II SA/Łd 655/18

Dnia 9 stycznia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędzia WSA Jolanta Rosińska Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2019 roku sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji Okręgu [...] Spółki Akcyjnej z siedzibą w C. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty stałej za wprowadzanie ścieków przemysłowych do ziemi 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w S. na rzecz Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji Okręgu [...] Spółki Akcyjnej z siedzibą w C. kwotę 1117 (jeden tysiąc sto siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Lp/ Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., znak:[...], Dyrektor Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w S. na podstawie art. 273 ust. 6 w związku z art.271 ust. 1, art. 14 ust. 2 i 6 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. poz. 1566 i 2180), powoływanej dalej jako: "ustawa Prawo wodne", oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017, poz. 1257 ze zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", określił Przedsiębiorstwu Wodociągów i Kanalizacji Okręgu [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w C., za okres 1 stycznia 2018 r. - 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości 5652,00 zł, za wprowadzanie ścieków do środowiska z oczyszczalni ścieków w B. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 27 lutego 2018 r. Dyrektor Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody w S. ustalił, w formie informacji rocznej, Przedsiębiorstwu Wodociągów i Kanalizacji Okręgu [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w C., za okres 1 stycznia 2018. r. - 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości 5652,00 zł za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi. W dniu 3 kwietnia 2018 r. skarżący pismem z dnia 29 marca 2018 r. złożył reklamację. Skarżący podniósł, że obliczenia wysokości opłaty stałej dokonano w oparciu o wartość maksymalną godzinową, co jest niezasadne. W pozwoleniu wodnoprawnym (decyzja Starosty [...] z dnia [...]r. nr [...]) dla Oczyszczalni Ścieków w B. określone zostały trzy wielkości: wielkość zrzutu maksymalnego godzinowego wyrażona w m3, tj. Qmaxh = 223 m3/h; wielkość zrzutu średnio dobowego wyrażona w m3, tj. Qśrd = 2505 m3/d; wielkość zrzutu maksymalnego rocznego wyrażona w m3 tj. Qmaxroczne = 1417295 m3/rok. Ponadto w złożonej reklamacji wskazano, że przywołane powyżej wielkości korespondują ze sobą, jednak nie wynikają wprost z przeliczenia matematycznego, bo każda z liczb przypisana jest dla określonej jednostki czasu. Maksymalne zrzuty godzinowe zdarzają się na oczyszczalni, ale nie powodują przekroczenia wartości średniej dobowej i ostatecznie maksymalnej rocznej. Jednocześnie stwierdzono, że organ przyjmując do wyliczenia opłaty stałej wielkość maksymalna godzinową udowadnia, że na oczyszczalni ścieków może zostać oczyszczonych średnio dobowo 5 352 m3 (223 m3/h x 24), a maksymalnie rocznie 1 953 480 m3, co jest technologicznie niemożliwe i prawnie niedopuszczalne. W praktyce oznacza to, że opłata została naliczona od ilości o 536 185 m3 większej niż przedsiębiorstwo może zrzucić do środowiska z oczyszczalni w B. (Qmaxroczne= 1 417 295 m3/rok), co stanowiłoby przekroczenie dopuszczalnego zrzutu ścieków do środowiska o 38 %. Dyrektor Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w S. nie uznał reklamacji skarżącego, gdyż informacja roczna ustalająca wysokość opłaty stałej za usługi wodne nr [...] z dnia [...] r. została wystawiona na podstawie pozwolenia wodnoprawnego udzielonego skarżącemu decyzją Starosty [...] z dnia [...] r., znak: [...]. Następnie powołując się na przepis art. 273 ust. 6 ustawy Prawo wodne, organ stwierdził, że skarżący korzysta z usługi wodnej na podstawie pozwolenia wodnoprawnego udzielonego ww. decyzją Starosty [...] z dnia [...]r., na szczególne korzystanie z wód w zakresie wprowadzania ścieków do środowiska z oczyszczalni ścieków w B. w ilości Qmaxh=223 m3/h (po przeliczeniu 0,06194444 m3/s), co oznacza, że zgodnie z art. 298 pkt 1 Prawa wodnego obowiązany jest ponosić opłatę za usługi wodne. Mając na uwadze powyższe, organ stwierdził, że zaistniała przesłanka obligująca do wydania decyzji określającej wysokość opłaty za wskazany okres. Jednocześnie organ wyjaśnił, że określenia wysokości opłaty stałej Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich dokonał w oparciu o normę prawną wynikającą z art. 271 ust. 5 ustawy Prawo wodne oraz § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. z 2017, poz. 2502). Zgodnie z art. 271 ust. 5 ustawy Prawo wodne wysokość opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi, wyrażonej w m³/s. Z § 10 rozporządzenia w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne wynika zaś, że opłata za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi w formie opłaty stałej wynosi 250,00 zł na dobę za 1 m3/s za określoną w pozwoleniu wodnoprawnym maksymalną ilość ścieków wprowadzanych do wód. Opłata za wprowadzanie ścieków do wód lud do ziemi została określona jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 250,00 zł na dobę za 1 m³/s, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 365 dni i maksymalnego poboru określonego w pozwoleniu wodnoprawnym w ilości 223 m³/h i wynoszącego po przeliczeniu 0,06194444 m³/s. Skargę na powyższą decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w S. wniosło Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji Okręgu [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w C. reprezentowane przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, zarzucając: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 271 ust. 5 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2017 r. poz. 1566) polegające na błędnym przyjęciu jako podstawy wyliczenia opłaty stałej za wprowadzenie ścieków oczyszczonych do środowiska, która może być wprowadzona zgodnie z pozwoleniem wodnoprawnym, na podstawie zawartej w pozwoleniu maksymalnej godzinowej wielkości zrzutu ścieków oczyszczonych w rozliczeniu rocznym oraz 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7a §1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji niekorzystnej dla strony, w sytuacji kiedy istnieją wątpliwości co do treści normy prawnej, a przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku. Mając na uwadze powyższe, pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji administracyjnej w zakresie objętym skargą oraz o zobowiązanie organu do wydania decyzji określającej wysokość opłaty stałej za zrzut ścieków zgodnie z wnioskiem skarżącego, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Dodatkowo pełnomocnik wniósł o połączenie niniejszej sprawy do wspólnego rozpoznania z wniesionymi w tej samej dacie skargami w sprawie naliczenia opłat stałych za pobór wód odnośnie ujęć wody: M., B., B., B., K., K., Ł., K., M., P., R., R., R., W. oraz opłat stałych za odprowadzanie ścieków ze stacji W. i oczyszczalni ścieków M. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego podniósł, że powodem nieuwzględnienia reklamacji skarżącego była własna interpretacji organu zapisów ustawy Prawo wodne oraz rozporządzenia w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (z dnia 22 grudnia 2017 r. Dz. U. z 2017, poz. 2502) dotycząca sposobu wyliczania opłaty stałej za wprowadzanie ścieków wód lub do ziemi. Ponadto wskazał, że według organu: "w przypadku gdy pozwolenie wodnoprawne nie określa maksymalnej wielkości zrzutu ścieków w wariancie przyjętym w art. 271 ust. 5 Prawa wodnego, tj. wyrażoną w maksymalną ilość ścieków, która może być odprowadzona - dla ustalenia wysokości opłaty stałej za odprowadzanie ścieków należy przyjąć tę wielkość zrzutu ścieków określoną w pozwoleniu wodnoprawnym, która po przeliczeniu na wymiar m3 na sekundę stanowić będzie maksymalną wartość". Pełnomocnik skarżącego podniósł również, że różnica między jego wyliczeniami a wyliczeniem organu odnośnie opłaty stałej wynosi 1551 zł i kwotę tą skarżący przyjmuje jako wartość przedmiotu zaskarżenia, stanowiącą podstawę do obliczenia wpisu stosunkowego oraz ustalenia ew. kosztów procesu. Na poparcie powyższego przywołał uchwałę Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2008 r., sygn. akt IFPS 7/07. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego wskazał, że interpretacja organu dodatkowo uwzględnia nowe uwarunkowania zapisów pozwoleń wodnoprawnych w zakresie maksymalnych zrzutów ścieków, które to jednakże dotyczą tych decyzji, które wydawane będą od czasu obowiązywania wersji ustawy Prawo wodne z dnia 20 lipca 2017 r. - t.j. od 1 stycznia 2018 r. i są błędnie przyrównywane oraz stosowane do wydanych wcześniej decyzji. Podniósł także, że pozwolenia wodnoprawne wydawane przed wejściem w życie obowiązującej wersji ustawy Prawo wodne przygotowywane były na podstawie operatów wodnoprawnych, w których zawierano (art. 131, ust. 4., pkt 1. wcześniejszej wersji ustawy) "określenie w m3 wielkości maksymalnego godzinowego, średniego dobowego oraz maksymalnego rocznego zrzutu ścieków; (...).". Pełnomocnik dodał również, że przydział maksymalny godzinowy wynika z potrzeb incydentalnych – wynikających z m.in. awaryjnego zrzutu ścieków. Nie można, zdaniem pełnomocnika, zapomnieć, że skorzystanie w takich przypadkach ze zwiększonego zrzutu ścieków, nie może prowadzić do przekroczenia maksymalnych limitów zrzutu w rozliczeniu rocznym. Dodatkowo pełnomocnik wskazał, że w pozwoleniu wodnoprawnym ilość maksymalna roczna jest faktyczną wielkością dopuszczalną zrzutu, a godzinowa – czasową dopuszczalną. Argumentując skargę pełnomocnik skarżącego zauważył również, że organ dokonując interpretacji przepisów powinien postępować zgodnie z zapisami zmian wprowadzonych z dniem 1 czerwca 2017 r. w Kodeksie postępowania administracyjnego. Powyższa ustawa określa, że "jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku (...) a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony (...)" (art. 7a § 1). Dodatkowo wskazał, że wyliczenia rocznej opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi winny być dokonane wyłącznie z przeliczenia przyznanej w pozwoleniu wodnoprawnym maksymalnej rocznej możliwość zrzutu (m³/rok) na jednostkę przywołaną w ustawie Prawo wodne – tj. m³ na sekundę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości, stwierdzając przy tym, że istotą sprawy jest, jak wskazał skarżący, nieprawidłowe naliczenie opłaty stałej za usługę wodną, tj. wprowadzenie ścieków do ziemi przez błędne przyjęcie jako podstawy wyliczenia opłaty stałej maksymalnej ilości wody, która może być wprowadzona do ziemi zgodnie z pozwoleniem wodnoprawnym, na podstawie zawartej w pozwoleniu maksymalnej godzinowej wielkości zrzutu w rozliczeniu rocznym. Ustosunkowując się do skargi, organ wskazał, iż opłata stała za usługi wodne jest ściśle powiązana z wydanym pozwoleniem wodnoprawnym albo pozwoleniem zintegrowanym, co oznacza, że podmiot legitymujący się ważnym pozwoleniem wodnoprawnym albo pozwoleniem zintegrowanym obowiązany jest do ponoszenia opłaty stałej za usługi wodne z niego wynikające. Opłata stała stanowi formę rekompensaty za gotowość środowiska do przyjęcia maksymalnej ilości oczyszczonych ścieków, która wynika z pozwolenia wodnoprawnego. Następnie powołując się na przepis art. 271 ust. 5 ustawy Prawo wodne organ stwierdził, że wysokość opłaty stałej za wprowadzenie ścieków do wód lub do ziemi ustala się jako iloczyn czasu wyrażonego w dniach i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości ścieków wprowadzonych do wód lub do ziemi, wyrażonej w m3/s. W przypadku zatem, gdy pozwolenie wodnoprawne albo pozwolenie zintegrowane nie określa maksymalnej wielkości ilości ścieków wprowadzonej do wód lub do ziemi, w wariancie przyjętym w art. 271 ust. 5 Prawa wodnego, tj. wyrażoną w m3/s maksymalną ilość wody, która może być wprowadzona na podstawie wymienionych pozwoleń - dla ustalenia wysokości opłaty stałej za wprowadzenie ścieków do wód lub do ziemi należy przyjąć tę wielkość wprowadzanych ścieków określoną w pozwoleniu wodnoprawnym, która po przeliczeniu na wymiar m3 na sekundę stanowić będzie maksymalną wartość. Innymi słowy, zdaniem organu, skoro wysokość opłaty stałej powiązana jest z maksymalną presją na środowisko wodne, to tylko tak dokonane obliczenie opłaty stałej polegające na oparciu się na tej wielkości wprowadzenia ścieków do wód określoną w pozwoleniu wodnoprawnym, która po przeliczeniu na wymiar m3 na sekundę stanowić będzie najwyższą wartość - jest zgodne z celem tej opłaty, a także koreluje wprost z treścią art. 271 ust. 5 ustawy Prawo wodne oraz § 1 ust. 1 pkt 8) rozporządzenia w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne, które posługują się pojęciem maksymalnego wprowadzenia ścieków do wód lub do ziemi. Organ dodał także, że kategoria opłaty stałej ma zatem służyć zracjonalizowaniu sposobu korzystania z zasobów wodnych i zwrotu kosztów usług wodnych. Opłata stała pobierana jest zatem za maksymalną wielkość wprowadzenia ścieków do wód lub do ziemi, jaka może być wprowadzona do zasobów wodnych w jednostce czasu i stanowi odzwierciedlenie gotowości środowiska wodnego do przyjęcia oczyszczonych ścieków. Faktyczny zrzut oczyszczonych ścieków przez skarżącego znajdzie z kolei odzwierciedlenie w opłacie zmiennej. Organ wskazał również, że nie podziela stanowiska skarżącego, iż organ naruszył art. 7a k.p.a. Dodał przy tym, przywołując orzecznictwo, że przytoczony przepis owszem daje stronie możliwość żądania rozstrzygnięcia wątpliwości co do prawa na jej korzyść, o ile nie jest naruszony interes publiczny, w tym istotne interesy państwa. W piśmie z dnia 18 października 2018 r. pełnomocnik skarżącego wskazał, że podtrzymuje w całości stanowisko zawarte w skardze i poprzedzającym ją postępowaniu. Ponadto doprecyzował stanowisko w zakresie zasądzenia kosztów procesu wskazując, że właściwą podstawą prawną odnośnie ustalenia wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego skarżącego jest stawka minimalna określona na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. a w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. (Dz. U. poz. 1804 z późn. zm.). Powyższe uzasadnione jest faktem, iż przedmiotem zaskarżenia w niniejszym postępowaniu jest należność pieniężna. Jednocześnie odnosząc się do zarzutów i twierdzeń zawartych w piśmie organu podniósł, że zagadnienie prawne objęte niniejszym postępowaniem było już przedmiotem rozstrzygnięć sądów administracyjnych rozpatrujących analogiczne skargi przedsiębiorstw wodociągowo-kanalizacyjnych. Pomimo, że rozstrzygnięcia te dotyczyły naliczania opłaty stałej za pobór wód odnoszą się one również do opłaty za odprowadzanie ścieków, albowiem mechanizm jej ustalania jest identyczny. Wskazał przy tym powołując się na orzecznictwo sądowe, że do ustalenia opłaty należy zastosować wskaźnik poboru rocznego. Na rozprawie w dniu 9 stycznia 2019 r. pełnomocnik skarżącego poparł skargę i cofnął wniosek o wydanie przez Sąd orzeczenia na podstawie art. 145a § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wniósł przy tym o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jako zasadna zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) w związku z art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonego aktu (decyzji lub postanowienia) w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Materialnoprawną podstawą kwestionowanego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia, na mocy którego ustalono stronie skarżącej wysokość opłaty stałej za wprowadzenie ścieków do wód lub do ziemi za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. w wysokości 5652,00 zł, stanowił art. 271 ust. 5 i 6 Prawa wodnego. Według wspomnianego przepisu, wysokość opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi, wyrażonej w m³/s (ust. 5). Podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne wnosi opłatę stałą na rachunek bankowy Wód Polskich w 4 równych ratach kwartalnych nie później niż do końca miesiąca następującego po upływie każdego kwartału (ust. 6). W tym miejscu podkreślić należy, że na tle wykładni przepisu art. 271 ust. 5 Prawa wodnego rodzą się wątpliwości interpretacyjne prowadzące do ustalenia różnych wysokości opłaty stałej. Przepis wskazuje na sposób ustalania wysokości opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi. Ustala się ją jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi, wyrażonej w m³/s, która może być zrzucona na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego. Dodać także należy, że zgodnie z § 10 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne, jednostkowa stawka opłaty za usługi wodne za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi w formie opłaty stałej wynosi 250 zł na dobę za 1 m³/s za określoną w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalną ilość ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi. Rozporządzenie przewiduje zatem stawkę jednostkową opłaty za 1m³/s, a opłata ma wymiar roczny. Zdaniem Sądu, nie budzi tym samym wątpliwości stawka jednostkowa wynikająca z powołanego rozporządzenia, a także czas wyrażony w dniach (365). Wątpliwości interpretacyjne budzi natomiast maksymalna ilość ścieków, która może być wprowadzona do wód lub do ziemi, na podstawie pozwolenia wodnoprawnego. W przedmiotowej sprawie pozwolenie wodnoprawne udzielone stronie skarżącej tj. decyzja Starosty [...] z dnia [...] r., wskazuje trzy poziomy ilości wprowadzanych ścieków, tj. w ilości: maksymalnej godzinowej Qmaxh= 223 m³/h, średniej dobowej Qśrd = 2505 m³/d i maksymalnej rocznej Qmaxr = 1417 295 m³/rok. Organ uznał, że przy obliczaniu opłaty stałej winna zostać uwzględniona maksymalna ilość godzinowa. Ustawodawca nie wskazał jednak wprost w art. 271 ust. 5 ustawy Prawo wodne, który z wyżej wymienionych wskaźników zawartych w pozwoleniu wodnoprawnym winien zostać użyty w celu wyliczenia opłaty rocznej za wprowadzanie ścieków do wód lub ziemi. Zastosowanie powyższego wskaźnika maksymalnego godzinowego, jak to uczynił organ administracji w zaskarżonej decyzji, wydaje się nie być prawidłowe, gdyż tego rodzaju zrzut ścieków nie ma i nie może mieć charakteru stałego. Niewątpliwie ogranicza go wysokość maksymalnego zrzutu rocznego, przy czym przekroczenie zrzutu rocznego podlega karze określonej w art. 476 ust. 1 ustawy Prawo wodne. Zdaniem Sądu, w sytuacji, w której zasadniczym elementem wpływającym na wysokość opłaty, jest maksymalna ilość zrzutu ścieków (maksymalna wielkość wprowadzanych ścieków) na podstawie pozwolenia wodnoprawnego, a pozwolenie wodnoprawne określa różne wskaźniki, w tym maksymalny zrzut godzinowy, dobowy i roczny, a przy tym opłata stała określana jest w wymiarze rocznym, to logiczną i znajdującą językowe uzasadnienie jest taka wykładnia art. 271 ust. 5 ustawy, zgodnie z którą dla ustalenia opłaty należy zastosować wskaźnik zrzutu rocznego (maksymalną wielkość roczną). Ten właśnie wskaźnik odzwierciedla rzeczywistą dopuszczalną, a zatem legalną, ilość odprowadzanych w skali roku do wód lub ziemi ścieków, którego może dokonać strona skarżąca. Zastosowanie przez organ w zaskarżonej decyzji wskaźnika godzinowego doprowadziło zatem do wymierzenia opłaty w wysokości nieodzwierciedlającej kosztów rzeczywistego, a także dopuszczalnego i legalnego, wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi. Mając na uwadze brak jednoznacznego stanowiska ustawodawcy, można także zarzucić organowi, że w przedmiotowej sprawie, wykorzystując do ustalenia opłaty stałej za odprowadzanie ścieków do wód lub ziemi maksymalny godzinowy wskaźnik tego zrzutu (maksymalną ilość) przewidzianą w pozwoleniu wodnoprawnym, wbrew dyspozycji art. 7a § 1 k.p.a., nie rozstrzygnął wątpliwości interpretacyjnych przepisu art. 271 ust. 5 ustawy Prawo wodne na korzyść strony zobowiązanej do wniesienia opłaty. Warto przypomnieć, że zgodnie z art. 7a § 1 k.p.a., jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Przepisu § 1 nie stosuje się: jeżeli wymaga tego ważny interes publiczny, w tym istotne interesy państwa, a w szczególności jego bezpieczeństwa, obronności lub porządku publicznego (pkt 1), w sprawach osobowych funkcjonariuszy oraz żołnierzy zawodowych (pkt 2). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie występuje żadna z przesłanek wyłączających zastosowanie art. 7a § 1 k.p.a. W konsekwencji powyższego w niniejszej sprawie doszło do wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisu art. 7a § 1 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, co doprowadziło do naruszenia przepisu art. 271 ust. 5 ustawy Prawo wodne, poprzez ustalenie rocznej opłaty stałej w wysokości nieadekwatnej do dopuszczalnej rocznej wielkości za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ zobowiązany będzie kierować się oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi przez Sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 265) – pkt 2 sentencji wyroku. A.B.