II SA/Łd 646/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.), Sędziowie WSA Krzysztof Szczygielski, p.o. sędziego WSA Małgorzata Łuczyńska, Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Rybicki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2004 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę 3 II S.A./Łd 646/02 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu odwołania skarżącego W. M. od decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta Ł. , nr [...] z dnia [...] w sprawie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego działając na podstawie art. 138 § l pkt l kodeksu postępowania administracyjnego , art. l , art. 2 ust l i 2, art. 5 ust. l, 3 i 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U.Nr 71, poz.734 ), art. l ust. l ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych ( tekst jedn. z 2001 r. Dz. U. Nr 79, poz. 856 z późn. zm. )- utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podniesiono, iż zaskarżoną decyzją organ I instancji odmówił W. M. przyznania dodatku mieszkaniowego z uwagi na to, że nie spełnia kryteriów określonych w rozdziale l i 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Odwołanie od tej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. złożył W. M. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przyznanie dodatku mieszkaniowego na okres półroczny. W uzasadnieniu odwołania W. M. zarzucił zaskarżonej decyzji, że jest niezgodna zarówno z przepisami ustawy o dodatkach mieszkaniowych jak i niezgodna z Konstytucją RP. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego - sformułowania norm prawnych decydujących o przyznaniu lub odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego, nie zawierają upoważnienia dla organów administracji publicznej do działania na zasadach uznania administracyjnego. W związku z tym organy te mogą działać tylko stosując ściśle te przepisy, które w pewnym sensie stanowią o działaniach matematycznych, podstawą zaś tych działań jest przedstawiony stan faktyczny sprawy. Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych / Dz. U. Nr 71, póz. 734 / w rozpatrywanej sprawie, stanowi w art. 5 ust. l pkt 4, że normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego , w którym znajduje się jeden lokal mieszkalny / dom jednorodzinny / , zwana dalej " normatywną powierzchnią " , w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać 35 m2 dla l osoby. Normatywną powierzchnię powiększa się o 15 m 2, jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna jeżeli niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju (art.5 ust. 3). Dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż: l/30% albo 2/ 50 % pod warunkiem , że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60 % /art. 5 ust. 5 /. Z wniosku przedstawionego w sprawie wynika, że wnioskodawca mieszka sam Zajmuje lokal mieszkalny o powierzchni użytkowej 57,12 m2, powierzchnia pokoi i kuchni stanowi 57,12 m2. Rozpatrując sprawę według art. 5 ust. 5 pkt l to powierzchnia użytkowa lokalu przekracza normatywną powierzchnię o więcej niż 30 %, gdy zaś wziąć pod uwagę pkt 2 ust. 5 art. 5 to udział powierzchni pokoi i kuchni w stosunku do całej powierzchni użytkowej lokalu stanowi 57,12 m x 100/57,12 m. = 100 %, a więc jest wyższy od 60 %, o których mówi ten przepis. Zdaniem Kolegium - organ I instancji rozpoznając złożony wniosek nie naruszył obowiązujących przepisów i z tego powodu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. nie miało podstaw prawnych ani faktycznych do wzruszenia rozstrzygnięcia tego organu . Powyższą decyzję zaskarżył W. M. do Naczelnego Sądu Administracyjnego . W uzasadnieniu stwierdził , że jest na rencie – II grupa inwalidzka i ma zakaz podejmowania jakiejkolwiek pracy. To wskazuje zdaniem skarżącego, iż lokal ten zajmuje osobą niepełnosprawną i organ I instancji ma obowiązek powiększyć powierzchnię normatywną o 15 metrów kwadratowych zgodnie z art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r . Zdaniem skarżącego kalectwo skarżącego jest takie same jak kalectwo poruszającego się na wózku inwalidzkim a stanowisko organu I instancji jest jawną dyskryminacją i łamaniem prawa. Skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i uznanie jej za niezgodną z prawem. W odpowiedzi ma skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów skargi Kolegium stwierdziło, iż stanowisko skarżącego, że winien być jako inwalida II -ej grupy traktowany tak jak osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku - w rozumieniu art. 5 ust. 3 - jest całkowicie chybione z uwagi na jednoznaczność treści tego przepisu. W piśmie z dnia 13 lutego 2004 r skarżący wniósł o załączenie do akt sprawy szkicu piętra na którym znajduje się przedmiotowy lokal. Skarżący stwierdził , że potwierdzono nieprawdę w piśmie które skarżący otrzymał z administracji nieruchomości. Wyjaśnił, że kuchnia jest poza lokalem mieszkalnym i wyodrębniona została z korytarza ogólnodostępnego. Mieszkanie zatem skarżącego nie spełnia warunków budowlanych jako lokal samodzielny i organ wyliczając powierzchnię lokalu nie powinien brać pod uwagę kuchni i łazienki , bo były to lokale wyodrębnione. Zawyżono zatem powierzchnię lokalu o 4,5 metra kwadratowego. Podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym skarżący poparł skargę i przedstawił szereg dokumentów które jego zdaniem mogą mieć wpływ na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Skarga nie jest zasadna . Przede wszystkim wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153 poz. 1271 ) – sprawy , w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez dniem 1 stycznia 2004 r i postępowanie nie zostało zakończone , podlegają rozpoznaniu przez wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153 poz. 1269 ) - sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Oznacza to , że sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron, oraz procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Decyzja zaś lub postanowienie stosownie do art. 145 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153 poz. 1270 ) podlega uchyleniu jeżeli sąd stwierdzi : 1/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy 2/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania 3/ inne naruszenie przepisów postępowania , jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zarówno zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego bądź prawa procesowego. Jednym z warunków jakie osoba ubiegająca się o dodatek mieszkaniowy winna spełnić, aby taki dodatek otrzymać jest warunek dotyczący normatywnej powierzchni użytkowej lokalu. Zgodnie z art. 5 ust.1 pkt. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych ( Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm. ) - w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji - normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny (dom jednorodzinny), w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać 35 m2 - dla 1 osoby, Normatywną powierzchnię powiększa się o 15 m2, jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, jeżeli niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. ( ust. 3) Dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż: 1) 30% albo 2) 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%. ( ust. 5 ). W przedmiotowej sprawie z akt administracyjnych wynika, iż skarżący mieszkając samotnie zajmuje lokal o powierzchni użytkowej 57,12 m2, powierzchnia pokoi i kuchni stanowi 57,12 m2. Mając zatem na uwadze treść powołanych wyżej przepisów stwierdzić należy, iż powierzchnia użytkowa lokalu przekracza normatywną powierzchnię o więcej niż 30 %, a udział powierzchni pokoi i kuchni w stosunku do całej powierzchni użytkowej lokalu wynosi 100 %, a więc jest wyższy od 60 %. W tej sytuacji skarżącemu dodatek mieszkalny nie przysługuje, co wynika wprost z cytowanego art. 5 ust. 5 ustawy. Zarzut skarżącego zawarty zarówno w odwołaniu jak i w skardze, a nawiązujący do sytuacji określonej w art. 5 ust. 3 ustawy nie jest zasadny , bowiem jest bezsporne, iż skarżący nie porusza się na wózku i samotnie zajmuje cały lokal. Zgodnie z treścią art. 106 § 3 cyt . ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Sąd może przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów , jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z dokumentów które skarżący złożył przy piśmie z dnia 13 lutego 2004 r. i na rozprawie nie wynika , aby mogły mieć one wpływ na sposób obliczenia powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego. Okoliczności zaś, które skarżący podniósł w tym piśmie i na rozprawie, a dotyczące żądania odmiennego sposobu liczenia normatywnej powierzchni lokalu nie były przez skarżącego podnoszone w postępowaniu przed organami administracyjnymi. Ich zbadanie wymagałoby przeprowadzenia odrębnego postępowania dowodowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny jak wyżej wskazano ocenia legalność zaskarżonej decyzji, nie przeprowadza natomiast odrębnego postępowania dowodowego. Mając zatem na uwadze, iż zaskarżona decyzja nie naruszała prawa Sąd w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153 poz. 1270 ) skargę oddalił.