II SA/Łd 652/09

Dnia 5 listopada 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2009 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. S., A. S., M. S. i H. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji p o s t a n a w i a: -odrzucić skargę M. S. i H. J. K.O. C. S., A. S., M. S. i H. J. wnieśli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 24 sierpnia 2009 roku M. S. i H. J. zostali wezwani do określenia naruszenia prawa bądź interesu prawnego, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W wykonaniu tego zarządzenia M. S., jak i H. J. wskazali, że zamieszkują na nieruchomości bezpośrednio graniczącej z działką, na której planowana jest inwestycja. Zarządzeniem Sądzie z dnia 5 października 2009 roku M. S. i H. J., wobec faktu, że zamieszkują na nieruchomości sąsiadującej z działką, na której planowana jest inwestycja, zostali wezwani do wskazania jaki tytuł prawny przysługuje im do tej nieruchomości, w terminie 7 dni. W wykonaniu tego wezwania H. J. podała, że była poprzednim właścicielem nieruchomości, teraz grunt jest własnością dzieci. Zamieszkuje ona na tej nieruchomości od 1950 roku. Natomiast M. S. wskazał, że mieszka na nieruchomości od urodzenia i nie zamierza zmieniać miejsca zamieszkania. W niedalekiej przyszłości nieruchomość zostanie mu zapisana. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest środkiem prawnym od wskazanych w ustawie aktów i czynności organów administracji publicznej. Zgodnie z unormowaniem art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Analiza treści unormowania art. 50 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazuje, iż o statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego. Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Tak więc istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, która można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia związku o charakterze materialno - prawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. Istnienia interesu prawnego należy zawsze poszukiwać w prawie materialnym, którego konkretna norma nabiera cech uprawnień lub obowiązków strony, przy rozstrzyganiu sprawy indywidualnej. A ponieważ brzmienie odpowiednika art. 50 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czyli art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), było podobne, orzecznictwo, jak i poglądy doktryny wyrażone w trakcie obowiązywania poprzedniej regulacji, zachowały swoją aktualność. Wobec tego należy w pełni zgodzić się ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku z dnia 3 czerwca 1996 roku, II SA 74/96 (ONSA 1997/2/89), iż interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, iż podmiot ten działa bezpośrednio, we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Kryterium "interesu prawnego" ma zatem charakter materialno - prawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, a kontestowanym w skardze aktem lub czynnością organu administracji. O możliwości żądania wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego decydują przesłanki zbliżone do tych, które stanowią podstawę legitymacji procesowej strony w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2004, str. 89). Bezspornym jest, iż stroną postępowania administracyjnego byli m. in. obecni współwłaściciele nieruchomości, czyli C. S. i A. S. Tymczasem skargę oprócz tych dwóch osób wnieśli także M. S. i H. J. W wykonaniu wezwania do wykazania interesu prawnego wyjaśnili, że zamieszkują na terenie tej samej nieruchomości co C. S. i A. S., ale nie przysługuje im tytułu prawny do tej nieruchomości. M. S. i H. J. nie przysługuje bowiem do tej nieruchomości prawo własności, użytkowania wieczystego, czy inne prawo o podobnym charakterze. Fakt zamieszkiwania, jak i zameldowanie na nieruchomości nie zmienia tej oceny. M. S. wyjaśnił, że w przyszłości będzie właścicielem nieruchomości. Natomiast H. J. wskazała, że była poprzednim właścicielem nieruchomości. Rekapitulując, w chwili obecnej współwłaścicielami nieruchomością są C. S. i A. S. W konkluzji wyjaśnić należy, że odrzucenie skargi M. S. i H. J. nie wpływa na interes prawny C. S. i A. S. w zakresie wniesienia skargi i kwestionowania realizacji spornej inwestycji. W chwili obecnej sprawa ze skargi tych osób, po uzupełnieniu braków formalnych, zostanie rozpoznania przez Sąd na rozprawie. W tej sytuacji, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu. K.O.