II SA/Łd 656/17

Dnia 16 stycznia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędzia NSA Anna Stępień, , Protokolant Referent stażysta Aleksandra Banasiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2018 roku sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat A. R. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. LS Decyzją z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2017r., poz. 1257), powoływanej dalej jako "k.p.a.", utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta K. przez Naczelnika Wydziału Gospodarki Przestrzennej z dnia [...], nr [...], znak: [...], o ustaleniu na rzecz M. i A. D. warunków zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu na działce położonej w K., przy ul. A, o nr ewid. 3/8 (obręb [...]). Kolegium wyjaśniło, że od ww. decyzji organu I instancji odwołanie złożył Z. W. K., współwłaściciel jednej z sąsiednich działek, uznany przez organ I instancji za stronę postępowania. W odwołaniu nie zostały podniesione żadne merytoryczne zarzuty do skarżonego orzeczenia. Następnie pismem z dnia [...] organ odwoławczy zwrócił się do organu I instancji w trybie art. 136 k.p.a. o przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów poprzez uzupełnienie części tekstowej analizy urbanistycznej o ustalenia w zakresie rodzaju i wielkości cech, wskaźników i parametrów zabudowy i zagospodarowania terenu, dotyczące poszczególnych działek, położonych w obszarze analizowanym oraz występującej na nich zabudowy i zagospodarowania. W dniu [...]. do organu II instancji wpłynęły kompletne materiały z przeprowadzonego postępowania uzupełniającego, tj. uzupełniona analiza urbanistyczna, dowody na umożliwienie stronom postępowania przez organ I instancji zapoznania się z nią oraz na wypowiedzenie się co do niej. Z wyjaśnień organu I instancji wynikało, że w wyznaczonym terminie żadna ze stron nie zapoznawała się z uzupełnioną analizą ani nie wniosła do niej uwag i zastrzeżeń. Dalej Kolegium, w oparciu o treść art. 59, art. 61 ust. 1 i art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017r., poz. 1073 zm.), powoływanej dalej jako "u.p.z.p." oraz w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań, dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1589), powoływanego jako "rozporządzenie", wyjaśniło zasady ustalania warunków zabudowy dla nowej inwestycji i stwierdziło, że w rozpatrywanej sprawie sporządzono: "Analizę urbanistyczną funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu", część tekstową i graficzną (zwaną dalej: analizą), z której wynikało, iż szerokość frontu wnioskowanej działki o nr ew. 3/8 obręb [...] wynosi 20,0 m. Do analizy przyjęto obszar o promieniu 60,0 m wokół wnioskowanej działki. W analizie wskazano, że w granicach obszaru analizowanego znajduje się kilkanaście odrębnych zabudowanych i niezabudowanych nieruchomości i zawiera on charakterystyczne dla niego funkcje użytkowania, co pozwoliło ustalić wymagania dla zamierzenia inwestycyjnego i zagospodarowania objętego nim terenu. Tym samym, w ocenie Kolegium, w sposób właściwy uzasadniono wybór i wielkość przyjętego obszaru analizowanego. Organ odwoławczy wskazał następnie, że w zakresie funkcji budynków zlokalizowanych w prawidłowo wyznaczonym obszarze analizowanym w tekście analizy ustalono, iż występuje tam zabudowa o funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej z towarzyszącą zabudową gospodarczą. Przeprowadzone w analizie w omawianym zakresie ustalenia dawały podstawę do stwierdzenia, że planowana funkcja przedmiotowego budynku tj. budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z zagospodarowaniem terenu niezabudowanej dotychczas działki, nawiązuje do funkcji budynków usytuowanych na poszczególnych działkach, znajdujących się w obszarze analizowanym i stanowi jej kontynuację w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., a zatem jest zgodna ze wskazanym przepisem. Z analizy wynikało, że także pozostałe wskaźniki, cechy i parametry zabudowy stanowią kontynuację w stosunku do istniejącej zabudowy i zagospodarowania poszczególnych działek, położonych w obszarze analizowanym i ustalone zostały dla przedmiotowej inwestycji zgodnie z przepisami rozporządzenia. Organ II instancji wyjaśnił, że linię zabudowy dla przedmiotowej inwestycji określono na podstawie i w zgodności z § 4 ust. 4 rozporządzenia w nieprzekraczalnej odległości 7,0 m od linii rozgraniczającej drogi (dz.ew. nr 3/10). Z analizy wynikało, że podobna sytuacja występuje na analizowanych działkach, gdzie linia zabudowy jest bardzo zróżnicowana i przebiega w odległościach od 0,0 m do 21 m od linii rozgraniczających dróg publicznych. Z kolei wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki określono dla planowanej inwestycji jako nie przekraczający wartości 0,3 i wyznaczono go na podstawie § 5 ust. 2 rozporządzenia. Z przeprowadzonej analizy wynikało, że na działkach położonych w obszarze analizowanym wskaźnik ten waha się od 0,1 do 0,5, a średnia matematyczna tego wskaźnika na tym obszarze wynosi 0,2. Z analizy wynikało ponadto, że kilka działek położonych w obszarze analizowanym zabudowanych jest tylko jednym budynkiem mieszkalnym. Nieznaczne podwyższenie tego wskaźnika dla planowanej inwestycji w stosunku do średniej matematycznej trafnie uzasadniono w analizie okolicznością dopuszczalności uzupełnienia zagospodarowania działek zabudową gospodarczą i garażową. Dalej Kolegium wskazało, że do analizy przyjęto szerokość elewacji frontowej budynków o funkcji mieszkalnej o znaczącym udziale w powierzchni zabudowy, która waha się od 4 m do 15 m, średnia tego parametru dla całego obszaru analizowanego wynosi 10,2 m, a średnia dla odgałęzienia ulicy A, wzdłuż której planowana jest zabudowa wynosi z dopuszczalna tolerancją 15,5 m. W świetle powyższego określenie dla planowanej inwestycji szerokości elewacji frontowej budynku z dopuszczalną 20 procentową tolerancją, jako nieprzekraczającą 13,0 m należało uznać za prawidłowe i zgodne z § 6 ust. 2 rozporządzenia. Z przeprowadzonej analizy ponadto wynikało, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (okapu) dachu w budynkach istniejącej na obszarze analizowanym wynosi 4,0 m i 6,0 m, średnia wielkość tego parametru w całym obszarze analizowanym to 5,5 m, a wzdłuż odgałęzienia ulicy A wzdłuż której planowana jest zabudowa to 6,0 m. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji, działając na podstawie § 7 ust. 4 rozporządzenia prawidłowo dla przedmiotowej zabudowy ustalono wielkość 6,0 m, jako nieprzekraczalną wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej. Analiza wskazywała także, że połacie dachowe i kalenice budynków w obszarze analizowanym są zróżnicowane i biegną zarówno równolegle jak i prostopadle do ulic. Wysokość górnej krawędzi dachu (kalenicy) w budynkach istniejących wynosi 6,0 m i 10,0 m, średnia wielkość tego parametru w całym obszarze analizowanym nie przekracza 7,5 m, a dla odgałęzienia ulicy A, wzdłuż której planowana jest zabudowa wynosi 10,0 m. Kąt nachylenia połaci dachowych w budynkach zlokalizowanych w obszarze analizowanym jest zróżnicowany i waha się od 10° do 45°, co wynikało z tabeli zamieszczonej w części testowej analizy. Dla przedmiotowej nowej zabudowy określono nieprzekraczalną wysokość głównej kalenicy wynoszącą 10,0 m oraz nieprzekraczalny kąt nachylenia połaci dachu wielospadowego, co było zgodne z § 8 ust. 1 rozporządzenia. W ocenie organu II instancji, z przedłożonych dokumentów wynikało, że również warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p. zostaną przez planowaną inwestycje spełnione, a mianowicie: - dostęp do drogi publicznej - działka inwestycyjna posiada dostęp do drogi publicznej – ulicy Cmentarnej poprzez działkę nr ew. 3/10 będącą drogą wewnętrzną, do której wnioskodawca posiada udział w współwłasności (art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.); - wystarczalność istniejącego lub projektowanego uzbrojenia terenu dla planowanej inwestycji - teren planowanej inwestycji znajduje się w zasięgu miejskiej infrastruktury technicznej; istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzonej inwestycji; ewentualna przebudowa przyłączy musi być zagwarantowana w drodze umów między inwestorem a zarządcami sieci (art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.); - brak wymogu uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne w rozumieniu przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych – teren planowanej inwestycji położony jest w granicach administracyjnych miasta K. i w związku z tym nie wymaga uzyskania wymienionej zgody; - zgodność z przepisami odrębnymi - teren inwestycji położony jest w sąsiedztwie drogi publicznej, której zarządcą jest organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy, dlatego decyzja nie wymaga odrębnego uzgodnienia w trybie art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. oraz nie wymaga uzgodnień z innymi organami specjalistycznymi (art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.). Ponadto Kolegium wskazało, że stosownie do art. 54 pkt 2 lit. d) w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., decyzja o warunkach zabudowy winna określać wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. W pkt 5. decyzji organu I instancji określono wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich poprzez zapewnienie dostępu do drogi publicznej, a także w zakresie ochrony przed pozbawieniem możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, pozbawieniem dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, zanieczyszczeniem powietrza, wody lub gleby. W ocenie organu odwoławczego, sposób określenia wskazanych warunków w decyzji organu I instancji spełniał wymagania ustawowe. Jednocześnie podkreślono, że zawarte w decyzji warunki, dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich winny zostać uwzględnione w dokumentacji sporządzanej dla celów administracyjno-budowlanych. W zakresie zarzutów podniesionych w odwołaniu Kolegium wyjaśniło, że decyzja o warunkach zabudowy jest decyzją związaną, co oznacza, że jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami prawa, co wykazano powyżej, to musi być wydana decyzja pozytywna. W świetle obowiązujących przepisów prawa, podstawy do odmowy ustalenia warunków zabudowy nie może stanowić brak zgody na inwestycję właściciela sąsiedniej działki. Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. skargę do sądu administracyjnego złożył Z. K. zarzucając, że decyzja ustalająca warunki zabudowy została wydana w wyniku przestępstwa m.in. przez "Uporczywe pomijanie i zatajanie protokółu z dn.[...] w Starostwie Powiatowym w [...] w Wydz. Geodezji z udziałem H. W. i radcy prawnego A. W. znak: [...] z dn. [...]". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wyjaśniło, że wobec podniesionych przez skarżącego zarzutów, które zostały sformułowane po raz pierwszy dopiero w skardze, zwróciło się do organu I instancji o informacje, dotyczące wskazanych okoliczności. W odpowiedzi organ ten załączył do przekazywanych akt pismo wyjaśniające m.in. kwestie poruszone w skardze podpisane przez Zastępcę Naczelnika Wydziału Gospodarki Nieruchomościami i Rolnictwa Urzędu Miasta K. z dnia [...], znak: [...]; kopię decyzji wydanej z upoważnienia Starosty [...] z dnia [...], znak: [...], o zwrocie nieruchomości; kopię aktu notarialnego z dnia [...], rep. A [...] prostującego umowę wieczystego użytkowania z dnia [...], rep. A [...]; kopię aktu notarialnego z dnia [...], rep. A [...] umowy wieczystego użytkowania; kopię aktu notarialnego z dnia [...], rep. A [...] umowy przedwstępnej wieczystego użytkowania; kopię protokołu rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w Starostwie Powiatowym w [...] w dniu [...] w sprawie o zwrot nieruchomości; kopię uchwały nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] w sprawie zwolnienia z obowiązku zbycia w drodze przetargu oraz wyrażenia zgody na oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste. Po analizie ww. dokumentów Kolegium zaznaczyło, że sprawa, w której wydano zaskarżoną przez Z. K. decyzję z dnia [...], znak: [...] dotyczy ustalenia warunków zabudowy działki, położonej w K., przy ul. A, o nr ewid. 3/8 (obręb [...]). Żaden z przedłożonych przez organ I instancji ww. dokumentów, dotyczących sprawy zwrotu nieruchomości oraz sprawy przekazania nieruchomości w użytkowanie wieczyste nie dotyczy terenu działki objętej wnioskiem inwestorów o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. W toku postępowania załączono do akt sprawy o warunkach zabudowy informację o działce nr 3/8, z której wynika, że jej właścicielami są małż. M. i A. D. - wnioskodawcy w tej sprawie. Skarżący Z. K. jest współwłaścicielem w 2/8 częściach działki sąsiedniej o nr ewid. 4, który wraz z innymi właścicielami sąsiednich działek był stroną postępowania administracyjnego o ustalenie przedmiotowych warunków zabudowy, składał w tym postępowaniu pisma. W związku z powyższym organ II instancji podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i na tej podstawie wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2017r., poz. 2188.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz.U. z 2017r., poz.1369 ze zm., powoływanej dalej jako p. p. s. a.). Po myśli art. 134 § 1 p. p. s. a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p. p. s. a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, brak było podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, iż dla terenu, na którym znajduje się działka, objęta planowaną inwestycją, brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, iż inwestor zobowiązany jest do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Stosownie bowiem do treści art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zasadą jest, iż ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie zaś z treścią art. 4 ust. 2 ustawy, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, natomiast sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy winno być przy tym poprzedzone przeprowadzeniem przez właściwy organ postępowania wyjaśniającego, w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przy zachowaniu warunków, określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z treścią art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2. teren ma dostęp do drogi publicznej; 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art.67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust.1; 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy uzależnia zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego (zasada tzw. dobrego sąsiedztwa), co ma na celu zachowanie ładu przestrzennego tj. takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (art. 2 pkt 1 ustawy). Sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu określa, wskazane wyżej rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W celu zatem ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy (§ 3 ust. 1 rozporządzenia). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy w zw. z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia). Przy czym przez "front działki" należy rozumieć tę część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę (§ 2 pkt 5 rozporządzenia). W rozpoznawanej sprawie wyznaczony obszar analizowany spełnia wymogi § 3 wskazanego wyżej rozporządzenia. Wykreślony został bowiem w promieniu 60 metrów (front działki od strony ul. A, z której odbywa się wjazd na teren inwestycji ma szerokość 20 m) od granic terenu inwestycji i w jego ramach dokonano analizy istniejącej zabudowy pod kątem jej funkcji, cech i zagospodarowania terenu. W świetle ustaleń analizy nie budzi wątpliwości, że projektowane zamierzenie inwestycyjne (budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą) realizuje funkcję mieszkaniową, istniejącą w obszarze analizowanym. W sposób prawidłowy, oparty o przepisy wskazanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określono również parametry i wskaźniki projektowanego zamierzenia inwestycyjnego, odnoszące się do linii zabudowy (nieprzekraczalnej) powierzchni zabudowy, wysokości i szerokości elewacji frontowej oraz geometrii dachu. Zgodzić się należy ze stanowiskiem Kolegium, iż parametry te, jakkolwiek w odniesieniu do wskaźnika powierzchni zabudowy, szerokości oraz wysokości elewacji frontowej nieznacznie odbiegają od wartości średnich w obszarze analizowanym, jednakże znajdują one uzasadnienie w sporządzonej analizie urbanistycznej z uwagi na nawiązanie do zabudowy, znajdującej się w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji, usytuowanej w odgałęzieniu ulicy A, wzdłuż której planowana jest wnioskowana zabudowa. W świetle zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji nie budzi również wątpliwości spełnienie pozostałych, określonych w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przesłanek. Teren inwestycji ma bowiem dostęp do drogi publicznej – ulicy A, poprzez drogę wewnętrzną, urządzoną na działce o numerze ewidencyjnym 3/10, do której inwestorzy posiadają tytuł prawny; istniejące oraz projektowane uzbrojenie jest wystarczające dla realizacji wnioskowanego zamierzenia budowlanego; teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne a sama decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Wobec zaś spełnienia ustawowych przesłanek, w świetle brzmienia art. 56 w zw. z art. 64 u.p.z.p. organ obligowany był do ustalenia warunków zabudowy, bowiem zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami. Podniesione przez skarżącego zarzuty, związane z postępowaniem w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości (jak wynika z nadesłanej dokumentacji – sąsiedniej w stosunku do działki objętej inwestycją), nie dotyczą natomiast zagadnień, rozstrzyganych decyzją o warunkach zabudowy. Legitymowanym do wystąpienia z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy jest bowiem każdy zainteresowany, bez względu na posiadany (lub nie) tytuł prawny do nieruchomości, objętej inwestycją (art. 63 ust. 1 i 2 u.p.z.p.). Nawet zatem przy założeniu (co nie zostało w niniejszej sprawie wykazane), że w zakres żądania zwrotowego skarżącego wchodzi także działka objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, brak było podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Biorąc pod uwagę powyższe, wobec tego, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi jako bezzasadnej. Po myśli art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016r., poz. 1714 ze zm.), przyznano natomiast pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenie w kwocie 240 zł., powiększone o należny podatek od towarów i usług, wobec złożonego przezeń oświadczenia, iż koszty te nie zostały pokryte nawet w części. M.K.