wypowiedzenie się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W rozpoznawanej sprawie natomiast, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. naruszył, zdaniem organu odwoławczego, zasady postępowania administracyjnego, bowiem nie wszyscy współwłaściciele nieruchomości, położonej w Z. przy ul. A 3a brali udział w prowadzonym postępowaniu, pomimo tego, że organ powziął wiadomość, kto jest następcą prawnym po zmarłym A. R.. Również w sentencji zaskarżonej decyzji użyto zwrotu "współwłaścicieli", przez co nie został określony de facto podmiot decyzji. Organ I instancji, wydając zaskarżone rozstrzygnięcie, nie ustosunkował się także do faktu legitymowania się przez właścicieli nieruchomości pozwoleniem na budowę budynku mieszkalnego z zaznaczonym szambem tj. nie zostało ustalone kiedy dokładnie zostało ono wybudowane, czy faktycznie prowadzone były roboty remontowe przy spornym obiekcie i kiedy miały one miejsce. Nie zostało także ustalone czy szambo umiejscowione w projekcie jest tożsame z przedmiotem postępowania w badanej sprawie. Powyższe ustalenia są natomiast, w ocenie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., niezbędne dla prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego w przyszłym rozstrzygnięciu oraz dla jego skrupulatnego uzasadnienia. Skargę na ostateczne postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia 14.kwietnia 2003r. oraz decyzję tegoż organu z dnia [...] złożyli U. i S. małżonkowie K.. Zaskarżając pierwsze z powyższych rozstrzygnięć wskazali, iż organ odwoławczy błędnie zastosował przepisy art. 43 k.p.a. i art. 58 § 1 k.p.a., bowiem bezzasadnie przyjął, iż doręczenie zastępcze decyzji organu I instancji, dokonane dla M. R. było nieskuteczne. Odwołująca przebywała bowiem w kraju w dacie doręczenia decyzji jej matce, za granicę wyjechała zaś dopiero w miesiącu sierpniu 2002r. i miała możliwość zapoznania się z treścią orzeczenia w dacie jego doręczenia. Okoliczność, że dorosły domownik nie doręczył w stosownym czasie przyjętego pisma do rąk adresata, nie ma zaś wpływu na bieg terminu do wniesienia odwołania. W konkluzji wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania. Skarga powyższa została zarejestrowana w tutejszym Sądzie za numerem II SA/Łd 644/03 W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż M. R. w okresie od 2.lutego 2003r. do 22.czerwca 2003r. przebywała poza granicami kraju. Matka odwołującej natomiast, która decyzję organu I instancji odebrała, była leczona z powodu zaburzeń depresyjnych w okresie od marca do maja 2002r., co uprawdopodabnia fakt, że nie przekazała córce, otrzymanej w tym czasie korespondencji. W piśmie przygotowawczym z dnia 1.sierpnia 2003r. skarżący, odnosząc się do treści odpowiedzi na skargę podnieśli, iż pozostaje ona w sprzeczności z treścią wydanego postanowienia. Skoro bowiem M. R. w okresie od 22.lutego 2003r. do 22.czerwca 2003r. przebywała poza granicami kraju, nie mogła o treści decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia 5.kwietnia 2002r. dowiedzieć się "podczas bytności w organie" w dniu 14.lutego 2003r. Zwrócili także uwagę, iż odwołująca brała czynny udział w toczącym się postępowaniu administracyjnym, nie informując organów administracji o wyjeździe za granicę. Wskazali, iż była ona w kraju w dacie doręczenia decyzji oraz w czasie choroby matki, wyjeżdżając z Polski dopiero w miesiącu sierpniu 2002r. W skardze na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia 29.kwietnia 2003r. wnieśli zaś o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia, podnosząc, iż niezasadnie nastąpiło przywrócenie terminu do złożenia odwołania, w konsekwencji zaś odwołanie to bezzasadnie zostało rozpoznane. Zdaniem skarżących, "działania organu odwoławczego są sprzeczne z zasadą postępowania administracyjnego, stanowiącą o obowiązku ciążącym na organie, podejmowania czynności bez zbędnej zwłoki". Skarga powyższa zarejestrowana została w tutejszym Sądzie za numerem II SA/Łd 796/03 W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie, przywołując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Ośrodka Zamiejscowego w Łodzi z dnia 14.listopada 2003r. dopuszczono M. R., do udziału w sprawie na prawach strony, oddalając wniosek U. i S. K., którzy sprzeciwili się wspomnianemu żądaniu. Na rozprawie w dniu zarządzono połączenie do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt II SA/Łd 644/03 i II SA/Łd 796/03, oddalono jednocześnie wniosek S. K. o odroczenie rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Po myśli art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) natomiast, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części rozważań p.s.a. Po myśli art. 134 § 1 p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.s.a.) . Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd stwierdził, że zaskarżone orzeczenia naruszają normy procedury administracyjnej, zaś decyzja organu odwoławczego również przepisy prawa materialnego w stopniu określonym w cytowanym przepisie. Gdy bowiem chodzi o legalność postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] podnieść należy, iż organ nie zbadał w sposób należyty, czy spełnione zostały przesłanki, określone w art. 58 ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. Nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.), uzasadniające przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Zgodnie z treścią § 1 cytowanego przepisu, w razie uchybienia terminu do dokonania określonej czynności w postępowaniu, należy termin ten przywrócić na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośba w tym przedmiocie może być wszakże wniesiona w ciągu siedmiu dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminu. Wraz ze wspomnianym wnioskiem należy również dopełnić czynności, dla której określony był termin (§2). W rozpoznawanej sprawie, w pierwszej kolejności rozważyć należało, czy doręczenie M. R. decyzji organu I instancji z dnia [...], dokonane zostało w sposób prawidłowy. Przewidziana w art. 43 k.p.a. zastępcza forma doręczenia pism rodzi domniemanie prawne, ze pismo zostało doręczone adresatowi. Domniemanie to może zostać obalone, gdy adresat udowodni, że pomimo zastosowania zastępczej formy doręczenia pismo nie zostało mu doręczone z przyczyn od niego niezależnych. Obalenie domniemania o doręczeniu pisma, rodzi prawo do przywrócenia stronie terminu do dokonania określonej czynności w postępowaniu. (podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3.kwietnia 1996r. w sprawie o sygn. akt SA/Ka 1312/95, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępne Lex nr 26708) Konieczną a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu, stanowi brak winy po stronie osoby dokonującej określonej czynności w postępowaniu. Jako kryterium przy ocenie istnienia lub braku winy w uchybieniu terminu, przyjmuje się powszechnie obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony, dbającej należycie o swoje interesy. Dopuszczenie się przez stronę choćby lekkiego niedbalstwa, daje podstawę do przyjęcia winy, a tym samym nie uzasadnia uwzględnienia wniosku. (porównaj np. Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 13.paździenrika 1999r., w sprawie o sygn. akt IV SA 1656/97, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępne Lex nr 47891 oraz z dnia 16.października 1998r. w sprawie o sygn. akt II SA 1201/98, niepubl. w zborze urzędowym, dostępne Lex nr 41890) W przedmiotowej sprawie odbiór decyzji adresowanej do M. R. pokwitowała w dniu 10.kwietnia 2002r., Z. R., która zamieszkiwała (i nadal zamieszkuje) wspólnie z córką w Z., przy ul. A 3a. Podjęła się oddać pismo adresatowi, gdyż było to warunkiem pozostawienia pisma dorosłemu domownikowi. Termin do złożenia odwołania przez M. R. rozpoczął zatem bieg w dniu 10.kwietnia 2002r. a upłynął w dniu 24.kwietnia 2002r. We wniosku o przywrócenie terminu M. R. podnosi, iż skierowanej doń przesyłki nie otrzymała od matki, która przechodziła w tym okresie depresję, ponadto odwołująca, przez okres 7 miesięcy przebywała poza granicami kraju, dowiadując się o treści wydanej decyzji dopiero w dniu 14.lutego 2003r. Nie weryfikując wspomnianych informacji, organ przyjął, iż M. R. bez swojej winy uchybiła terminu do złożenia odwołania. Tymczasem zgromadzone w aktach sprawy dokumenty, zaprzeczają przynajmniej dwóm spośród wskazanych wyżej okoliczności. Po pierwsze, trudno podzielić stanowisko o wpływie choroby Z. R. na "zbagatelizowanie" treści otrzymanej przez nią decyzji, skoro już po doręczeniu jej wskazanego orzeczenia składała ona do organu I instancji oraz do Urzędu Miasta Z. pisma, które bezpośrednio problematyki zbiornika na ścieki dotyczyły (np. wniosek o odroczenie terminu rozbiórki czy też oferta nabycia działki na terenie której zbiornik został zlokalizowany). Po drugie w dniu 25.lipca 2002r. M. R. doręczone zostało (zastępczo do rąk E. R.) upomnienie, wzywające do wykonania obowiązku nałożonego wskazaną wyżej decyzją. Brak reakcji na wspomniane upomnienie sugerować może, że M. R. znała treść decyzji, której dotyczyło wezwanie. Jeżeli natomiast chodzi o pobyt strony za granicą, organ nie badał w jakim okresie miał on miejsce i jaki miał wpływ na ewentualną możliwość podejmowania przez stronę czynności w postępowaniu. Gdyby przyjąć (jak chcą skarżący), iż M. R. wyjechała z kraju dopiero w miesiącu sierpniu 2002r., trudno dopatrywać się związku wspominanego wyjazdu z brakiem możliwości zaskarżenia orzeczenia. Przyjęcie zaś, iż wyjazd ten dotyczy okresu 2.lutego 2003 – 22.czerwca 2003r., jak podniesiono w odpowiedzi na skargę, podważa ustalenia organu, iż wnioskodawczyni o treści decyzji rozbiórkowej dowiedziała się w dniu 14.lutego 2003r., stawiając się w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w Z.. Kserokopie stron paszportowych, znajdujące się w aktach sprawy, są natomiast na tyle nieczytelne i niejednoznaczne, iż nie sposób określić na ich podstawie, w jakich miesiącach M. R. rzeczywiście była nieobecna w kraju. Ponieważ zatem zaskarżone postanowienie, wydane zostało z naruszeniem art. 7,58,77 i 80 k.p.a., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.s.a. orzeczono o jego uchyleniu. Tym samym też nie mogła ostać się decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], bowiem uchylenie postanowienia o przywróceniu terminu do złożenia odwołania sprawia, iż wspomniany środek zaskarżenia, wniesiony został przez M. R. z uchybieniem czternastodniowego terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 k.p.a. Odnosząc się zaś dodatkowo do treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji podnieść trzeba, iż jakkolwiek za prawidłowe uznać należy rozważania, dotyczące naruszenia zasad postępowania administracyjnego (art.art.7, 10 i 77 k.p.a.) przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z., organ odwoławczy (podobnie jak wcześniej organ I instancji), zdaje się nie zauważać, że inwestycja, której dotyczyło prowadzone postępowanie, zlokalizowana jest na terenie nieruchomości, należącej do Gminy Z.. Ewentualne obowiązki, nakładane na strony w tymże postępowaniu (inne niż Gmina Z.) wynikać zatem mogą nie ze współwłasności nieruchomości położonej w Z. przy ul. A 3a (sąsiadującej z terenem inwestycji) lecz z faktu, że strony te są inwestorami tego przedsięwzięcia lub też następcami prawnymi inwestora (art.52 ustawy z dnia 7.lipca 1994r. Prawo budowlane - tekst jednolity Dz.U. Nr 106 z 2000r., poz. 1126 ze zm.). Z uwagi na wskazane wyżej uchybienia, konieczne było uchylenie zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.s.a. Oddalając wniosek S. K. o odroczenie rozprawy, wzięto zaś pod uwagę fakt, iż skarżący nie wykazał, by jego nieobecność wywołana była nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć, w rozumieniu art. 109 p.s.a. W szczególności załączone do wniosku skierowanie do szpitala dotyczy miesiąca sierpnia 2004r. (data przyjęcia 17.sierpnia 2004r.), zaś wypis z treści lekarza orzecznika ZUS z dnia 8.listopada 2004r. dowodzi jedynie faktu, iż skarżący jest osobą całkowicie niezdolną do pracy do października 2005r., co nie oznacza braku możliwości stawienia się na rozprawie. Orzeczenie wspomniane wydane zostało dla celów rentowych, zaś trudno założyć, by każdy rencista był z założenia niezdolny do stawienia się przed sądem. Kwestia udziału w postępowaniu sądowym, osób biorących udział w postępowaniu administracyjnym, które nie wniosły skargi, uregulowana jest natomiast obecnie w art. 33 § 1 p.s.a., co oznacza, że każda z osób, biorących udział w postępowaniu prowadzonym przez organy, jest ex lege uczestnikiem postępowania sądowego na prawach strony. W przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów do dnia uprawomocnienia się wyroku rozstrzygnięto na podstawie art. 152 p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono zaś na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11.maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) w zw. z art. 97 § 2 ustawy z dnia ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), wobec tego, iż solidarnemu zasądzeniu na rzecz skarżących podlegał jedynie uiszczony przezeń wpis sądowy, w łącznej kwocie 20,00,-zł.