II SA/Łd 65/09

Dnia 21 kwietnia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.) Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Protokolant asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2009 roku na rozprawie sprawy ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. na rzecz skarżącej K. K. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego od skargi. LS W dniu 15 maja 2006 roku K.K. złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR w P. wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych lub o przyznanie płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2006. We wniosku producent zadeklarował następujące działki rolne: - A o pow. 25,70 ha i uprawie szkółki roślin ozdobnych liściastych i iglastych i w przygotowaniu, położoną na działce ewidencyjnej nr 22/1, - B o pow. 1,73 ha i uprawie łąka, położoną na działce ewidencyjnej nr 18, - C o pow. 1,42 ha i uprawie łąka, położoną na części działki ewidencyjnej nr 138, - D o pow. 1,57 ha i uprawie szkółki roślin ozdobnych liściastych i iglastych i w przygotowaniu, położoną na działce ewidencyjnej nr 124, - E o pow. 1,67 ha i uprawie szkółki roślin ozdobnych liściastych i iglastych i w przygotowaniu, położoną na działce ewidencyjnej nr 126, - F o pow. 2,40 ha i uprawie szkółki roślin ozdobnych liściastych i iglastych i w przygotowaniu, położoną na części działki ewidencyjnej nr 78, - G o pow. 0,80 ha i uprawie szkółki roślin ozdobnych liściastych i iglastych i w przygotowaniu, położoną na działce ewidencyjnej nr 138. W dniu 10 sierpnia 2006 r. została przeprowadzona w gospodarstwie rolnym Pani K.K. kontrola na miejscu. Producent został powiadomiony o terminie kontroli i uczestniczył w niej. W dniu 5 czerwca 2007 r. strona zgłosiła zastrzeżenia do zawartych w raporcie wyników kontroli na miejscu. W dniu 21 czerwca 2007 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. wydał decyzję o odmowie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych (z sankcjami w okresie trzech lat kalendarzowych). K.K. wniosła odwołanie od w/w decyzji. W dniu 23 października 2007 r. strona złożyła oświadczenie, z treści którego wynika, że prowadzi gospodarstwo szkółkarskie na obszarze ok. 40 ha. W dniu 12 listopada 2007 r. została przeprowadzona przez Biuro Kontroli na Miejscu LOR ARiMR kontrola na miejscu w gospodarstwie rolnym strony. Producent nie uczestniczył w kontroli, nie został również o niej powiadomiony. Inspektorzy terenowi stwierdzili następujące nieprawidłowości: - zawyżenie powierzchni deklarowanej działki rolnej A (25,70 ha) w stosunku do powierzchni stwierdzonej (19,27 ha); - w dniu kontroli nie prowadzono działalności rolniczej na działce rolnej B; deklarowana uprawa trwałe łąki pastwiska; stwierdzono nieużytek; - działka rolna D nie była utrzymana w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r.; uprawa deklarowana plantacje wieloletnie, stwierdzono las; w dniu kontroli nie prowadzono działalności rolniczej na działce rolnej; - działka rolna E nie była utrzymana w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r.; uprawa deklarowana plantacje wieloletnie, stwierdzono las; w dniu kontroli nie prowadzono działalności rolniczej na działce rolnej; - zawyżenie powierzchni deklarowanej działki rolnej F (2,40 ha) w stosunku do powierzchni stwierdzonej 1,09 ha; - działka rolna G nie była utrzymana w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r.; uprawa deklarowana plantacje wieloletnie, stwierdzono las; w dniu kontroli nie prowadzono działalności rolniczej na działce rolnej. Stwierdzone nieprawidłowości zostały udokumentowane wykonanymi na miejscu fotografiami. Raport z kontroli na miejscu został przekazany producentowi w dniu 20 listopada 2007 r. W dniu [...] organ II instancji uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W dniu [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. wydał decyzję o odmowie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych (z sankcjami w okresie trzech lat kalendarzowych). K.K. w odwołaniu od powyższej decyzji podniosła, że niesłuszne jest stwierdzenie przez l komisję, że nie prowadzi działalności rolniczej. Zarzuciła, ze nietrafnie zakwalifikowano część upraw jako plantacje wieloletnie z uwagi na gabaryty nasadzeń. Wskazała, iż plantacjami wieloletnimi określa się uprawy docelowe (jak np plantacje porzeczek, agrestu, wierzby energetycznej). Jej uprawy natomiast są przeznaczane do dalszej rozsady i sprzedaży, w tym także rośliny duże. K. K. zakwestionowała też wnioski o braku upraw na niektórych działkach świadczy stan gospodarstwa. Jako przykład błędnych wniosków podała ocenę komisji, iż na części działek rośnie las. Tymczasem wg K.K. to także część szkółkarska, z roślinami przeznaczonymi do dalszej sprzedaży. Zakwestionowała też pomiary działek, jako przykład podając, iż powierzchnię jednej z działek odmiennie określano podczas każdej kolejnej kontroli. Podniosła też zarzut, że osoby przeprowadzające kontrolę działek, na których prowadzona jest wieloletnia działalność szkółkarska nie zauważyły lub pominęły działki. Zarzuciła, że podczas nalotowej kontroli osoby te nie chciały wykonać zdjęć drzew około 10-12 m., które były przygotowane do zabrania przez specjalny sprzęt do transportu. Prowadząc działalność szkółkarską strona jest zarejestrowana w Wojewódzkim Inspektoracie Ochrony Roślin i Nasiennictwa w Ł., który nie kwestionował zakresu jej działalności uprawowej. W dniu 25 września 2008 r. strona złożyła pismo, w którym podniosła, iż w protokole z kontroli z dnia 12 listopada 2007 r. określono produkcję jako plantacje wieloletnie. W opinii producenta jest to szkółka roślin, z uwagi na częstą rotację roślin. Ponadto strona złożyła zastrzeżenia do wyników kontroli, opierając się na dokumentacji fotograficznej sporządzonej w dniu 12 listopada 2007 r. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. utrzymał zaskarżoną decyzje w mocy. Organ podkreślił, ze protokół z kontroli na miejscu jest dokumentem urzędowym potwierdzającym przeprowadzenie dowodu w sprawie, na okoliczność istnienia deklarowanej we wniosku uprawy i jej powierzchni. Stwierdzone w toku kontroli na miejscu nieprawidłowości zostały również utrwalone w postaci zdjęć działek rolnych i dołączone na płycie CD do raportu z kontroli. Zgodnie z treścią przepisu art. 23 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. celem kontroli na miejscu jest skuteczne zweryfikowanie zgodności z warunkami, na jakich przyznawana jest płatność. Zgodnie z treścią art. 25 w/w rozporządzenia zasadą jest, iż kontrola na miejscu jest przeprowadzana bez uprzedzenia. Kierownik Biura Kontroli na Miejscu LOR ARiMR nie stwierdził przesłanek do podważenia wyników kontroli, wskazując, że kontrola na miejscu nie zaprzecza, że na części gruntów prowadzona jest działalność rolnicza w postaci szkółek roślin ozdobnych (w deklaracji plantacje wieloletnie). Wskazał nadto, że do zadań kontroli nie należy przedstawianie szczegółowej obsady gatunkowej poszczególnych kwater szkółki. W przypadku działek rolnych oznaczonych: D, E, G, ich sposób użytkowania nie mógł zostać sklasyfikowany jako plantacje wieloletnie, gdyż stanowi on obszar zalesiony. Zwarty charakter obsady drzew (świerku pospolitego) na działkach rolnych D, E i G nie daje możliwości prowadzenia jakichkolwiek zabiegów uprawowych czy ochrony roślin na tym terenie (dokumentacja fotograficzna). Sam fakt prowadzenia sprzedaży drzew wysokości 10 - 12 m nie daje podstaw do zakwalifikowania terenu, z którego zostały pozyskane do kategorii plantacji wieloletnich. Organ odwoławczy stwierdził, że w 2006 r. K.K. zadeklarowała do płatności dwie działki rolne o uprawie łąka - B i C. W zakresie działki rolnej C inspektorzy terenowi nie stwierdzili żadnych nieprawidłowości. W przypadku, gdy deklarowana powierzchnia i deklarowana uprawa odpowiada stanowi zastanemu na gruncie, wykonawcy kontroli nie wykonują fotografii działki. Biuro Kontroli w zakresie działki rolnej B stwierdziło, iż na działce nie jest prowadzona działalność rolnicza. Okoliczność tę dokumentują wykonane fotografie nr: 10, 11. Na zdjęciach widoczne są wysokie, wysuszone wrotycze. Ponadto podczas kontroli na miejscu stwierdzono zawyżenie powierzchni deklarowanej w stosunku do powierzchni stwierdzonej w przypadku dwóch działek rolnych: A i F. Z uwagi na tę okoliczność, organ wziął pod uwagę powierzchnię stwierdzoną w toku kontroli, tj. odpowiednio powierzchnie: 19,27 ha i 1,09 ha. Ponadto z ustaleń jednoznacznie wynika, że działki D, E, G nie były utrzymane w dobrej kulturze rolnej. Powyższe skutkuje trwałym wykluczeniem działki rolnej z płatności. Okoliczność tę dokumentują fotografie nr: 4, 5, 6, 7, na których widoczny jest las. Organ podkreślił, że uprawiany przez skarżącą świerk pospolity, jako jeden z głównych gatunków lasotwórczych nie jest uznawany za roślinę ozdobną, zgodnie z "Zasadami hodowli lasu" wprowadzonymi w życie na mocy art. 33 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (tekst jednolity: Dz. U. 2005 r. Nr 45, poz. 435) zarządzeniem nr 99 Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia 24 grudnia 2002 r. W ocenie organu przedstawione przez stronę dowody sprzedaży drzew (rachunki, faktury) nie dają podstaw do zakwalifikowania terenu, z którego zostały pozyskane drzewa, do kategorii plantacji wieloletnich (szkółek). Na podstawie ich treści nie można bowiem ustalić, z jakiej działki pochodzą. Ponadto organ wskazał, że zgodnie z treścią definicji EUROSTATU pod pojęciem uprawy trwałej rozumie się nie podlegające płodozmianowi uprawy inne, niż stałe tereny trawiaste, zajmujące ziemię na długi okres i dające zbiory przez kilka lat. Do tej kategorii zalicza się m. in. szkółki. Płatność przysługuje rolnikowi do działek użytkowanych jako szkółki. Organ szczegółowo odniósł się do pojęcia szkółki określonego w literaturze, wskazując, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, jak również literatury przedmiotu organ nie ma podstaw do tego, aby uznać, iż na działkach D, E, G prowadzone były szkółki. Prawidłowość zastosowanych kodów nieprawidłowości potwierdzają wykonane podczas kontroli zdjęcia, na których widoczne są wysokie drzewa, rosnące w dużym zagęszczeniu, nie ma pełnego zwarcia drzew, linia skraju zadrzewienia nie jest równomierna, drzewa mają różną wysokość, co wskazuje na różny ich wiek, są nierównomiernie rozmieszczone, występują pomiędzy nimi luki, widoczne są miejsca przegęszczone. Na zdjęciach widoczne są zachwaszczenia, co świadczy o tym, iż na działkach tych nie były wykonywane zabiegi pielęgnacyjne. Wykonywanie jakichkolwiek zabiegów pielęgnacyjnych nie jest możliwe z uwagi na to, że na działkach tych nie ma wyznaczonych kwater, nie ma dróg technicznych, (fotografie nr: 4, 5, 6, 7). Wszystko to zaprzecza ogólnie przyjętym metodom prowadzenia szkółek. Organ odparł zarzut strony dotyczący braku możliwości identyfikacji działek na podstawie wykonanych fotografii. W ocenie organ, załączniki graficzne dołączane do wniosku są czytelne, można z nich odczytać granice działek ewidencyjnych oraz ich numery. Organ dysponuje również zdjęciami satelitarnymi działek ewidencyjnych i ma możliwość na podstawie obrazu ortofotomapy dokonywać pomiaru obszarów kwalifikujących się płatności. Na załączniku widoczne są działki ewidencyjne sąsiadujące z daną działką. Pozwala to zlokalizować położenie działki rolnej w ramach działki ewidencyjnej, a także określić jej położenie w ramach działek sąsiadujących, także przez szereg innych punktów odniesienia, jak np. budynki, drogi, zadrzewienia i inne stałe elementy krajobrazu. Odnosząc się do prośby strony o dołączenie do akt sprawy protokołu z kontroli przeprowadzonej w sierpnia 2008 r., organ II instancji stwierdził, że wyników z kontroli gospodarstwa w roku 2008 r. nie można porównać do wyników kontroli z lat poprzednich, ponieważ do kontroli w 2008 r. wytypowane zostały inne działki ewidencyjne i rolne (zmienione powierzchnie deklarowane przez producenta względem lat ubiegłych). Organ podkreślił, że brak jest podstaw to tego, aby uznać, iż strona nie ponosi winy w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości - art. 68 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 punkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powoływanej jako p.p.s.a.), aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji państwowej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Oceniając w ramach tak zakreślonej kognicji sądu zaskarżoną decyzję i poprzedzające ją postępowanie administracyjne stwierdzić trzeba, iż skarga jest zasadna. Organ nie zauważył, że w toku postępowania skarżąca powoływała się m.in. na wyłączenie pewnych obszarów z upraw z powodu suszy w 2006 roku. Ze złożonego protokołu szacunku strat z 3.08.2006r. wynika, iż z ogólnej powierzchni użytków rolnych 34,23 ha klęską suszy dotknięte zostały uprawy na powierzchni 12 ha, w tym 1 ha szkółki kontenerowej. Straty w plonach oszacowano na 30%. Organ powołuje ten dokument, jako złożony przez K.K., jednakże w całym uzasadnieniu nie odnosi się do jego treści. Nie rozważa również, czy klęska suszy, jako siła wyższa mogła mieć wpływ na wielkość upraw i ocenę zgłoszonego przez skarżącą areału.. Skarżąca wystąpiła o dopłaty do upraw dwojakiego rodzaju – o jednolitą płatność obszarową – JPO do działalności szkółkarskiej (działki A, D, E, F i G) oraz o uzupełniająca płatność obszarową – UPO - do gruntów przeznaczonych na łąki i pastwiska (działki B i C). W zakresie JPO sporne między organem a skarżącą jest już to, czy jej działalność należy zakwalifikować jako szkółkę, czy jako uprawy wieloletnie, trwałe, las. Zgodnie bowiem z art. 44 ust.2 i 3, art. 51 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003, nie kwalifikuje do otrzymania płatności obszar gospodarstwa rolnego zajęty pod uprawy trwałe, lasy oraz powierzchnie wykorzystywane nierolniczo. Natomiast kwalifikują do opłat działki rolne użytkowane jako szkółki. Organ II instancji w uzasadnieniu szeroko omawia istotę działalności szkółkarskiej. Opisując szczegółowo, jakie są wymogi dotyczące prowadzenia i szkółek wyprowadza wniosek, iż podana definicja szkółki nie pozwala na zakwalifikowanie działek D, E, G, zarośniętych lasem, do obszaru uprawniającego do dopłat. Organ wskazał również, iż wygląd upraw świadczy, iż nie jest tam prowadzona działalność rolnicza, brak bowiem śladów zabiegów pielęgnacyjnych. Odwołując się do literatury przedmiotu dla określenia istoty działalności szkółkarskiej organ nie podaje jednak, z jakich źródeł korzystał, co uniemożliwia weryfikację przedstawionych poglądów i opinii. Jest to o tyle istotne, iż skarżąca powołuje się w toku postępowania na fakt, iż ma zarejestrowaną właśnie działalność szkółkarską, podlegającą także okresowym kontrolom PRION w Ł., podczas których nie zgłaszano zastrzeżeń odnośnie prac agrotechnicznych, pielęgnacyjnych, nie kwestionowano również charakteru szkółkarskiego upraw. Wydaje się celowym zweryfikowanie tych argumentów, ewentualne ustalenie różnic w kwalifikowaniu upraw jako szkółkarskich w prawie krajowym i europejskim. Skarżąca wyjaśniła też, że podczas kontroli część drzew była już wykopana i przeznaczona do wysyłki, czego kontrolerzy nie chcieli udokumentować, że część działek jest czasowo odłogowana, że klienci sami wybierają drzewa do zakupu, co jest przyczyną, iż w poszczególnych zagonach występują braki. Organ nie odniósł się do tych wyjaśnień., nie rozważył też argumentów podważających brak prac pielęgnacyjnych. Organ stwierdza również, iż uprawa świerka pospolitego, który nie jest rośliną ozdobną nie może zostać zaliczona do areału szkółkarskiego. Jednakże takie wyłączenie nie wynika wprost z opisowej definicji działalności szkółkarskiej. Bez wątpienia nie uprawnia do dopłat obszar uprawiany jako las, ale skarżąca kwestionuje właśnie taką kwalifikację jej upraw i odwołuje się do fakru, ze w szkółkach uprawia także rośliny duże, wieloletnie, z przeznaczeniem do dalszej odsprzedaży jako rośliny ozdobne do ogrodów. Skarżąca, kwestionując dokumentację fotograficzną, powoływała się m.in. na fakt, iż np. na działkach D i E poza sfotografowanymi przez kontrolerów świerkami rosły również tuje, jałowce, cyprysy, na działce G sfotografowano olchy, odliczane z powierzchni działki objętej wnioskiem, fotografia nr 6 przedstawia teren, z którego drzewa wykopano wiosną. W ocenie skarżącej ujęte na niektórych zdjęciach zarośnięte rowy nie świadczą o zaniechaniu prac pielęgnacyjnych, bowiem w przypadku rowów prace te wykonywane są zimą. Tymczasem jedyną reakcją na wniesione zastrzeżenia co do interpretacji dokumentacji zdjęciowej jest odwołanie się organu do ogólnych zasad interpretacji dokumentu urzędowego. Nie kwestionując wagi dokumentacji zdjęciowej stwierdzić trzeba, iż jest to - wraz z protokołem pokontrolnym – dowód podlegający takiej samej weryfikacji, jak każdy inny dokument. Rację ma również organ pisząc, że kontrole na miejscu z zasady przeprowadzane są bez powiadamiania rolnika. Wynika to z przytoczonych w uzasadnieniu decyzji przepisów. Nie przesądza to jednak możliwości kwestionowania, także przez stronę , wniosków pokontrolnych Zakwestionowana przez organ powierzchnia działek A i F winna zostać zweryfikowana - czego organ nie uczynił - z uwzględnieniem danych zawartych w ewidencji gruntów. Z uzasadnienia decyzji nie wynika również jednoznacznie, czy zakwestionowanie powierzchni działek wynika z faktu niezaliczenia części prowadzonych tam upraw do szkółki, czy też z prostego przeliczenia powierzchni. Porównanie powierzchni zgłoszonej przez skarżącą do powierzchni ujętej w ewidencji gruntów ma istotne znaczenie dla ewentualnego przyjęcia zawinienia tego błędu przez skarżącą. Stosownie bowiem do regulacji zawartej w art. 68 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 796/2004, ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli ... (Dz. Urzędowy WE z 2004r. nr L 141 ze zmianami), w którym przewidziano, że obniżki i wyłączenia (udzielanej pomocy) nie mają zastosowania w przypadku, gdy rolnik złożył wniosek poprawny pod względem faktycznym lub gdy może wykazać, że nie jest winny nieprawidłowości, przyczyna powstania rozbieżności może mieć znaczenie dla rozmiaru pomocy. Również rozstrzygając spór co do możliwości bądź nie – zakwalifikowania prowadzonej przez skarżącą działalności jako szkółkarskiej, zwłaszcza wobec faktu niekwestionowania przez krajowe instytucje charakteru szkółkarskiego upraw, organ winien mieć na uwadze powołane wyżej unormowanie art. 68 ust. 1 rozporządzenia nr 796/2004. Nie sposób również nie podzielić zastrzeżeń skarżącej co do odmowy przyznania UPO. Organ stwierdził, iż działka B, deklarowana jako łąka i pastwisko jest nieużytkiem. Organ przytoczył przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 7.04.2004r. w sprawie minimalnych wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej (Dz.U. nr 65 poz.600 ze zm.), z których wynika m.in. obowiązek koszenia pokrywy roślinnej przynajmniej raz w roku i jej usunięcie do 31.07. nie odniósł się jednak do zarzutu skarżącej, iż stan działki w listopadzie nie odzwierciedla stanu upraw we wcześniejszym okresie, nie przesadza o niewykorzystaniu działki jako łąki w czasie, o którym stanowią ww przepisy. Zastrzeżenia budzą też wyliczenia rachunkowe proporcji powierzchni deklarowanej do powierzchni stwierdzonej. Organ ustala, iż skarżąca zawyżyła powierzchnię zgłoszoną do JPO o 62, 03 procent. Powierzchnia zadeklarowana to 35,29 ha. Jeżeli organ zakwestionował działki o łącznej powierzchni 13,51 ha, to powierzchnia zakwestionowana, czyli zawyżona nie stanowi – jak pisze organ – 62,03% powierzchni deklarowanej, a 38%. Wynika to z wyliczenia wg wzoru: powierzchnia deklarowana 35,29 ha to 100% , powierzchnia, której organ nie uwzględnił to 13,51 ha, czyli 38% powierzchni deklarowanej. Tymczasem wzór zastosowany przez organ wskazuje stosunek powierzchni zakwestionowanej do stwierdzonej i niewątpliwie proporcje między powierzchnią zatwierdzoną a powierzchnią zakwestionowaną wynoszą 62 % do 38%. Jeszcze większe zastrzeżenie budzą ustalenia dotyczące powierzchni zgłoszonych do UPO. Organ ustalił, iż zawyżenie powierzchni w stosunku do zadeklarowanej wynosi 121,83%, w sytuacji, gdy skarżąca zadeklarowała do UPO powierzchnię 3,15 ha powierzchnia zaakceptowana w toku kontroli to 1,42 ha, różnica wynosi 1,73 ha, zatem powierzchnia zakwestionowana stanowi 54% . Oczywiście te wyliczenia zależą od ostatecznego przyjęcia wielkości upraw. Ma to znaczenie dla obliczania sankcji, które są odmienne w zależności od tego, czy różnica ostatniej z proporcji przekracza 50 %, na co wskazuje powołany przez organ przepis art. 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji Nr 1973/2004. Reasumując, należy stwierdzić, iż organ odwoławczy, pomimo dużej szczegółowości uzasadnienia nie rozważył w sposób wyczerpujący wszystkich zarzutów skarżącej, co uniemożliwia pełną weryfikację przedstawionych poglądów, naruszając tym samym nie tylko dyspozycję art. 7 i 77 k.p.a., ale też zasadę przekonywania, o której stanowi art. 8 i 1 k.p.a. W szczególności nie ustalono wysokości strat spowodowanych suszą, nie wyjaśniono w sposób przekonujący nieszkółkarskiego charakteru upraw, stanu działki B, zdyskwalifikowanej jako areał łąki. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ, odwołując się do definicji upraw prowadzonych jako szkółki winien przytoczyć definicje i źródła, do których się odwołuje, porównać je z normami stosowanymi wobec skarżącej prze PRION ( a to z uwagi na konieczność rozważenia ewentualnego braku zawinienia zgłoszenia określonego areału przez skarżącą), odnieść się do pozostałych uwag zawartych we wcześniejszej części uzasadnienia. Z uwagi na powyższe sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a., rozstrzygając o kosztach z mocy art. 200 p.p.s.a. T.G.