II SA/Łd 661/15

Dnia 9 października 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, , Protokolant Pomocnik sekretarza Izabela Bielińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2015 roku sprawy ze skargi P. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącego P. W. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. A. P. Decyzją z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm.), powoływanej dalej jako "k.p.a." – oraz art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. z 2015r., poz. 199) – powoływanej także jako: "u.p.z.p." – utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy L. z dnia [...], nr [...], w sprawie odmowy wydania warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie urządzenia infrastruktury technicznej - urządzenia elektrotechnicznego (siłowni pionowej A) na części działek nr ewid. 284/3,284/4,284/5 (obręb [...]), położonych w gminie L. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wyjaśniło, że w dniu 28 stycznia 2015r. P. W. wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla zadania inwestycyjnego polegającego na budowie urządzenia infrastruktury technicznej - urządzenia elektrotechnicznego (siłowni pionowej A) na części działek nr ewid. 284/3, 284/4, 284/5 (obręb [...]) położonych w gminie L. Organ odwoławczy wskazał także, że pismem z dnia 4 marca 2015r. Wójt L. wezwał inwestora do uzupełnienia złożonych dokumentów m.in. w postaci promesy gwarantującej zapewnienie dostaw energii elektrycznej, czy możliwości przyłączenia źródła wytwórczego do sieci elektroenergetycznej. Organ wskazał, że wykonanie uzbrojenia terenu winno być zagwarantowane w drodze umów zawartych między właściwymi jednostkami, świadectwem czego może być np. przedstawienie tzw. wstępnych warunków technicznych przyłączenia do sieci (warunkowe umowy o wykonanie wymaganego uzbrojenia). W dniu 13 marca 2015r. inwestor złożył do Urzędu Gminy w L. uzupełnienie przedmiotowego wniosku wskazując, że do budowy planowanego urządzenia, wystarczające jest to uzbrojenie, które obecnie istnieje na działce. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] organ I instancji odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. W odwołaniu od decyzji organu I instancji inwestor P. W. zarzucił, że niesłusznie organ odmówił ustalenia warunków zabudowy bowiem złożone dokumenty do wniosku były kompletne i nie wymagały uzupełnienia. Nadto brak było podstaw do żądania przedłożenia promesy od gestora sieci energii elektrycznej bowiem przyłączenie planowanej inwestycji do sieci to jest etap uzyskiwania warunków technicznych, który jest możliwy dopiero po uzyskaniu decyzji o warunkach zabudowy. Organ, zdaniem odwołującego, rażąco naruszył ogólne przepisy kodeksu postępowania administracyjnego w szczególności zasadę praworządności oraz pogłębiania zaufania do obywateli. Rozpatrując odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze, powołując się na treść art. 61 ust. 1 i 3 u.p.z.p. wyjaśniło, że z uwagi na specyfikę inwestycji, polegających na budowie urządzeń infrastruktury technicznej zwykle nie może być mowy o dostosowaniu cech zabudowy powstającej do cech zabudowy istniejącej. Wprawdzie ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie definiuje pojęcia "infrastruktura techniczna", jednak definicję tę można zbudować bazując na wykładni systemowej, w tym na regulacjach zawartych w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz.U. z 2010r., nr 102, poz. 651 ze zm.) oraz ustawie z dnia 7 kwietnia 1997r. Prawo energetyczne (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r. nr 89, poz. 625 ze zm.). W związku z tym stwierdzić należy, iż urządzenia infrastruktury technicznej to przewody lub urządzenia techniczne stosowane do wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania energii elektrycznej, czyli m.in. siłownia pionowa A. Pojęcie infrastruktury nie ogranicza się zatem do urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej, ale także obejmuje urządzenia, które służą do jej wytwarzania. Zgodnie z definicją encyklopedyczną infrastruktura techniczna to urządzenia przesyłowe i związane z nimi obiekty w zakresie energetyki, dostarczania ciepła, wody, usuwania ścieków i odpadów, transportu itp. Tym samym także wykładnia językowa (gramatyczna), której zasady nakazują w przypadku braku definicji legalnej danego pojęcia, nadawać mu znaczenie możliwie najbliższe potocznemu rozumieniu danego wyrazu lub zwrotu, pozwala na uznanie, iż siłownie pionowe Piskorza mieszczą się, zdaniem Kolegium, w językowej definicji pojęcia "infrastruktura techniczna". Następnie organ II instancji podkreślił, że Wójt L. w uzasadnieniu odmowy wskazał, iż decyzja ustalająca warunki zabudowy byłaby sprzeczna z art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy. Regulacja art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. koresponduje z ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Należy ją traktować jako przepisy odrębne w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Celem tej regulacji jest podkreślenie prawnej ochrony gruntów rolnych i leśnych przed niekontrolowaną zmianą ich przeznaczenia, a nie blokowanie inwestycji, służących rolniczemu lub leśnemu wykorzystaniu tych gruntów. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. przewiduje dwie odrębne sytuacje, kiedy jest możliwe wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Dotyczą one, po pierwsze braku wymogu uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne oraz po drugie, objęcia terenu zgodą uzyskana przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. z 1999 r. nr 15, poz. 139 ze zm.). Celem zamieszczenia w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. sformułowania: "teren jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1" było to, aby decyzje o warunkach zabudowy, w przypadku braku planów, można było wydawać dla terenów, które zostały objęte zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów, jeżeli zgoda została uwzględniona w planach, które utraciły moc, tj. zmiana przeznaczenia tych gruntów została dokonana w tych planach. Jeżeli zatem działki objęte planami inwestycyjnymi stanowią grunty orne o klasie bonitacji gleby I-III i nie są objęte zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele przy sporządzeniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z 1994r., to bezspornie wymagają uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Kolegium podkreślił, że wypisy z rejestru gruntów wskazują jednoznacznie, że na działkach wskazanych przez inwestora tj.: 284/3 - [...] o powierzchni 2,67ha, 284/4 - [...] o powierzchni 0,07ha oraz 284/5 - [...] o powierzchni 0,42ha i [...] o powierzchni 0,35ha zlokalizowane są grunty rolne stanowiące użytki rolne klasy III. Wobec powyższego również nie jest możliwe uznanie za spełniony warunku wymienionego w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu przestrzennym. W przedmiotowej sprawie przepisem odrębnym będzie ustawa z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jednolity Dz. U. z 2013r., poz. 1205). Zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych, stanowiących użytki rolne klasy I-III - wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Zatem wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla zadania inwestycyjnego, polegającego na budowie urządzenia infrastruktury technicznej - urządzenia elektrotechnicznego (siłowni pionowej A) na części działek nr ewid. 284/3, 284/4, 284/5 (obręb [...]), położonych w gminie L., bez wymaganej zgody nie spełni wskazanego wymogu. Kolegium uznało, że powyższe stanowi samodzielną przesłankę do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, zatem zbędne jest analizowanie pozostałych warunków przewidzianych przepisami prawa obowiązującego. Organ odwoławczy wyjaśnił także, że przesłanką ustalenia warunków zabudowy jest zgodnie z przepisem art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu stwierdzenie, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Niespełnienie wymagań wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. uniemożliwia organowi wydanie decyzji. Pojęcie uzbrojenia terenu jest definiowane poprzez odniesienie się ustawodawcy do art. 143 ust. 2 w zw. art. 2 pkt 13 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Uzbrojenie terenu, w myśl powołanej regulacji, oznacza urządzenia wodociągowe, kanalizacyjne, ciepłownicze, elektryczne, gazowe i telekomunikacyjne wybudowane pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią. Są to urządzenia konieczne do funkcjonowania budynku lub innego zamierzenia inwestycyjnego, zgodnie z jego sposobem użytkowania lub przeznaczeniem. Określenie, jakie uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (czyli wzniesienia obiektu budowlanego i właściwego korzystania z niego), jest kwestią związaną z oceną konkretnego projektu inwestycji, wskazanej we wniosku o wydanie decyzji. Ocena ta wymaga odniesienia się do wiedzy fachowej, a ewentualne stwierdzenie, że uzbrojenie terenu jest niewystarczające, powinno być uargumentowane w uzasadnieniu decyzji odmownej. Celem przepisu nie jest uzależnienie wydania decyzji o warunkach zabudowy od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale jedynie zagwarantowanie, że powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych. Mając powyższe na uwadze Kolegium uznało, że istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające. Planowana inwestycja, zgodnie z oświadczeniem inwestora, do powstania, nie potrzebuje energii elektrycznej. Zbędne wydaje się na tym etapie żądanie od inwestora promesy od gestora sieci. Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę do sądu administracyjnego złożył P. W., zarzucając jej wydanie z naruszeniem przepisów art. 6, 7, 8, 9, 10 i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 35 ustawy Prawo budowlane oraz przepisów ustawy zasadniczej Konstytucji RP, dotyczących ochrony własności. W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że zakres inwestycji to wybudowanie na terenie wskazanym we wniosku - gruntach rolnych IV klasy - urządzenia infrastruktury. Organ niezbyt dokładnie ustalił, które działki stanowią miejsce lokalizacji jego inwestycji. Są to grunty IV klasy możliwe do zabudowy wskazanym we wniosku urządzeniem elektrotechnicznym. Skarżący podniósł także, że żądanie od inwestora przedstawienia promesy podłączenia do sieci energetycznej nie jest zgodne z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uzbrojenie istniejące terenu jest wystarczające. Dostęp do urządzenia infrastruktury technicznej zlokalizowanego na gruntach IV klasy nie stanowi innego, niezgodnego z przyjętymi przepisami i zwyczajami korzystania z gruntu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i na tej podstawie wniosło o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 9 października 2015r. skarżący, przedkładając dokumentację fotograficzną wraz z wyrysem z ewidencji gruntów, podniósł, iż na terenach położonych w sąsiedztwie działek objętych wnioskiem, znajdują się elektrownie wiatrowe, posadowione na gruntach ornych klasy IIIb, co w jego ocenie, wskazuje na wyłącznie gruntów tej klasy z produkcji rolnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2014r., poz.1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 lipca 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz.U. z 2012., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Mając na uwadze tak zakreśloną kognicję, Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił skargę, po stwierdzeniu, że zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania w stopniu skutkujących jej uchylenie. W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, iż dla terenu, na którym znajduje się działka, objęta planowaną inwestycją, brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, iż inwestor zobowiązany jest do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Stosownie bowiem do treści art.4 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zasadą jest, iż ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie zaś z treścią art. 4 ust.2 ustawy, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, natomiast sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy winno być przy tym poprzedzone przeprowadzeniem przez właściwy organ postępowania wyjaśniającego, w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art.61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przy zachowaniu warunków, określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588). Zgodnie z treścią art.61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2. teren ma dostęp do drogi publicznej; 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art.67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust.1; 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W odniesieniu do urządzeń infrastruktury technicznej, wymogi, określne w pkt 1 i 2 powołanego przepisu nie mają przy tym zastosowania (art. 61 ust. 3). Podzielając zatem stanowisko organów obu instancji co do infrastrukturalnego charakteru inwestycji, rozważenia wymagała w istocie kwestia spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 3 – 5 ustawy. Sporna jest przy tym wyłącznie kwestia zmiany przeznaczenia gruntów rolnych III klasy bonitacyjnej, na której zlokalizowana ma być inwestycja, bowiem organ odwoławczy uznał ostatecznie, z czym należy się zgodzić, że charakter inwestycji nie wymaga w zasiądzie żadnego uzbrojenia. Ponadto, podzielić należy stanowisko inwestora, że treść art. 7 ust. 8d ustawy z dnia 10 kwietnia 1997r. Prawo energetyczne (tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 1059 ze zm.) wymusza w istocie kolejność działań inwestora, planującego realizację tego typu przedsięwzięcia. Zgodnie bowiem z brzmieniem przywołanego przepisu, do wniosku o określenie warunków przyłączenia do sieci, ubiegający się o podłączenie powinien dołączyć decyzję o warunkach zabudowy. Zatem w przypadku urządzeń wytwarzających energię elektryczną o określonym napięciu znamionowym, konieczne jest uprzednie uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy by móc skutecznie ubiegać się o warunki przyłączenia. Odnosząc się natomiast do przesłanki z art. 61 ust. 1 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wskazać należy, iż Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, podziela przeważające w orzecznictwie stanowisko, że ustalenie warunków zabudowy odnosi się do działki (lub też działek) objętej wnioskiem jako całości, nie zaś jedynie tej jej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana (lub też w inny niż dotychczas sposób zagospodarowana). Decyzja ustalająca warunki zabudowy przesądza jedynie, co do zasady, że na konkretnej działce wskazanej we wniosku jest możliwość realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia (z określonymi jego parametrami), nie określa natomiast dokładnego położenia inwestycji na działce. W konsekwencji zatem, na tym etapie nie rozstrzyga się, która część działki przeznaczona będzie na cele nierolnicze (nieleśne). (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2014r., sygn.akt II OSK 2363/12, Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Bydgoszczy z dnia 17 lutego 2014r., sygn..akt II SA/Bd 1319/13, w Warszawie z dnia 3 listopada 2011r., sygn..akt IV Sa/Wa 1343/11, w Łodzi z dnia 15 lutego 2012r., sygn. akt II SA/Łd 1031/12, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podnoszona zatem przez skarżącego argumentacja, wskazująca na lokalizację siłowni na tej części działki nr 284/3, na którą składają się grunty orne IV klasy bonitacyjnej, nie może być uznana za skuteczną. Jednakże przepis art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. przewiduje, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku, gdy "teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1". Zamierzona inwestycja ma być zlokalizowana na gruncie, który jest gruntem rolnym III klasy bonitacyjnej, objętym ochroną ustaloną przepisami powołanej ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Dlatego jest nieruchomością, która wymaga zgody na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne (art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych). Dla terenu tego brak jest, co oczywiste, obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ nie odniósł się natomiast (prócz przytoczenia stanowiska doktryny w tym zakresie) do kwestii ewentualnej zgodny na zmianę przeznaczenia gruntów tej klasy, przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego tego terenu, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994r. Okoliczności tej nie można natomiast uznać za oczywistą, zwłaszcza w kontekście dokumentacji przedstawionej przez skarżącego na rozprawie, a wskazującej, iż na położonych w sąsiedztwie gruntach ornych III klasy bonitacyjnej, zlokalizowane są siłownie wiatrowe. Uprawdopodabnia to bowiem przypuszczenie, iż zgodna na zmianę przeznaczenia, wymagana wskazanym wyżej przepisem, mogła być udzielona. Brak ustaleń organów w tym zakresie stanowi zaś o naruszeniu przepisów art. 7, 77 § 1 i 107 k.p.a., nie pozwalając na jednoznaczną konkluzję o niespełnieniu przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 u.p.z.p., która legła u podstaw odmowy ustalenia warunków zabudowy w rozpoznawanej sprawie. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji, uznając to za wystarczające dla końcowego załatwienia sprawy. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzając na rzecz skarżącego ich zwrot w kwocie równej uiszczonemu wpisowi sadowemu od skargi. Prowadząc ponownie postępowanie odwoławcze organ poczyni należyte ustalenia, pozwalające na ocenę spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. LS