II SA/Łd 654/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział II w składzie następującym: Referendarz sądowy – Robert Adamczewski po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...]; znak [...] w przedmiocie pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego, przebudowę pomieszczenia mieszkalnego na gabinet lekarski i zmianę sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego (wydane w trybie stwierdzenia nieważności) postanawia oddalić wniosek skarżącej II SA/Łd 654/07 Uzasadnienie W dniu 11 czerwca 2007 r. K. G. (dalej skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...]; znak [...] w przedmiocie pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego, przebudowę pomieszczenia mieszkalnego na gabinet lekarski i zmianę sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego (wydane w trybie stwierdzenia nieważności). W wyniku wezwania do uiszczenia wpisu, skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), wniosek taki powinien być złożony na urzędowym formularzu. Skarżąca nie dopełniła tego wymogu, w związku z czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi pismem z dnia 9 października 2007 r. wezwał skarżącą – stosownie do treści art. 252 i art. 257 powoływanej ustawy – do nadesłania oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach na urzędowym formularzu "PPF" – w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Skarżąca w zakreślonym w wezwaniu terminie – dnia 18 października 2007 r. złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu "PPF". W uzasadnieniu wniosku skarżąca ograniczyła się jedynie do przedstawienia zarzutów merytorycznych. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżąca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z mężem P. G. oraz wnuczkiem B. G.. Skarżąca jest właścicielem domu o powierzchni 90 m2 oraz nieruchomości rolnej o powierzchni 1,54 ha. Na dochody w gospodarstwie domowym skarżącej składają się świadczenia emerytalne: skarżącej w wysokości 937,78 zł, jej męża w wysokości 2.146,15 zł oraz z tytułu renty P. G. w wysokości 870,90 zł i 104,71 zł. Daje to łączny dochód w gospodarstwie domowym w wysokości ok. 4.059,54 zł, czyli ok. 1.350 zł średniomiesięcznie na jednego członka rodziny. W części oświadczenia dotyczącego majątku skarżąca wskazała, że nie posiada żadnych oszczędności. Podniosła natomiast, że jej mąż jest zadłużony w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych na kwotę 19.668 zł. W związku z wezwaniem Sądu do przekazania dodatkowych informacji o sytuacji majątkowej skarżącej i jej męża, w szczególności informacji o zgromadzonych oszczędnościach i potwierdzenia informacji o wysokości osiąganych dochodów, skarżąca, pismem z dnia 22 listopada 2007 r., przekazała wyciągi z konta bankowego oraz dokumenty potwierdzające wysokość osiąganych dochodów. Z przedstawionych informacji wynika, że skarżąca jest wspólnie z mężem właścicielem rachunku bankowego w A. S.A. Z przedstawionego wyciągu na dzień 21 listopada 2007 r. wynika, że saldo na tym rachunku wynosiło 11.145,94 zł. Z przedstawionych informacji wynika także, że mąż skarżącej P. G. jest właścicielem innego rachunku bankowego w B. S.A., na którym według stanu na dzień 26 października 2007 r. zgromadzone zostały środki finansowe w wysokości 6.101,83 zł. Pozostałe przedłożone dokumenty potwierdziły wcześniejsze ustalenia, w szczególności co do wysokość osiąganych przez skarżącą i jej męża dochodów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 marca 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Stosownie do postanowień art. 243 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 powołanej ustawy, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżąca wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zgodnie z art. 245 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od Sądu zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania pomocy prawnej. W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że brak jest przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Strona występująca o przyznanie prawa pomocy jest obowiązana uprawdopodobnić, że spełnia kryteria przyznania pomocy. Oznacza to, że jest zobowiązana wykazać z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością, że nie jest w stanie ponieść takich kosztów. Zauważyć przy tym należy, że udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. W niniejszej sprawie istotne dla podejmowanego rozstrzygnięcia jest ustalenie, że zarówno skarżąca i jej mąż osiągają stałe dochody w łącznej wysokości ok. 4.059,54 zł miesięcznie, wykazali także, że posiadają oszczędności. Z przedstawionych wyciągów wynika, że zgromadzone na nich środki, według stanu na rachunku wspólnym K. G. i P. G., dzień 21 listopada 2007 r. wynosiły 11.154,94 zł, natomiast na rachunku, którego właścicielem jest mąż skarżącej, zgromadzone zostały środki finansowe w wysokości 6.101,83 zł. W ocenie Sądu, w sytuacji osiągania stałych, bieżących dochodów we wskazanej wysokości oraz wobec faktu posiadania wskazanych oszczędności skarżąca nie może zasłaniać się argumentem, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (przesłanka z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przedmiotowe okoliczności – wysokość osiąganych dochodów oraz posiadane oszczędności – w zestawieniu z wysokością wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 zł oraz faktem, iż ewentualne inne i przyszłe koszty niewątpliwie rozłożone byłyby w czasie, pozwalają na przyjęcie, że poniesienie tych kosztów, jak i ewentualnych kosztów zastępstwa procesowego w sprawie nie doprowadzi do uszczerbku utrzymania koniecznego dla skarżącej i jej rodziny. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu. R.A.