II SA/Łd 658/06

Dnia 12 września 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 12 września 2006 roku w Łodzi na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. W. na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji p o s t a n o w i ł: umorzyć postępowanie przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi, W dniu 23 czerwca 2006 roku T. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...], Nr [...], w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji W dniu 11 sierpnia 2006 roku T. W. cofnął skargę wniesioną w niniejszej sprawie podnosząc, iż Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. w dniu [...] wydał postanowienie uchylające swe wcześniejsze postanowienie z dnia [...], Nr [...], wydane w przedmiocie uchybienia przez skarżącego terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepisy obowiązującego prawa stanowią, iż skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd władny jest uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych nieważnością (art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (w skrócie: p.p.s.a). W zaistniałej sytuacji konieczna jest analiza postępowania organu administracji publicznej wydającego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, w celu oceny skuteczności cofnięcia skargi. Podstawę do oceny przez sąd działań administracji daje przepis art. 3 par. 1 p.p.s.a. oraz art. 1 par. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). W świetle okoliczności przytoczonych w uzasadnieniu kwestionowanego postanowienia, ale również w świetle argumentów skargi należy dojść do przekonania, iż czynność cofnięcia skargi nie stanowi obejścia prawa. Podobnie brak jest podstaw do przyjęcia, iż w następstwie cofnięcia skargi utrzymane zostałaby w mocy postanowienie dotknięte nieważnością. Tym samym stwierdzić wypada, iż nie występują w sprawie okoliczności mogące być podstawą do uznania niedopuszczalności cofnięcia skargi. Zatem owa czynność rezygnacji z dochodzenia przed sądem swych praw jest prawnie skuteczna i wiąże Sąd. Konsekwencją skutecznego cofnięcia skargi jest umorzenie postępowania (art. 161 par. 1 pkt 1 p.p.s.a.) Z tych wszystkich względów orzeczono jak powyżej.