II SA/Łd 654/18

Dnia 9 stycznia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2019 roku sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej z siedzibą w C. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty stałej za wprowadzanie ścieków przemysłowych do ziemi 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w S. na rzecz A Spółki Akcyjnej z siedzibą w C. kwotę 387 (trzysta osiemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Lp/ Decyzją z dnia [...], znak: [...], Dyrektor Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w S., na podstawie art. 273 ust. 6 w zw. z art. 271 ust. 1, art. 14 ust. 2 i 6 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017r. Prawo wodne (Dz.U. poz. 1566 i 2180, dalej jako Prawo wodne) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej jako k.p.a.), określił A Spółka Akcyjna w C. za okres 1 stycznia 2018 r. - 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości 532,00 PLN, za wprowadzanie ścieków przemysłowych do ziemi na terenie ujęcia ze stacją uzdatniania "A" (studnia 30 i 30 bis) w C. przy ul. A 34. Jak wynika z akt sprawy w dniu [...] Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni w S. (dalej jako: "PGWWP Zarząd Zlewni w S.") na podstawie przepisu art. 271 ust. 1 pkt 4 Prawa wodnego ustaliło, w formie informacji rocznej, A Spółka Akcyjna, za okres 1 stycznia 2018 r. - 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości 532,00 zł za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi. Jednocześnie PGWWP Zarząd Zlewni w S. w informacji tej wskazało, że opłatę należy uiścić na rachunek Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie: [...] (w czterech kwartalnych ratach płatnych w następujących terminach: 1. za I kwartał - w terminie do 30 kwietnia 2018 r. w wysokości 133,00 zł, 2. za II kwartał - w terminie do 31 lipca 2018 r. w wysokości 133,00 zł, 3. za III kwartał - w terminie do 31 października 2018 r. w wysokości 133,00 zł, 4. za IV kwartał - w terminie do 31 stycznia 2019 r. w wysokości 133,00 zł. Powołana informacja roczna została doręczona A Spółka Akcyjna w dniu 19 marca 2018 r. W dniu 03 kwietnia 2018 r., z zachowaniem 14 - dniowego terminu określonego w art. 273 ust. 2 Prawa wodnego, A Spółka Akcyjna pismem z dnia 28 marca 2018 r., znak:PW.430.0025.2018, złożyło reklamację, w której nie zgodziło się z wysokością opłaty za pobór wód podziemnych ustaloną w powołanej informacji rocznej. A Spółka Akcyjna podniosło, że obliczenia wysokości opłaty stałej dokonano w oparciu o ilość maksymalną godzinową możliwego zrzutu, która nie jest adekwatna do maksymalnego przyznanego zrzutu rocznego: Omaxh = 21 m3/h x 8760 h (365 dni w roku) = 183 960 m3/rok. W praktyce oznacza to, że opłata została naliczona od ilości o 181 377 m3 większej niż przedsiębiorstwo może wprowadzić do ziemi (Qmax roczne= 2583 m3/rok), co stanowiłoby przekroczenie dopuszczalnego zrzutu o ponad 7 000 %. PGWWP Zarząd Zlewni w S. nie uznało reklamacji A Spółka Akcyjna, gdyż informacja roczna ustalająca wysokość opłaty stałej za usługi wodne nr [...] z dnia [...] została wystawiona na podstawie pozwolenia wodnoprawnego udzielonego A Spółka Akcyjna decyzją Prezydenta Miasta C. z dnia [...], znak: [...]. Przepis art. 273 ust. 6 Prawa wodnego stanowi, że w razie nieuznania reklamacji właściwy organ Wód Polskich albo wójt, burmistrz lub prezydent miasta określają wysokość opłaty za usługi wodne w drodze decyzji. A Spółka Akcyjna korzysta z usługi wodnej na podstawie pozwolenia wodnoprawnego udzielonego decyzją Prezydenta Miasta C. z dnia [...], znak: [...], na szczególne korzystanie z wód w zakresie wprowadzania ścieków przemysłowych do ziemi na terenie ujęcia ze stacją uzdatniania "A" w ilości Qmaxh = 21 m3/h (po przeliczeniu 0,00583333 m3/s), co oznacza, że zgodnie z art. 298 pkt 1 Prawa wodnego obowiązany jest ponosić opłatę za usługi wodne. W rozpoznawanej sprawie zaistniała przesłanka obligująca Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w S. do wydania decyzji określającej wysokość opłaty stałej za okres 1 stycznia 2018 r. - 31 grudnia 2018 r., która wynosi 532,00 PLN, w tym: 532,29 PLN za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi, albowiem reklamacja A Spółka Akcyjna nie została uznana przez PGWWP Zarząd Zlewni w S. Określenia wysokości opłaty stałej Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich dokonał w oparciu o normę prawną wynikającą z art. 271 ust. 5 Prawa wodnego oraz § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. poz. 2502). Zgodnie z art. 271 ust. 5 Prawa wodnego wysokość opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi, wyrażonej w m3/s. Z § 10 pkt 1 rozporządzenia w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne wynika, że opłata za usługi wodne za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi w formie opłaty stałej wynosi 250 zł na dobę za 1 m3/s za określony w pozwoleniu wodnoprawnym maksymalną ilość ścieków wprowadzanych do wód. Opłata za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi została określona jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 250,00 zł na dobę za 1 m3/s, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 365 dni i maksymalnego poboru określonego w pozwoleniu wodnoprawnym w ilości 21 m3/h i wynoszącego po przeliczeniu 0,00583333 m3/s. Powyższą decyzję A Spółka Akcyjna, reprezentowane przez radcę prawnego, zaskarżyło w części co do kwoty 525 zł, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 271 ust. 5 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. prawo wodne (Dz.U. z 2017 r. poz. 1566) polegające na błędnym przyjęciu jako podstawy wyliczenia opłaty stałej za wprowadzenie ścieków do ziemi, która może być wprowadzona do ziemi zgodnie z pozwoleniem wodno-prawnym, na podstawie zawartej w pozwoleniu maksymalnej godzinowej wielkości zrzutu ścieków w rozliczeniu rocznym, 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7a §1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji niekorzystnej dla strony w sytuacji kiedy istnieją wątpliwości co do treści normy prawnej a przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku. W oparciu o tak sformułowane zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie objętym skargą, zobowiązanie organu do wydania nowej decyzji określającej wysokość opłaty stałej za pobór wód podziemnych zgodnie z wnioskiem skarżącego oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący stanął na stanowisku, że interpretacja Prawa wodnego przez Dyrektora Zarządu Zlewni w S. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie sugeruje, że maksymalna godzinowa wielkość zrzutu ścieków w rozliczeniu rocznym stanowi maksymalną dopuszczalną wielkość poboru dla danego obiektu AS A w C. Ta interpretacja w rażącym stopniu jest niezgodna z zapisami posiadanego pozwolenia wodnoprawnego, które wyraźnie określa możliwości poboru zrzutu ścieków w ilościach: Qmax(h) = 21 m3/h; Qśr(d) = 7,08 m3/d; Q(r) = 2583 m3/r. Zgodnie z interpretacją zapisów Prawa wodnego przez Dyrektora Zlewni wielkość maksymalna zrzutu ścieków w danym roku wynosić winna: Qmax(r) = Qmax(h) x ilość godzin w roku, Qmax(r) = 21 m3/h x 8 760 h (365 dni w roku), Qmax(r) = 183 960 [m3/rok], co jest niezgodne z zapisami posiadanego pozwolenia wodnoprawnego i sugeruje możliwość zrzutu w ilości 181 377 m3, większej niż przedsiębiorstwo może odprowadzić z ujęcia (Q max roczne — 2583 m3/rok). Odprowadzenie ścieków w takiej wielkości stanowiłoby przekroczenie dopuszczalnego zrzutu o ponad 7000 % i skutkowałoby naliczeniem opłaty podwyższonej - zgodnie z art. 280, pkt 2b ustawy Prawo wodne - w wymiarze 10-krotności wielkości jednostkowej stawki opłaty zmiennej za usługi wodne za wprowadzanie ścieków (art. 283. ustawy Prawo wodne). Sytuacja taka nigdy nie miała miejsca odnośnie opisywanej oczyszczalni. Ustalona na tej podstawie w/w decyzji opłata stała wyniosła 532,29 zł. na rok (21 m3 : 60 min:60 sek.= 0,00583333 x 250 zł. x 365 dni). Organ dokonał zaokrąglenia i przyjął kwotę 532 zł. Przy przyjęciu maksymalnego rocznego poboru zawartego w pozwoleniu wodno-prawnym, współczynnik będący podstawą wyliczenia opłaty wynosi 0,00008191 (2583 m3:365 dni:24 h. : 60 min. : 60 sek). Po przemnożeniu przez 250 zł i 365 dni opłata stała powinna wynieść 7,29 zł. (7 zł. po zaokrągleniu). Tak więc różnica wynosi 525 zł. i taką kwotę skarżący przyjął jako wartość przedmiotu zaskarżenia. Interpretacja Zarządu Zlewni w S. dodatkowo uwzględnia nowe uwarunkowania zapisów pozwoleń wodnoprawnych w zakresie maksymalnych zrzutów ścieków, które to jednakże dotyczą tych decyzji, które wydawane będą od czasu obowiązywania wersji ustawy Prawo wodne z dnia 20 lipca 2017r. - t.j. od 1 stycznia 2018 r. i są błędnie przyrównywane oraz stosowane do wydanych wcześniej decyzji. Pozwolenia wodnoprawne wydawane przed wejściem w życie obowiązującej wersji ustawy Prawo wodne przygotowywane były na podstawie operatów wodnoprawnych, w których zawierano (art. 131 ust. 4 pkt 1 wcześniejszej wersji ustawy) "określenie w m3 wielkości maksymalnego godzinowego, średniego dobowego oraz maksymalnego rocznego zrzutu ścieków; (...).". W przedmiotowej sprawie jak wykazano - wyliczenia rocznej opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi winny być dokonane wyłącznie z przeliczenia przyznanej w pozwoleniu wodnoprawnym maksymalnej rocznej możliwości zrzutu (m3/rok) na jednostkę przywołaną w ustawie Prawo wodne - tj. m3 na sekundę. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniósł o oddalenie skargi. Organ wyjaśnił, iż z przepisu art. 271 ust. 5 Prawa wodnego wynika, że maksymalne wielkości przyjęte w pozwoleniu wodnoprawnym stanowią składową wzoru służącego wyliczeniu opłaty stałej. W powołanym przepisie wysokość opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi ustala się jako iloczyn czasu wyrażonego w dniach i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości ścieków wprowadzonych do wód lub do ziemi, wyrażonej w m3/s. W przypadku zatem, gdy pozwolenie wodnoprawne, albo pozwolenie zintegrowane nie określa maksymalnej wielkości ilości ścieków wprowadzonej do wód lub do ziemi, w wariancie przyjętym w art. 271 ust. 5 Prawa wodnego, tj. wyrażoną w m3/s maksymalną ilość wody, która może być wprowadzona na podstawie wymienionych pozwoleń - dla ustalenia wysokości opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi należy przyjąć tę wielkość wprowadzanych ścieków określoną w pozwoleniu wodnoprawnym, która po przeliczeniu na wymiar m3 na sekundę stanowić będzie maksymalną wartość. Innymi słowy skoro wysokość opłaty stałej powiązana jest z maksymalną presją na środowisko wodne, to tylko tak dokonane obliczenie opłaty stałej polegające na oparciu się na tej wielkości poboru wód określonej w pozwoleniu wodnoprawnym, która po przeliczeniu na wymiar m3 na sekundę stanowić będzie najwyższą wartość - jest zgodne z celem tej opłaty, a także koreluje wprost z treścią art. 271 ust. 5 Prawa wodnego oraz § 1 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne, które posługują się pojęciem maksymalnego wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi. W ocenie organu przepisy proceduralne zawarte w ustawie Prawo wodne zostały przez organ zachowane. Organ podkreślił, iż nie można podzielić stanowiska skarżącego, iż naruszył art. 7a k.p.a. Przytoczony artykuł owszem daje stronie możliwość żądania rozstrzygnięcia I wątpliwości co do prawa na jej korzyść o ile nie jest naruszony interes publiczny, w tym istotne interesy państwa. Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie w swoim orzecznictwie odwoływał się do wartości ujętych i przez ustawodawcę w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Zwykle w odniesieniu do tego pojęcia powołuje się on na istotę wskazanego zapisu przy okazji rozważań nad konfliktami, jakie występują pomiędzy interesem I publicznym, a indywidualnym, gdzie interes publiczny pełni rolę ogólnego wyznacznika granic wolności i praw jednostki. W ocenie Trybunału, właśnie w tym przepisie wymienia się te wartości, które ów interes publiczny uosabiają. Ogólnie rzecz ujmując należy przyjąć, że mówiąc o działaniu w imię jakiegoś dobra i ponadindywidualnego (tj. w interesie publicznym, społecznym) ujmuje się go w postaci co najmniej jednej zwartości bezpieczeństwa prawnego m.in. ochrony środowiska, w orzecznictwie podkreśla się również, że wspomniany w art. 7a k.p.a. słuszny interes strony uwzględnia się, aż do granic jego kolizji z interesem społecznym (wyr. NSA: z 23.5.2007 r.- I OSK 886/06; z 1.10.2015 r.- II OSK 233/14). Jednak co istotne, chodzi tu o ważny, czyli "kwalifikowany" interes publiczny. Jak wskazano wyżej, opłata stała ma służyć zracjonalizowaniu sposobu korzystania z zasobów wodnych, a przepis ją ustalający nie może być uznany za rodzący wątpliwości co do treści normy prawnej z niego wynikającej. Nadto organ podniósł, iż rozstrzygnięcie niniejszej skargi łącznie ze skargami określonymi w petitum pisma jak wskazuje skarżący jest niezasadne z uwagi na fakt, że każda informacja określająca wysokość opłaty stałej dotyczy innego pozwolenia wodnoprawnego. Zatem wniosek skarżącego w opinii organu jest bezpodstawny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 2107) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 1302, dalej jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. Materialno-prawną podstawą zakwestionowanego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia, na mocy którego ustalono stronie skarżącej wysokość opłaty stałej za wprowadzenie ścieków do wód i ziemi za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2018 r. w wysokości 532 zł, stanowił art. 271 ust. 5 i 6 ustawy Prawo wodne. Według wspomnianego przepisu: wysokość opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi, wyrażonej w m3/s (ust. 5). Podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne wnosi opłatę stałą na rachunek bankowy Wód Polskich w 4 równych ratach kwartalnych nie później niż do końca miesiąca następującego po upływie każdego kwartału (ust. 6). W tym miejscu podkreślić należy, że na tle wykładni przepisu art. 271 ust. 5 ustawy Prawo wodne rodzą się wątpliwości interpretacyjne prowadzące do ustalenia różnych wysokości opłaty stałej. Przepis wskazuje na sposób ustalania wysokości opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi. Ustala się ją jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi, wyrażonej w m3/s, która może być zrzucona na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego. Dodać także należy, że zgodnie z § 10 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne, jednostkowa stawka opłaty za usługi wodne za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi w formie opłaty stałej wynosi 250 zł na dobę za 1 m³/s za określoną w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalną ilość ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi. Rozporządzenie przewiduje zatem stawkę jednostkową opłaty za 1m³/s, a opłata ma wymiar roczny. Nie budzi tym samym wątpliwości stawka jednostkowa wynikająca z powołanego rozporządzenia, a także czas wyrażony w dniach (365). Wątpliwości interpretacyjne budzi natomiast maksymalna ilość ścieków, która może być wprowadzona do wód lub do ziemi, na podstawie pozwolenia wodnoprawnego. W przedmiotowej sprawie pozwolenie wodnoprawne udzielone stronie skarżącej tj. decyzja Prezydenta Miasta C. z dnia [...] znak [...], wskazuje trzy maksymalne poziomy ilości odprowadzonych ścieków: maksymalną godzinową ilość ścieków –21 m³/h; maksymalną dobową ilość ścieków –7,08 m³/d, oraz maksymalną roczną ilość ścieków – 2583 m³/r. Organ uznał, że przy obliczaniu opłaty stałej winien zostać uwzględniony maksymalny zrzut godzinowy. Ustawodawca nie wskazał jednak wprost w art. 271 ust. 5 ustawy Prawo wodne, który z ww. wskaźników zawartych w pozwoleniu wodnoprawnym winien zostać użyty w celu wyliczenia opłaty rocznej za odprowadzanie ścieków do wód lub ziemi. Zastosowanie wskaźnika maksymalnego godzinowego, jak to uczynił organ administracji w zaskarżonej decyzji, wydaje się nie być prawidłowe, gdyż tego rodzaju zrzut ścieków nie ma i nie może mieć charakteru stałego. Jak słusznie zauważyła strona skarżąca, ogranicza go wysokość maksymalnego zrzutu rocznego, przy czym przekroczenie zrzutu rocznego podlega karze określonej w art. 476 ust. 1 ustawy Prawo wodne. Zdaniem Sądu, w sytuacji, w której zasadniczym elementem wpływającym na wysokość opłaty, jest maksymalna ilość zrzutu ścieków na podstawie pozwolenia wodnoprawnego, a pozwolenie wodnoprawne określa różne wskaźniki, w tym maksymalny zrzut godzinowy, dobowy i roczny, a przy tym opłata stała określana jest w wymiarze rocznym, to logiczną i znajdującą językowe uzasadnienie jest taka wykładnia art. 271 ust. 5 ustawy, zgodnie z którą dla ustalenia opłaty należy zastosować wskaźnik zrzutu rocznego. Ten właśnie wskaźnik odzwierciedla rzeczywistą dopuszczalną, a zatem legalną ilość odprowadzanych w skali roku do wód ścieków, którego może dokonać strona skarżąca. Zastosowanie przez organ w zaskarżonej decyzji wskaźnika godzinowego doprowadziło zatem do wymierzenia opłaty w wysokości nie odzwierciedlającej kosztów rzeczywistego, a także dopuszczalnego i legalnego odprowadzania ścieków do wód lub do ziemi. Mając na uwadze brak jednoznacznego stanowiska ustawodawcy, można także zarzucić organowi, że w przedmiotowej sprawie, wykorzystując do ustalenia opłaty stałej za odprowadzanie ścieków do wód lub ziemi maksymalny godzinowy wskaźnik tego zrzutu przewidziany w pozwoleniu wodnoprawnym, wbrew dyspozycji art. 7a § 1 k.p.a., nie rozstrzygnął wątpliwości interpretacyjnych przepisu art. 271 ust. 5 ustawy Prawo wodne na korzyść strony zobowiązanej do wniesienia opłaty. Warto przypomnieć, że zgodnie z art. 7a § 1 k.p.a. jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba, że sprzeciwiając się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Przepisu § 1 nie stosuje się: jeżeli wymaga tego ważny interes publiczny, w tym istotne interesy państwa, a w szczególności jego bezpieczeństwa, obronności lub porządku publicznego (pkt 1), w sprawach osobowych funkcjonariuszy oraz żołnierzy zawodowych (pkt 2). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie występuje żadna z przesłanek wyłączających zastosowanie art. 7a § 1 k.p.a. W konsekwencji powyższego w niniejszej sprawie doszło do wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisu art. 7a § 1 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, co doprowadziło do naruszenia przepisu art. 271 ust. 5 ustawy Prawo wodne, poprzez ustalenie rocznej opłaty stałej w wysokości nieadekwatnej do dopuszczalnej rocznej wielkości za odprowadzanie ścieków do wód lub ziemi. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł w pkt 2 wyroku na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 265). Ponownie rozpoznając sprawę organ zobowiązany będzie kierować się oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi przez Sąd w uzasadnieniu wyroku. a.tp.